چپتر 1639: سرابِ زیبا

ماهِ کامل زودتر از آنچه سانی انتظار داشت فرا رسید. در این مدت، زندگی‌اش در‌چهره​ حصار آرام بود؛ کافهٔ تجارتخانهٔ درخشان پیوسته میزبانِ مشتریان بود، در حالی که بوتیکِ خاطره همچنان‌بالا​ راکد و بی‌مشتری مانده بود. سانی به آشپزخانه می‌رسید و سرش به کارِ خودش گرم بود.

قرار بود برای تهیهٔ موادِ اولیه سفری به جهانِ بیداری داشته‌کردند​ باشد، اما فعلاً آن را به تعویق انداخته بود؛ هم کمی از‌جوان​ روی تنبلی، و هم به این دلیل که سرش حسابی شلوغ بود.

از سوی دیگر، زندگی‌اش در گورِ خدا دستخوشِ‌دست​ دگرگونیِ شگرفی شده بود. نفیس آنجا بود و‌جای​ به همین دلیل، دیگر وقتی برای بی‌حوصلگی نداشت.

اما این‌نمایش​ مشکلِ آواتارِ‌کفِ​ سوم بود.

در روزِ ماهِ کامل، سانی اجازه داد آیکو کمی زودتر به خانه برود و تجارتخانهٔ درخشان را بست. سپس‌ماند​ در خیابان‌های شلوغِ حصار قدم زد و بلیتِ یک نمایشِ تئاتر خرید. گروهی از بازیگرانِ بیدارشده داشتند برداشتی از‌جوان​ «سرودِ نور و تاریکی» را اجرا می‌کردند... متأسفانه سانی تازه وقتی روی صندلی‌های همکف نشست، متوجهِ نامِ نمایش شد.

صورتش را با کفِ دست پوشاند و طوری که انگار دندان‌درد گرفته باشد چهره‌شدند​ در هم کشید، اما در جای خود ماند. طولی نکشید که تماشاگرانِ هیجان‌زده از‌نشسته​ هر طرف احاطه‌اش کردند. چراغ‌ها کم‌نور شدند، پرده بالا رفت و نمایش آغاز شد...

هیچ‌کس متوجه نشد مردِ جوان و‌صورتش​ رنگ‌پریده‌ای که در یکی از ردیف‌های‌دندان‌درد​ جلو نشسته بود، انگار سایه‌ای ندارد.

هم‌زمان، تجسمِ دیگری از سانی در تاریکیِ نزدیکِ ساحلِ دریاچه پنهان شده بود. هوا تاریک‌ماند​ بود و ماهِ رنگ‌پریده در پهنهٔ آسمانِ پرستاره می‌گذشت. منظرهٔ پیشِ رو — ماه، آسمانِ‌هیچ‌کس​ مخملی، شبحِ قلعهٔ باشکوه و دریاچهٔ پهناور — به‌قدری زیبا بود که در واژه‌ها نمی‌گنجید.

در واقع، انگار دو ماه در آنجا‌صورتش​ بود؛ یکی در آسمان‌های دوردست گم شده‌گرفته​ بود و دیگری در آبِ خاموش غرق می‌شد.

سانی پس از اطمینان از اینکه کسی آن اطراف نیست، از میانِ سایه‌ها برخاست و به سوی‌رفت​ ساحل رفت. از آنجا که تجسمِ حاضر در تئاتر ردایِ مه‌آلود را به تن داشت، او تنها‌تاریکیِ​ یک لباسِ نظامیِ معمولی پوشیده بود. مرواریدِ جوهر از پیش احضار شده و در دهانش قرار داشت.

وقت را تلف‌متوجهِ​ نکرد و بی‌صدا‌صورتش​ در آب شیرجه زد.

دریاچه او‌نمایش​ را در آغوشِ‌دست​ سردِ خود گرفت.

سانی اجازه داد بدنش همچون سنگ سنگین شود و به کفِ‌طوری​ دریاچه فرو برود. وقتی به آنجا رسید، حواسش را گسترش داد،‌تماشاگرانِ​ به سایه تبدیل شد و از شیبی تند به پایین لغزید.

دریاچهٔ پیرامونِ حصار از ساحل چیزِ خاصی به نظر نمی‌رسید، اما بسیار عمیق بود. وقتی شیب بیشترِ تندی‌اش را‌هیچ‌کس​ از دست داد، سانی چندین کیلومتر زیرِ سطحِ آب بود. یک انسانِ معمولی نمی‌توانست فشارِ این حجم از آب‌پنهان​ را تاب بیاورد، اما برای شخصی مثلِ او کارِ آسانی بود، به‌ویژه از آنجا که غیرمادی باقی مانده بود.

اما بخشِ آسانِ کار‌نامِ​ همین‌جا تمام شد. چون‌دست​ این آب‌ها امن نبودند.

پژواک‌هایی از موجوداتِ کابوسِ قدرتمند در دریاچه گشت می‌زدند. انگار این کافی‌کشید​ نبود، این‌طرف و آن‌طرف شمشیرهایی هم در گل‌ولای فرو رفته بودند؛ هر‌کم‌نور​ کدام چشم و گوشِ اربابِ این سرزمین بودند... آنویلِ دلاوریِ مطلق، پادشاهِ شمشیرها.

رسیدن به قلعه‌نشست​ بی‌آنکه کسی متوجه‌نمایش​ شود، تقریباً محال بود.

با این حال، سانی یک سالِ گذشته را بیهوده هدر نداده بود. دریاچه را‌شدند​ کامل کاوش کرده بود، نگهبانانش را زیر نظر گرفته و جای شمشیرهای آنویل را‌نشسته​ نقشه‌برداری کرده بود. حالا دیگر مطمئن بود می‌تواند بی‌سروصدا خودش را به قلعه برساند.

به‌هرحال قلعه هدفش نبود.

بلکه هدفش بازتابِ‌صورتش​ ماهی بود که روی‌طوری​ سطحِ دریاچه حرکت می‌کرد.

در سایه‌ها پنهان شد و منتظر ماند تا موجودِ عظیمی شبیه به یک مارماهیِ نقره‌ایِ غول‌پیکر‌کشید​ از کنارش بگذرد؛ سپس با احتیاط جلو رفت. سانی مسیرش را عوض کرد و همچون دزدی‌رفت​ پیش رفت و بی‌هیچ زحمتی از تمامِ تله‌های امنیتیِ خاندانِ دلاوری در کفِ دریاچه دور ماند.

وقتی به نیمهٔ راهِ ساحل و قلعه رسید، نمایشی که آواتارش تماشا می‌کرد به زمانِ‌پرده​ استراحت رسید. سانیِ دیگر از جایش برخاست و به کافهٔ تئاتر رفت و حواسش بود تا‌هم‌زمان​ جای ممکن جلوی چشمِ همه باشد. البته در گوشه‌های تاریک می‌ماند تا نبودِ سایه‌اش پنهان بماند.

سانیِ اصلی بی‌حرکت در کفِ دریاچه پنهان‌کفِ​ شده بود. پیشرویِ بیشتر... دردسرساز می‌شد. پس‌چهره​ در عوض گذاشت بازتابِ ماه به سراغش بیاید.

مطمئن بود کسی مثل بث از چنین حرفی خونش به جوش می‌آید؛‌کشید​ چون از نظرِ علمی، جایگاهِ بازتابِ ماه به زاویهٔ دیدِ ناظر بستگی‌کم‌نور​ داشت. اما نه این ماه، در این دریاچه و در این شب.

وقتش که رسید، سانی خودش را مثل پر سبک کرد، به کالبدِ انسانی‌اش درآمد، پاهایش‌چهره​ را به کفِ دریاچه کوبید و به بالا شنا کرد. زمان‌بندی را تا کسری از‌پرده​ ثانیه حساب کرده بود؛ پژواک‌های گشتیِ دریاچه دور بودند و کسی متوجهِ بالا رفتنِ سریعش نمی‌شد.

با کمتر شدنِ فشارِ آب، تاریکیِ اطرافش روشن‌تر شد. خیلی زود‌کردند​ درخششی اثیری احاطه‌اش کرد؛ انگار داشت در مهتاب شنا می‌کرد. خودِ‌مردِ​ ماه همچون قرصِ نقره‌ایِ کاملاً گردی بر فرازِ حصار آویزان بود.

بازتابش همچون دایره‌ای‌متوجهِ​ وسیع و درخشان روی‌کفِ​ آبِ آرام نشسته بود.

سانی در چند متریِ آن از‌پوشاند​ آب بیرون آمد، به جلو شنا‌کشید​ کرد و واردِ آن دایره شد.

نور چشمانش را کور کرد...

و بعد، دنیا عوض شد.

سانی عالمِ خیالی را پشتِ سر‌صورتش​ گذاشته و به شبحِ واقعیتی قدم گذاشته‌گرفته​ بود که پشتِ شکوهِ آن پنهان بود.

ناگهان همه‌جا بسیار تاریک‌تر شد. بازتابِ ماه ناپدید شد و جای‌چهره​ خود را به رگه‌های پراکنده‌ای از نوری بی‌رمق داد. آبِ دریاچه‌کردند​ بسیار سردتر بود و سطحش به خاطرِ بادِ شدید بی‌قرار موج می‌زد.

سانی نفسِ عمیقی‌نشست​ کشید و به‌نمایش​ بالا نگاه کرد.

بالای سرش آسمانی شکسته بود.