چپتر 294: سرودِ فولاد
0تالارِ بزرگِ قلعهٔ روشن غرق در سکوت و بی‌حرکت شد. با این حال، این‌ساطع بی‌حرکتی از سرِ آرامش نبود، بلکه مانند شکارچی‌ای بود که روی زمین خیز برداشته و‌کرد هر آن آماده است تا با یورشی وحشیانه به جلو بپرد و شکارش را بدرد.
خفتگان خود را به دیوارها چسباندند و برای نبردِ ستارهٔ دگرگون و سرورِ‌کاستر روشن فضا باز کردند. دو نگهبان افی را از وسطِ تالار بیرون کشیدند‌رقصندهٔ و حالا، چیزی جز فضای خالی آن دو مبارز را از هم جدا نمی‌کرد.
از یک سوی تالار، پنج ستوان — گما، تسای، کیدو، سیشان و هاروس — با احساساتی پیچیده به اربابشان‌ساطع نگاه می‌کردند. در سوی دیگر، کای، کاستر و رهبرانِ گروه‌های شکارِ سکونتگاهِ بیرونی نیز همین کار را می‌کردند. کاسی‌نظر هم آنجا بود و دستش روی قبضهٔ رقصندهٔ خاموش قرار داشت. حالتی عبوس و گرفته بر چهرهٔ زیبایش نشسته بود.
سانی نگاهی به دخترِ‌نفر نابینا انداخت و سپس به‌مردی سمتِ وسطِ تالارِ تاج‌وتخت چرخید.
دو نفر آنجا روبه‌روی هم ایستاده بودند. یکی مردی بلندقامت بود، محصور در‌خیره‌کننده زرهِ طلاییِ عجیبی که کاملاً روی خطوطِ بدنِ تنومندش نشسته بود. دیگری زنِ‌پایان جوانی بود با زرهِ صفحه‌ایِ ظریفی که از فلزی سفید ساخته شده بود.
شباهتی نامحسوس میانشان به چشم می‌خورد. هر دو حسِ قدرت و اعتمادبه‌نفسی گیرا‌کاستر و خیره‌کننده از خود ساطع می‌کردند که کمتر کسی از آن برخوردار بود.رقصندهٔ هر دو ترسناک و مرگبار بودند. هر دو در اوجِ نوعِ خود قرار داشتند.
اما شباهتشان‌جوانی همین‌جا به‌ظریفی پایان می‌رسید.
سانی دو مبارز را ارزیابی‌روبه‌روی کرد و در دل گفت:بلندقامت «این... اصلاً خوب به نظر نمی‌رسه.»
او بهتر از هر کسی می‌دانست نفیس چه‌می‌خورد توانایی‌هایی دارد، اما با این حال، دیدنِ او در‌برخوردار برابرِ گانلاگ باعث شد اخمِ غلیظی بر چهره‌اش بنشیند.
سرورِ روشن بسیار بلندتر از او بود و احتمالاً‌نگاه دو برابرِ ستارهٔ دگرگون وزن داشت. قوی‌تر بود، بردِ دستانش‌نیز بیشتر بود و در کشتارِ آدم‌ها تجربهٔ بسیار بیشتری داشت.
این تازه بدونِ‌صفحه‌ایِ در نظر گرفتنِ آن‌ساخته زرهِ طلاییِ لعنتی‌اش بود.
حتی با تقویتِ معجزه‌آسایِ تکهٔ سپیده‌دم، شمشیرِ نقره‌ایِ نف به‌سختی‌بلندقامت در همان سطحِ قدرتِ یک سلاحِ عروج‌یافته قرار می‌گرفت. و‌زنِ این هنوز یک رتبهٔ کامل پایین‌تر از پژواکِ عجیبِ گانلاگ بود.
تلاش برای نفوذ به آن زره، به همان اندازه سخت بود که بخواهی پوستهٔ‌ساطع یک سنتوریونِ زره‌پوش را با شمشیری از فولادِ معمولی بشکافی. فوق‌العاده سخت، اگر نگوییم‌ارزیابی غیرممکن. و برخلافِ پوستهٔ یک لاشخور، به نظر نمی‌رسید پژواکِ طلایی نقطه ضعفی داشته باشد.
در آن لحظه، جرقه‌های نور در هوای مقابلِ ستارهٔ‌نگاه دگرگون پدیدار شد. شمشیرِ بلندِ نقره‌ای در دستش ظاهر‌بیرونی شد و آن را به سمتِ زمین گرفت... فعلاً.
«اون عوضی‌جوانی می‌خواد از چه‌فلزی سلاحی استفاده کنه؟»
این موضوع خیلی چیزها را مشخص می‌کرد.بودند سانی مطمئن بود که گانلاگ زرادخانه‌ای از سلاح‌های‌کاملاً خاطرهٔ قدرتمند دارد... اما دقیقاً چقدر قدرتمند بودند؟
سانی به سرورِ روشن نگاهی انداخت و انتظار‌می‌خورد داشت همان جرقه‌ها را ببیند که دورِ دستانش‌کسی می‌چرخند. با این حال، خبری از آن‌ها نبود.
در عوض، طلای مایع به جلو روان شد و شکلِ تبرِ جنگیِ سنگینی به‌رهبرانِ خود گرفت. گانلاگ آن را در چنگ فشرد و با آسودگی روی شانه‌اش گذاشت.قرار آینهٔ صیقلیِ نقابش اخمِ خفیفی را که روی صورتِ نفیس نشسته بود، بازتاب می‌داد.
لعنتی.
سلاحی که سرورِ روشن می‌خواست استفاده کند هم بخشی از‌بلندقامت پژواکش بود و از این رو، کیفیتِ سلاحی متعالی را داشت.جوانی قرار بود بدونِ زحمتِ چندانی زرهِ سپاهِ نورِ ستارگان را بشکافد.
این حتی از‌شده چیزی که فکر‌میانشان می‌کردم هم بدتره...
سانی دندان به هم‌سیشان سایید و گانلاگ با‌اربابشان صدایی مارگونه و موذیانه گفت:
«حرفِ آخری نداری، ستارهٔ دگرگون؟»
نفیس سرش را کمی کج کرد و مدتی ساکت ماند. کلاه‌خودش از رشته‌های نور بافته شد‌خطوطِ و صورتش را به‌کلی پوشاند؛ تنها چشمانِ خاکستری و آرامش از شکافِ نقاب پیدا بود. سرانجام،می‌خورد تنها با یک کلمه جواب داد و صدایِ همیشه یکنواختش لبریز از تحقیر و خشم بود:
«...خائن.»
موجی از پچ‌پچ در میانِ جمعیت پیچید.پیچیده مردم حدس می‌زدند منظورش دقیقاً چیست، اما‌رهبرانِ سانی گمان می‌کرد تنها کسی است که می‌داند.
نفیس گانلاگ را به خیانت به همنوعانش یا به کشتن دادنِ زنان و مردانِ‌حسِ جوانِ بی‌شمار متهم نمی‌کرد. او را متهم می‌کرد که به وظیفهٔ راستینِ بیدارشدگان خیانت‌اما کرده و به‌جای اینکه تا نفسِ آخر با طلسمِ کابوس بجنگد، تسلیمش شده است.
در ذهنِ‌تاج‌وتخت او، این جنایتِ‌روبه‌روی بسیار بزرگ‌تری بود.
حتی شاید تنها جنایتِ ممکن.
سرورِ روشن خندید.
«چه حیف.جوانی این یکی رو‌فلزی قبلاً شنیده بودم...»
سپس، بی‌آنکه حتی کسری از ثانیه‌ایستاده را هدر دهد، ناگهان با یورشی‌زرهِ رعدآسا و هولناک به جلو هجوم برد.
تغییرِ حالت از آرامش به خشونت چنان آنی و‌حسِ سریع بود که بیشترِ مردمِ حاضر در تالارِ بزرگ‌ترسناک تا چند لحظه بعد حتی نفهمیدند چه اتفاقی افتاده است.
با هر قدمِ گانلاگ، کفِ تالارِ تاج‌وتخت کمی می‌لرزید. مانندِ‌می‌کردند غولِ خشمگینی از طلا به سمتِ نفیس یورش برد و‌همین تبرِ جنگی‌اش را با چالاکیِ باورنکردنی و نیرویی هولناک تاب داد.
نفیس به‌سختی به‌موقع واکنش نشان داد؛ بدنش را جابه‌جا کرد‌نامحسوس و شمشیر را بالا آورد تا ضربهٔ کشنده را به‌کمتر کناری دفع کند. اما در آن لحظه اتفاقِ غیرمنتظره‌ای افتاد.
دستهٔ تبرِ جنگی ناگهان دراز شد و طلای مایعی که‌بلندقامت آن را ساخته بود، به جلو روان شد تا شکلِ تازه‌ای‌جوانی به خود بگیرد. در نتیجه، دفعِ ضربهٔ او تقریباً بی‌فایده ماند.
ستارهٔ دگرگون با تلوتلوخوردنی ناشیانه به عقب پس کشید. درست لبهٔ تیغهٔ تبرِ جنگی در کلاه‌خودِ زرهِ‌برخوردار سپاهِ نورِ ستارگان فرو رفت و بی‌هیچ زحمتی آن را شکافت و بریدگیِ کم‌عمقی روی گونه‌اش به‌نمی‌رسه جا گذاشت. لحظه‌ای بعد، پای گانلاگ به دنده‌هایش کوبیده شد و زنِ جوان را به هوا پرتاب کرد.
نفیس غلت‌زنان فرود آمد و با یک دست جلوی سُر‌می‌کردند خوردنش روی کفِ مرمرین را گرفت. با چکیدنِ قطره‌های خون‌همین از زیرِ کلاه‌خودش، شعله‌های سفید و بی‌رحمی در چشمانش زبانه کشید.
لحظه‌ای بعد، به جلو جَست‌فلزی زد و با خشمی برابر‌نامحسوس به پیشوازِ یورشِ سرورِ روشن رفت.
سرودِ مرگبارِ برخوردِ‌چرخید فولاد در تالارِ‌ایستاده باستانی طنین‌انداز شد...
همچون نویدِ خون‌ریزیِ‌شده بسیار بزرگ‌تری که‌میانشان در راه بود.