چپتر 250: سوگندِ سرکش
0سانی چند لحظه به‌قرار آخرین حکاکی خیره ماند و‌کارِ سپس به راهش ادامه داد.
حقایقی که روی دیوارهای معدنِ باستانی کشف کرده بود، ذهنش را‌اوقات به‌شدت درگیر کرد. حقیقتی که مدت‌ها در حالِ کنار هم چیدنِ‌فانیِ قطعاتش بود، سرانجام داشت از آن حالتِ تکه‌تکه درمی‌آمد و کامل می‌شد.
پس واقعاً چیزی از آسمان سقوط کرده و نقطهٔ شروعی بر نابودیِ نهاییِ این‌شعله سرزمین شده بود. مدتی می‌شد که سانی به این موضوع شک کرده بود، به‌ویژه‌باعث پس از دیدنِ دهانهٔ برخوردِ عظیمی که میانِ شهرِ تاریک و گورتپهٔ خاکستری قرار داشت.
گاهی اوقات، تقریباً باورش می‌شد که این واقعاً کارِ پرندهٔ دزدِ پست‌چشم بوده که چشمِ بافنده را «بر عالمِ فانیِ زیرین» انداخته است؛ همان‌طور‌تنها که در توصیفِ خاطرهٔ تباری‌ای که مصرف کرده بود، نوشته شده بود.
پرندهٔ دزد پس از نگاه کردن به بازتابِ -ناشناخته‌ای- که ظاهراً برای همیشه در‌چشمِ اعماقِ مردمکِ بافنده حبس شده بود، دیوانه شده بود. جنون و تباهیِ حاکم بر‌نگاه ساحلِ فراموش‌شده آن‌قدر شبیه به این ماجرا بود که بتواند بینشان ارتباطی برقرار کند.
با این حال، حالا می‌دانست موجودی واقعی بوده که غرق در نور‌تقریباً و شعله از آسمان‌ها سقوط کرده است. پیکری زیبا که درخششی خیره‌کننده‌انداخته از خود ساطع می‌کرد و بر چهرهٔ وحشتناک و بی‌نقصش سه چشم داشت.
سانی نمی‌دانست چه چیزی باعث شده بود انسان‌های باستانی به آن حمله کنند، اما آن‌ها موجود را‌زیبا کشته بودند — شاید هم تنها به این دلیل از پسِ چنین کارِ بزرگی برآمده بودند که موجود‌کشته پیش از آن، بر اثرِ سقوط از آسمان‌ها و اتفاقاتی که باعثِ سرنگونی‌اش شده بود، ضعیف شده بود.
اما با این کار، سیلِ‌خیره‌کننده تاریکی را رها کرده و‌وحشتناک باعثِ نابودیِ سرزمینشان شده بودند.
سانی تصور می‌کرد نابودیِ تمدنِ باستانی در یک چشم‌برهم‌زدن رخ داده است، اما آن‌طور‌چشمِ که پیدا بود، انسان‌ها مدت‌ها به مبارزه با نفرین ادامه داده بودند. حتی نسل‌ها —کردن به همین دلیل بود که می‌گفتند بنیان‌گذارانِ سپاهِ نورِ ستارگان در تاریکیِ همه‌چیزخوار متولد شده‌اند.
نمی‌دانست آیا هیولاهایی که برای ضیافتِ گوشتِ انسان آمده بودند به همراهِ اقیانوسِ تاریکی درونِ‌پرندهٔ بدنِ موجودِ سقوط‌کرده محبوس بوده‌اند، یا اینکه همگی انسان‌هایی بوده‌اند که با نفرین تباه شده‌اند‌مصرف — و آن‌هایی که در لحظهٔ مرگِ موجود حضور داشتند، به وحشتناک‌ترینِ آن‌ها تبدیل شده بودند.
با این حال، چیزی که خوب می‌دانست این بود که سپاهِ‌واقعی نورِ ستارگان توانسته بود هیولاها را عقب براند و دژی نفوذناپذیر برای‌چهرهٔ انسان‌های تحتِ حمایتشان بسازد. آن دژ بعدها به شهرِ تاریک تبدیل می‌شد.
سپس، بنیان‌گذارانِ سپاه به چیزی حتی غیرقابل‌تصورتر دست‌می‌کرد یافته بودند. آن‌ها منارهٔ غول‌پیکر را ساخته بودند‌حمله و به‌نحوی از آن استفاده کرده بودند تا...
تا یک ستارهٔ مصنوعی بسازند.
بله، خورشیدی که بر فرازِ‌شهرِ ساحلِ فراموش‌شده می‌درخشید، واقعی نبود.گاهی در واقع، دست‌سازِ انسان بود.
«...جاه‌طلبی رو باش.»
دشوار بود که پس از فهمیدنِ این موضوع که آن هفت دیوانه واقعاً توانسته‌اند‌باعث خورشیدی بسازند، غرقِ شگفتی نشد. آن‌ها سوگندِ سرکشی خورده بودند تا نور را به‌بزرگی سرزمینِ نفرین‌شده بازگردانند و با عزم و باوری وحشتناک برای تحققِ آن تلاش کرده بودند.
داستانی که در حکاکی‌های باستانی به تصویر کشیده شده بود، با یک‌پست جشن پایان می‌یافت. نیروهای خیر بر نفرینِ تاریکی غلبه کرده و عصرِ‌تباری‌ای تازه‌ای از نور و شکوفایی برای ساکنانِ شهرِ باستانی به ارمغان آورده بودند.
...اما تاریخ‌برخوردِ در همین‌جا‌میانِ به پایان نمی‌رسید.
بینِ آن زمان و اکنون اتفاقی افتاده‌حال بود که باعثِ نابودیِ تمدنِ باستانی، تباهیِ‌شعله مناره و پیدایشِ هزارتوی سرخ شده بود.
اما چه اتفاقی؟
این رازی بود برای روزی‌گاهی دیگر. شاید می‌توانست با بازگشت به‌دزدِ شهرِ تاریک، پاسخی برایش پیدا کند.
با این حال، چیزی که توجهِ سانی‌گورتپهٔ را جلب کرد، تفاوتِ میانِ واقعیتِ تاریکِ نشان‌داده‌شده‌پرندهٔ در حکاکی‌ها و وضعیتِ کنونیِ ساحلِ فراموش‌شده بود.
بله، دیوارنگاره‌های باستانی دنیایی کاملاً تهی از نور را نشان می‌دادند،واقعی اما با جهنمی که سانی و دیگر اعضای دسته می‌شناختند تفاوت‌می‌کرد داشت. حکاکی‌ها نفرینِ تاریکی را به‌شکلِ یک دریای واقعی نشان نمی‌دادند.
وقتی نه خورشیدی در کار بود و نه دریایی،چهرهٔ چرخهٔ جزرومدی هم وجود نداشت که هر شب ساحلِ‌اما فراموش‌شده را به اقیانوسی از آبِ سیاه تبدیل کند.
پس دریای تاریک هم‌زمان با هزارتو پدیدار شده‌باورش بود؟ یا دست‌کم نتیجهٔ همان اتفاق بود. سانی‌عالمِ مطمئن بود این دو به هم ربط دارند.
اما نمی‌دانست‌برخوردِ این اطلاعات‌میانِ چه اهمیتی دارد.
...نکتهٔ دیگری که متوجهش شده بود این بود که‌می‌دانست هرچند دیگر اعضای گروه در ابتدا به حکاکی‌های باستانی‌درخششی بی‌تفاوت بودند، اما در نقطه‌ای این وضع تغییر کرد.
وقتی داشتند از کنارِ دیوارنگاره‌ای رد می‌شدند که موجودی‌چهرهٔ درخشان با سه چشمِ تابان را به تصویر می‌کشید، نفیس‌آن‌ها ایستاده بود و لحظاتی طولانی به آن خیره مانده بود.
سپس رویش را برگرداند،قرار ثانیه‌ای مکث کرد و‌باورش به راهش ادامه داد.
این جزئیات از چشمِ سانی دور‌تاریک نمانده بود. با این حال، حتی‌تقریباً نمی‌توانست حدس بزند که چه معنایی دارد.
مدتی بعد، واردِ تالارِ مدورِ پهناوری شدند. در مرکزِ‌چهرهٔ آن، شکافی تاریک به اعماقِ کوه‌ها باز می‌شد و‌اما آن‌قدر پایین می‌رفت که سانی حتی نمی‌توانست ته‌اش را ببیند.
شبیهِ دروازه‌های جهانِ زیرین بود.
هزاران سال پیش، نردبان‌ها و سکوهای چوبی‌ای وجود داشت که به چاهِ اصلیِ معدن‌کارِ می‌رفت و همچنین سیستمی از طناب‌ها و قرقره‌ها برای پایین‌فرستادنِ معدنچیان و بالاکشیدنِ محفظه‌های‌خاطرهٔ پر از سنگِ معدنِ گران‌بها. البته همهٔ این‌ها مدت‌ها پیش پوسیده و فروریخته بود.
سانی با آهی‌بینشان به نفیس نگاه‌کند کرد و پرسید:
«داریم می‌ریم پایین، مگه نه؟»
نفیس به‌جای جواب دادن،قرار فقط طنابِ طلایی را احضار‌کارِ کرد و شانه‌ای بالا انداخت.
سانی سر تکان داد.
«صبر کن. حداقل یه کم وقت‌کند بده جلوتر رو بگردم ببینم چیزی‌غرق تهِ این چاه منتظرمونه یا نه.»
با این حرف، سایه‌اش را از روی دیوارِ چاهِ بی‌پایان به پایین فرستاد. هرچند‌باعث سایه از فکرِ سُر خوردن به اعماقِ آن چاهِ ترسناک چندان ذوق‌زده نبود. با‌بزرگی نگاهی غضبناک به سانی، آهی کشید و با بی‌میلیِ آشکاری به پایین شیرجه رفت.
چند دقیقه بعد، سایه تا جایی که بُردِ مهارِ‌کارِ سایه اجازه می‌داد پایین رفت. هنوز به تهِ معدن‌زیرین نرسیده بود، اما دست‌کم هیچ وحشتِ باستانی‌ای در دیدرسش نبود.
سانی بالِ تاریک را‌میانِ احضار کرد و به‌خاکستری اعضای دسته سر تکان داد.
«می‌تونیم بریم. ولی‌بینشان آماده باشین. کی می‌دونه‌حال ممکنه چه اتفاقی بیفته؟»