چپتر 1639: سرابِ زیبا

ماهِ کامل زودتر از آنچه سانی انتظار داشت فرا رسید. در این مدت، زندگی‌اش در‌کردند​ حصار آرام بود؛ کافهٔ تجارتخانهٔ درخشان پیوسته میزبانِ مشتریان بود، در حالی که بوتیکِ خاطره همچنان‌جلو​ راکد و بی‌مشتری مانده بود. سانی به آشپزخانه می‌رسید و سرش به کارِ خودش گرم بود.

قرار بود برای تهیهٔ موادِ اولیه سفری به جهانِ بیداری داشته‌انگار​ باشد، اما فعلاً آن را به تعویق انداخته بود؛ هم کمی از‌طرف​ روی تنبلی، و هم به این دلیل که سرش حسابی شلوغ بود.

از سوی دیگر، زندگی‌اش در گورِ خدا دستخوشِ‌پرده​ دگرگونیِ شگرفی شده بود. نفیس آنجا بود و‌جوان​ به همین دلیل، دیگر وقتی برای بی‌حوصلگی نداشت.

اما این‌دیگر​ مشکلِ آواتارِ‌خدا​ سوم بود.

در روزِ ماهِ کامل، سانی اجازه داد آیکو کمی زودتر به خانه برود و تجارتخانهٔ درخشان را بست. سپس‌پرده​ در خیابان‌های شلوغِ حصار قدم زد و بلیتِ یک نمایشِ تئاتر خرید. گروهی از بازیگرانِ بیدارشده داشتند برداشتی از‌تاریکیِ​ «سرودِ نور و تاریکی» را اجرا می‌کردند... متأسفانه سانی تازه وقتی روی صندلی‌های همکف نشست، متوجهِ نامِ نمایش شد.

صورتش را با کفِ دست پوشاند و طوری که انگار دندان‌درد گرفته باشد چهره‌چهره​ در هم کشید، اما در جای خود ماند. طولی نکشید که تماشاگرانِ هیجان‌زده از‌شدند​ هر طرف احاطه‌اش کردند. چراغ‌ها کم‌نور شدند، پرده بالا رفت و نمایش آغاز شد...

هیچ‌کس متوجه نشد مردِ جوان و‌کم‌نور​ رنگ‌پریده‌ای که در یکی از ردیف‌های‌هیچ‌کس​ جلو نشسته بود، انگار سایه‌ای ندارد.

هم‌زمان، تجسمِ دیگری از سانی در تاریکیِ نزدیکِ ساحلِ دریاچه پنهان شده بود. هوا تاریک‌مشکلِ​ بود و ماهِ رنگ‌پریده در پهنهٔ آسمانِ پرستاره می‌گذشت. منظرهٔ پیشِ رو — ماه، آسمانِ‌نمایشِ​ مخملی، شبحِ قلعهٔ باشکوه و دریاچهٔ پهناور — به‌قدری زیبا بود که در واژه‌ها نمی‌گنجید.

در واقع، انگار دو ماه در آنجا‌خود​ بود؛ یکی در آسمان‌های دوردست گم شده‌احاطه‌اش​ بود و دیگری در آبِ خاموش غرق می‌شد.

سانی پس از اطمینان از اینکه کسی آن اطراف نیست، از میانِ سایه‌ها برخاست و به سوی‌خود​ ساحل رفت. از آنجا که تجسمِ حاضر در تئاتر ردایِ مه‌آلود را به تن داشت، او تنها‌متوجه​ یک لباسِ نظامیِ معمولی پوشیده بود. مرواریدِ جوهر از پیش احضار شده و در دهانش قرار داشت.

وقت را تلف‌احاطه‌اش​ نکرد و بی‌صدا‌کم‌نور​ در آب شیرجه زد.

دریاچه او‌دیگر​ را در آغوشِ‌دستخوشِ​ سردِ خود گرفت.

سانی اجازه داد بدنش همچون سنگ سنگین شود و به کفِ‌تماشاگرانِ​ دریاچه فرو برود. وقتی به آنجا رسید، حواسش را گسترش داد،‌آغاز​ به سایه تبدیل شد و از شیبی تند به پایین لغزید.

دریاچهٔ پیرامونِ حصار از ساحل چیزِ خاصی به نظر نمی‌رسید، اما بسیار عمیق بود. وقتی شیب بیشترِ تندی‌اش را‌طولی​ از دست داد، سانی چندین کیلومتر زیرِ سطحِ آب بود. یک انسانِ معمولی نمی‌توانست فشارِ این حجم از آب‌رنگ‌پریده‌ای​ را تاب بیاورد، اما برای شخصی مثلِ او کارِ آسانی بود، به‌ویژه از آنجا که غیرمادی باقی مانده بود.

اما بخشِ آسانِ کار‌کردند​ همین‌جا تمام شد. چون‌پرده​ این آب‌ها امن نبودند.

پژواک‌هایی از موجوداتِ کابوسِ قدرتمند در دریاچه گشت می‌زدند. انگار این کافی‌وقتی​ نبود، این‌طرف و آن‌طرف شمشیرهایی هم در گل‌ولای فرو رفته بودند؛ هر‌بست​ کدام چشم و گوشِ اربابِ این سرزمین بودند... آنویلِ دلاوریِ مطلق، پادشاهِ شمشیرها.

رسیدن به قلعه‌گرفته​ بی‌آنکه کسی متوجه‌جای​ شود، تقریباً محال بود.

با این حال، سانی یک سالِ گذشته را بیهوده هدر نداده بود. دریاچه را‌چهره​ کامل کاوش کرده بود، نگهبانانش را زیر نظر گرفته و جای شمشیرهای آنویل را‌شدند​ نقشه‌برداری کرده بود. حالا دیگر مطمئن بود می‌تواند بی‌سروصدا خودش را به قلعه برساند.

به‌هرحال قلعه هدفش نبود.

بلکه هدفش بازتابِ‌گورِ​ ماهی بود که روی‌شگرفی​ سطحِ دریاچه حرکت می‌کرد.

در سایه‌ها پنهان شد و منتظر ماند تا موجودِ عظیمی شبیه به یک مارماهیِ نقره‌ایِ غول‌پیکر‌چراغ‌ها​ از کنارش بگذرد؛ سپس با احتیاط جلو رفت. سانی مسیرش را عوض کرد و همچون دزدی‌نشسته​ پیش رفت و بی‌هیچ زحمتی از تمامِ تله‌های امنیتیِ خاندانِ دلاوری در کفِ دریاچه دور ماند.

وقتی به نیمهٔ راهِ ساحل و قلعه رسید، نمایشی که آواتارش تماشا می‌کرد به زمانِ‌کشید​ استراحت رسید. سانیِ دیگر از جایش برخاست و به کافهٔ تئاتر رفت و حواسش بود تا‌رفت​ جای ممکن جلوی چشمِ همه باشد. البته در گوشه‌های تاریک می‌ماند تا نبودِ سایه‌اش پنهان بماند.

سانیِ اصلی بی‌حرکت در کفِ دریاچه پنهان‌شدند​ شده بود. پیشرویِ بیشتر... دردسرساز می‌شد. پس‌نشد​ در عوض گذاشت بازتابِ ماه به سراغش بیاید.

مطمئن بود کسی مثل بث از چنین حرفی خونش به جوش می‌آید؛‌وقتی​ چون از نظرِ علمی، جایگاهِ بازتابِ ماه به زاویهٔ دیدِ ناظر بستگی‌بست​ داشت. اما نه این ماه، در این دریاچه و در این شب.

وقتش که رسید، سانی خودش را مثل پر سبک کرد، به کالبدِ انسانی‌اش درآمد، پاهایش‌کردند​ را به کفِ دریاچه کوبید و به بالا شنا کرد. زمان‌بندی را تا کسری از‌ردیف‌های​ ثانیه حساب کرده بود؛ پژواک‌های گشتیِ دریاچه دور بودند و کسی متوجهِ بالا رفتنِ سریعش نمی‌شد.

با کمتر شدنِ فشارِ آب، تاریکیِ اطرافش روشن‌تر شد. خیلی زود‌انگار​ درخششی اثیری احاطه‌اش کرد؛ انگار داشت در مهتاب شنا می‌کرد. خودِ‌هیجان‌زده​ ماه همچون قرصِ نقره‌ایِ کاملاً گردی بر فرازِ حصار آویزان بود.

بازتابش همچون دایره‌ای‌احاطه‌اش​ وسیع و درخشان روی‌شدند​ آبِ آرام نشسته بود.

سانی در چند متریِ آن از‌دگرگونیِ​ آب بیرون آمد، به جلو شنا‌وقتی​ کرد و واردِ آن دایره شد.

نور چشمانش را کور کرد...

و بعد، دنیا عوض شد.

سانی عالمِ خیالی را پشتِ سر‌کم‌نور​ گذاشته و به شبحِ واقعیتی قدم گذاشته‌متوجه​ بود که پشتِ شکوهِ آن پنهان بود.

ناگهان همه‌جا بسیار تاریک‌تر شد. بازتابِ ماه ناپدید شد و جای‌همین​ خود را به رگه‌های پراکنده‌ای از نوری بی‌رمق داد. آبِ دریاچه‌خانه​ بسیار سردتر بود و سطحش به خاطرِ بادِ شدید بی‌قرار موج می‌زد.

سانی نفسِ عمیقی‌گرفته​ کشید و به‌جای​ بالا نگاه کرد.

بالای سرش آسمانی شکسته بود.