چپتر 668: ظرف‌های جنگ
0لعنت... لعنت به همه‌چی! آخه‌درهم چرا از بین این همه‌آسمانِ چیز، باید شعلهٔ ایزدی می‌بود؟!
سرانجام اجازه یافتند وارد تالارِ مرکزیِ معبد شوند؛ آنجا جامِ بلندی تراشیده‌شده از یک تخته‌سنگِ یکپارچهٔ‌آورد خاکستری قرار داشت که پر از آتشِ سفیدِ کورکننده بود. تالار غرق در نورِ شدید، سایه‌های‌سوختن ژرف و گرمای خفه‌کننده بود... با این حال، حتی آن گرمای طاقت‌فرسا هم زیادی ملایم بود.
...این‌قدر نزدیک به گویِ‌متوجهِ شعلهٔ ایزدِ خورشید، همه‌شان‌باستانی باید تا الان خاکستر می‌شدند.
سانی با چهره‌ای درهم به جام خیره ماند و رنجی را که در آسمانِ زیرین کشیده بود، به یاد آورد. این بقایای‌پادشاهیِ واقعیِ همان ستونِ نابودگرِ آتشِ سفید بود که ایزدی آن را بر سرِ پادشاهیِ امید فرود آورده بود. آتشی که در اعماقِ‌طریقِ آن سرزمینِ درهم‌شکسته به سوختن ادامه داده و آرام‌آرام آن را بلعیده بود تا جایی که چیزی جز خلأیی تهی باقی نماند.
نسخهٔ رنگ‌باختهٔ آن که می‌توانست از طریقِ‌خیره نگاهِ بی‌رحم هدایتش کند، به‌خودیِ‌خود بی‌نهایت مخرب‌آورد بود، و این... این اصلِ جنس بود.
جام اصلاً چطور می‌توانست‌می‌شدند ستارهٔ سفیدِ نابودگر را‌جام در خود مهار کند؟
لرزید و سپس نگاهی به زیرِ سطحِ ظرفِ سنگی انداخت. متوجهِ بافتِ پیچیده‌ای از رون‌های‌جادوگری باستانی شد که درونِ سنگِ خاکستری می‌درخشیدند. افسونی بود... آن هم افسونی قدرتمند. چه جور جادوگری‌مهارش خلقش کرده بود؟ چه کسی آن‌قدر قدرت داشت که تکه‌ای از خشمِ ایزدی را مهار کند؟
...در هر حال، بدونِ دانستنِ نحوهٔ مهارِ افسون — اگر اصلاً‌زیرین راهی برای مهارش وجود داشت — بیرون کشیدنِ چاقوی شیشه‌ای کارِ‌پادشاهیِ آسانی نبود، و شاید حتی غیرممکن می‌شد. کارشان به‌مراتب سخت‌تر شده بود.
لعنت به همه‌چی!
سانی که محوِ تماشای منظرهٔ هولناکِ جامِ سنگی شده بود، یکی‌رنجی دو لحظه اصلاً متوجهِ سه زنی که جلوی آن ایستاده بودند‌سفید نشد. اما وقتی متوجهشان شد، حالش از قبل هم بیشتر گرفته شد.
سه استادِ نبردِ عروج‌یافته که در اثرِ شعلهٔ سفید و خشمگینی‌می‌درخشیدند که پشتِ سرشان می‌سوخت به سایه‌هایی سیاه بدل شده بودند، با چشمانی‌بدونِ پر از نیتِ قتلِ سرد و بُرنده، مهمانانِ ناخوانده را تماشا می‌کردند.
یکی موهای سرخ داشت و اوداچیِ شبیهِ سلاحِ خودش را در دست گرفته بود؛ تیغهٔ آن‌واقعیِ از فولادِ سرخِ درخشانی ساخته شده بود. دیگری موهای سیاه داشت و نیزهٔ ساده‌ای در دست گرفته‌آرام‌آرام بود که دسته‌اش را بافتِ پیچیده‌ای از رون‌ها پوشانده بود. سومی موهای سفید داشت و بی‌سلاح بود.
...همان آخری بیشتر از همه او را می‌ترساند. سولوین هم نیازی نمی‌دید سلاحی‌یاد در دست بگیرد. اگر دو دوشیزهٔ اول جنگجویانی با مهارتِ وحشتناک به نظر می‌رسیدند،اعماقِ سومی... سومی به او حسی می‌داد که انگار چیزی بسیار فراتر از آن است.
شاید ظرفِ واقعیِ جنگ.
با دقت به اطرافِ تالار‌بافتِ نگاه کرد و به یاد آورد‌می‌درخشیدند که در آینده چه شکلی بود.
تخته‌سنگ‌های کفِ تالار ترک برداشته و از ریخت افتاده بودند، ستون‌های عظیم شکسته و واژگون شده بودند و سقف فروریخته بود. دیوارهای‌پادشاهیِ تالار که ظاهراً آن‌قدر محکم و نفوذناپذیر بودند، رو به بیرون خرد شده بودند؛ انگار چیزی با نیرویی عظیم در مرکزِ تالار‌طریقِ منفجر شده بود. خودِ جام از بین رفته بود و تنها چند تکه از آن به‌شکلِ توده‌ای ذوب‌شده روی زمین افتاده بود.
...و استخوان‌های انسانی در تالار پراکنده بود، که برخی هنوز با‌زیرین بقایای لباس‌های ابریشمیِ سرخ پوشیده شده بودند؛ همراه با اشباحِ انتقام‌جویی که‌امید حتی هزاران سال پس از آن فاجعه، خشمی مرگبار در دل داشتند.
سانی با تنش به شعلهٔ سفیدِ رقصان نگاهی انداخت و سپس لرزید. کسی به معبدِ جام‌آورد آمده و آن را نابود کرده بود، و در این میان تمامِ دوشیزگانِ ترسناک را قتل‌عام‌سوختن کرده بود. آن‌ها هم دنبالِ چاقوی شیشه‌ای می‌گشتند؟ قرار بود با آن موجودِ وحشتناک روبه‌رو شود؟
یا شاید، پیش‌انداخت از این با‌پیچیده‌ای او روبه‌رو شده بود؟
ناگهان دو چهره در‌چهره‌ای ذهنش نقش بست... چهرهٔ‌ماند سولوین، و چهرهٔ نوکتیس.
یکی از دوشیزگانِ عروج‌یافته رشتهٔ افکارش را پاره کرد. زنی که قدرتمندتر از‌یاد بقیه به نظر می‌رسید، همان دیوِ مو سفید، با چهره‌ای سرد به قدیس‌آتشی نگاه کرد و در حالی که صدایش در تاریکیِ مطلقِ تالار می‌پیچید، گفت:
«شنیدم می‌خوای میراثِ‌خاکستر مادرانِ ما رو‌چهره‌ای پس بگیری، سایه.»
قدیس لحظه‌ای درنگ کرد،متوجهِ سپس سرش را کمی‌باستانی تکان داد و تأیید کرد.
دوشیزه لبخندی زد‌سانی که لرزه بر‌جام اندامِ سانی انداخت.
«پس کارت خیلی ساده‌ست. فقط باید خودت رو به جام‌آسمانِ ثابت کنی. من رو بکش، و بعد دو خواهرم رو.سفید اگه این کار رو بکنی، تیغهٔ شیشه‌ای مال تو می‌شه.»
قدیس سرش را کمی‌می‌شدند کج کرد و بی‌تفاوت‌جام موافقتش را نشان داد.
سانی دزدانه آهِ آسودگی کشید.
پس بالاخره تشریفاتی برای سپردنِ آن چاقوی شیشه‌ای به دستِ کسی وجود داشت... آزمونی که جویندگانش باید‌همان از آن می‌گذشتند. یک دوئلِ ساده، یا بهتر بود بگوید سه دوئلِ پی‌درپی، در برابرِ جنگجویانِ ارشدِ این‌جایی فرقهٔ باستانی. این عروج‌یافتگان واقعاً هولناک بودند، اما جنگیدن با آن‌ها بهتر از رویارویی با کلِ فرقه بود.
بدترین پیش‌بینی‌هایش به حقیقت نپیوسته بود. در موردِ اینکه‌رنجی آیا قدیس می‌تواند آن سه کاهنهٔ عروج‌یافته را بکشد یا‌نابودگرِ نه... مطمئن نبود. با این حال، دست‌کم شانسی وجود داشت.
و بعد از مرگِ رهبرانِ‌سانی فرقه، پیدا کردن و نجات‌ماند دادنِ افی بسیار آسان‌تر می‌شد.
با سکوتِ دوشیزهٔ جنگِ مو سفید، یکی‌رون‌های دیگر از آن‌ها — زنی که اوداچیِ‌جور سرخ در دست داشت — به حرف آمد:
«...اما اول باید ثابت کنی که حقِ به‌ماند چالش کشیدنِ ما رو داری. با یک شاگرد‌واقعیِ از هر کدومِ ما می‌جنگی و اون رو می‌کشی.»
به‌محض اینکه‌می‌شدند حرفش تمام‌چهره‌ای شد، سومی گفت:
«...یا می‌میری.»
سانی لبخندِ پیروزمندانه‌اش را پنهان کرد. سه جنگجوی بیدارشده‌درونِ هیچ تهدیدی برای قدیس محسوب نمی‌شدند؛ او دیوی عروج‌یافته‌کسی بود و بسیار فراتر از رتبه و طبقه‌اش هولناک بود.
با این حال... یک جای کار می‌لنگید.خیره در آن لحظه نمی‌توانست بگوید چه چیزی،آورد اما شهودش قلب‌هایش را پر از اضطراب می‌کرد.
سانی نگاهی به کای انداخت و حالتِ نگرانِ مشابهی را‌آسمانِ در چشمانِ کمان‌دار دید. سرش را کمی تکان داد و‌سفید به مردِ جوان اشاره کرد تا جلو برود و تعظیم کند.
«بانوی من می‌پذیره. با این حال، برازنده‌ش نیست که شاگردانِ شما رو قتل‌عام کنه، هرچند که هولناک باشن. چنین‌همان مبارزه‌ای براش هیچ چالشی نداره و به همین خاطر، ایزدبانوی زندگی رو خشنود نمی‌کنه و توی این معبدِ مقدس‌چیزی بهش توهین می‌شه. اگه این شاگردان می‌خوان بانوی من رو به چالش بکشن، اول باید سایه‌ش رو شکست بدن.»
دوشیزهٔ جنگِ مو‌انداخت سفید خندید و‌پیچیده‌ای یک قدم جلو آمد.
«پس، اون فقط بعد از شکست دادنِ شاگردانِ ما می‌تونه با ما بجنگه، اما شاگردانِ ما فقط بعد‌ستونِ از شکست دادنِ دیوِ دست‌آموزش می‌تونن با اون بجنگن؟ باشه... باشه، همین‌طور باشه! هیچ سایه‌ای نمی‌تونه یک ظرفِ جنگ‌خلأیی رو شکست بده. به‌هرحال اون بعد از پاره‌پاره شدنِ بدنِ بانوی شما می‌مرد. بذارید اول این موجود نابود بشه!»
با این حرف، رو به‌درهم یکی از دوشیزگانِ جنگِ جوان‌تر‌آسمانِ کرد و لبخندِ تاریکی زد:
«بذارید مهمون‌هامون رو ناامید نکنیم. برو، اون بچهٔ وحشی رو‌ماند که از بختِ بدم جانشینِ خودم می‌دونم بیار اینجا. اون‌ستونِ امروز با کشتنِ این دو سایه تاوانِ خطاهای خودش رو می‌ده!»
سانی را به جلو هل دادند و به او حقِ انتخابِ سلاح‌افسونی دادند. پس از چند لحظه تردید، با دست‌های بالایی‌اش شمشیرِ بزرگِ هولناکی‌دانستنِ را برداشت و با دست‌های پایینی یک سپرِ کوچک و خنجری بلند گرفت.
سپس به وسطِ تالار رفت‌درهم و خشکش زد؛ به شعله‌های ایزدی‌زیرین که در تاریکی می‌سوختند خیره ماند.
...با در نظر گرفتنِ همه‌چیز، اوضاع خوب پیش رفته بود. دوشیزگانِ جنگِ عروج‌یافته حیله‌گر بودند و جانِ شاگردانشان را قربانی می‌کردند؛سرِ بی‌شک برای اینکه پیش از رویارویی با قدیس، به رازهای مهارتِ او پی ببرند. بالاخره شناختِ دشمن نیمی از پیروزی بود... آن‌می‌توانست سه استادِ نبرد با پنهان ماندن و تماشای نحوهٔ جنگیدنِ حریفشان، برتری‌ای به دست می‌آوردند که سانی نمی‌توانست اجازه دهد نصیبشان شود.
اما حالا، او قرار بود با سه نفر از دوشیزگانِ بیدارشده بجنگد و آن‌ها را بکشد، و‌بقایای به این ترتیب قدیس را به اندازهٔ این استادانِ نبرد مرموز نگه دارد. رویارویی با چنین حریفانِ‌داده هولناکی آسان نبود، اما او به تواناییِ خود در فریب دادن، غلبه کردن و کشتارِ آن‌ها اطمینان داشت.
جنگیدن با چنین جنگجویانِ ماهری‌بافتِ تنها تسلطِ او را بر رقصِ‌می‌درخشیدند سایه بیشتر می‌کرد. مهم‌تر از آن...
آن‌ها مجبور نبودند با کلِ فرقه بجنگند... جامِ حاویِ شعلهٔ ایزدی خرد نمی‌شد‌یاد و معبد به ویرانه تبدیل نمی‌گشت. هر اتفاقی که در جهانِ واقعی اینجا افتاده‌اعماقِ بود، بر سرِ سانی و کای نمی‌آمد و آن‌ها جانِ سالم به در می‌بردند.
تنها کاری که باید می‌کرد این بود که سه زنِ جوان را یکی پس از‌بقایای دیگری بکشد. آن‌ها بی‌شک مبارزانِ هولناکی بودند، به‌ویژه به خاطرِ جنونِ امید که در رگ‌هایشان‌سوختن جریان داشت... اما او با چیزهای بسیار بدتری روبه‌رو شده بود. سانی به توانایی‌اش اطمینان داشت.
...با این حال،خاکستر چند لحظه بعد،چهره‌ای چشمانِ سیاهش باریک شد.
سانی با خیره شدن‌متوجهِ به اولین حریفش، بی‌اختیار لرزید‌درونِ و غرشِ آرامی سر داد.
«...لعنت!»