چپتر 1303: سرور سانلسِ بزرگ و مهیب
0سرانجام غذایشان تمام شد. جعبهٔ چوبیِ آنانکه حالا کاملاً خالی بود — به‌جز بشقاب‌ها و لیوان‌هایی‌سختی که سانی شسته و با دقت سر جایشان گذاشته بود. حتی شراب هم نمانده بود، با‌ساکت وجود اینکه نه او و نه نفیس میانه‌ای با الکل نداشتند، چه رقیق‌شده و چه خالص.
به نظر می‌رسید پیرزن از‌بیشتر اینکه چیزی برای خوردنِ آن‌ها‌نگاه ندارد، عذاب وجدان گرفته است...
هرچند دیگر‌نگاه آن‌قدرها هم‌چند پیر نبود.
آنانکه حالا شصت‌ساله به نظر می‌رسید. اندامش همچنان کوچک و تکیده بود، اما پشتش مثل تیر صاف بود. آب‌مروارید از‌داد چشمانش محو شد و رنگِ آبیِ نافذ و اصلی‌شان را نمایان کرد. موهای سفید و کم‌پشتِ کاهنهٔ پیر، خاکستری و‌توی پرپشت شده بود، و با اینکه پوستِ سبزه‌اش هنوز پر از چین‌وچروک بود، دیگر شکننده و شفاف به نظر نمی‌رسید.
ضعف و شکنندگی‌اش از بین رفته و جای‌گفت خود را به سرسختی و استواری داده بود.سختی در مجموع، حالا کاملاً شبیه به پیرزنی سالم بود.
...همین پیرزن حالا‌اشتباهی مستأصل روی عرشهٔ‌تدارک چوبی قدم می‌زد.
«وای، نه. وای،کردند چه اشتباهی. باید‌سکوت بیشتر تدارک می‌دیدم...»
سانی و نفیس با گیجی به یکدیگر‌باشین نگاه کردند. پس از چند لحظه سکوت،شما نفیس گلویش را صاف کرد و گفت:
«مادرب... آنانکه. لازم نیست نگرانِ ما باشین.گلویش من و سانی... هر دومون به گرسنگی‌دومون و سختی عادت داریم. این که چیزی نیست.»
کاهنهٔ پیر‌وای در سکوت به‌بیشتر آن‌ها نگاه کرد.
«اما شما‌نگاه فرزندانِ بافنده‌این.چند چطور می‌تونم...»
نفیس سر تکان داد.
«فکر می‌کنین‌نگاه فرزندانِ بافنده‌چند چطور زندگی می‌کنن؟»
آنانکه ساکت‌وای شد و بعد‌بیشتر با تردید گفت:
«نمی‌دونم.»
سانی آهی کشید‌مادرب و با لبخند به‌باشین لبهٔ قایق تکیه داد.
«ایشون یه بار دو سالِ تمام تنهایی توی جهنم‌های متروک سفر کرده. خودِ من همین اواخر توی سرمای استخوان‌سوزِ زمستون، کلی پناهنده رو از سه هزار‌داد کیلومتر کوهستانِ پر از پلیدها عبور دادم. ما عادت داریم به دژِ هیولاهای وحشتناک یورش ببریم، با تایتان‌ها سرشاخ بشیم و از انواع‌واقسامِ خطراتِ غیرقابل‌توصیف جونِ‌اواخر سالم به در ببریم. لعنتی... یه بار نفیس یه خورشیدِ کامل رو نابود کرد. پس وقتی میگه چند روز غذا نخوردن چیزی نیست، حرفش رو باور کنین.»
پیرزن مدتی در سکوت با‌بیشتر چشمانی گشادشده به آن‌ها خیره‌نگاه ماند. سرانجام نفسِ عمیقی کشید.
«شکوهِ شما با شاهِ مار‌لحظه برابری می‌کنه، سرورم و بانوی من...نیست جای تعجب نیست، جای تعجب نیست...»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«شاهِ مار؟»
آنانکه با‌وای حالتی حواس‌پرت‌باید سر تکان داد.
«بله... دایرون، پادشاهِ گرگ‌ومیش. ما هرگز‌سکوت خودش یا مردمش رو ندیدیم، اما‌نگرانِ آوازهٔ کارهاش حتی به بافت هم رسید.»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«اوه؟ ولی من دیدمش.»
پیرزن خشکش زد.
«سرورم... شما‌نگاه شاهِ مار‌چند رو دیدین؟»
سانی با‌گفت کمی خجالت‌لازم سر تکان داد.
«آره...»
بعد، سانی‌وای نگاهش را دزدید‌بیشتر و اضافه کرد:
«...من کشتمش.»
چشمانِ آبیِ آنانکه‌مادرب گشاد شد و سانی‌باشین با عجله اضافه کرد:
«آه، اما اون از‌چند قبل فاسد‌شده بود! این‌طور‌گفت نبود که بی‌دلیل بکشمش.»
پیرزن مدتی ساکت‌اشتباهی ماند و بعد‌تدارک آرام آهی کشید.
«...ماهی. می‌روم کمی ماهی بگیرم. به‌زودی به بافت‌گفت می‌رسیم، اما با این حال. سرور و بانوی من‌عادت تا وقتی تحتِ مراقبتِ من هستند نباید گرسنگی بکشند.»
با این حرف، با چهره‌ای مصمم‌نگرانِ از آن‌ها روی برگرداند... هرچند نتوانست‌داریم حیرتِ محضِ نگاهش را پنهان کند.
سانی آرام خندید و چشمانش را بست تا از گرمای هفت‌نیست خورشید روی صورتش لذت ببرد. اما پس از چند لحظه، دوباره‌بافنده‌این آن‌ها را باز کرد و با کنجکاوی به آنانکه نگاهی انداخت.
هنوز مطمئن نبود‌اشتباهی آدم‌ها چطور در‌تدارک رودِ بزرگ ماهی می‌گیرند.
همان‌طور که مشخص‌کردند شد... آنانکه تصورِ بسیار‌گلویش عجیبی از ماهی داشت.
ابتدا دریچه‌ای را باز کرد و چند وسیله از فضای ذخیره‌سازیِ زیر عرشه بیرون آورد: یک بطریِ بزرگِ سفالی،تکان طنابی دسته‌شده که قلابی دندانه‌دار به آن وصل بود، چند وزنهٔ سنگینِ سنگی، و تعدادی خردهٔ روح که درخششی‌سالِ ملایم داشتند و همگی در مشکی شفاف که به نظر می‌رسید از کیسهٔ شنای ماهی ساخته شده باشد، قرار داشتند.
سپس بطری را برداشت و روی نیمکتِ سکاندار رفت‌مادرب و از بالا به آب نگاه کرد. وقتی آنانکه ظرفِ‌این سفالی را باز کرد، بوی تعفنِ خون در هوا پیچید.
بطری در‌وای واقع پر‌باید از خون بود.
پیرزن چند کلمه زمزمه کرد که سانی با وجودِ اینکه واضح می‌شنیدشان، نمی‌توانست‌باشین دقیقاً متوجهشان شود. هم‌زمان، قایق ناگهان شروع به کند شدن کرد و تغییری ظریف‌فکر و نامحسوس در جهان پخش شد. او ناگهان دیگر مثل قبل احساس امنیت نمی‌کرد.
«اختفامون از بین رفت.»
همین‌طور که سانی خودش را سفت می‌کرد، آنانکه خون را در‌نیست آب ریخت و یکی از دستانش را دراز کرد. گردبادی از جرقه‌چطور دورِ دستش پدیدار شد و طولی نکشید که زوبینی بلند شکل گرفت.
پیرزن زوبین را بالای سرش برد، نفسِ‌می‌دیدم عمیقی کشید و سپس یک کلمهٔ دیگر‌سکوت را با صدای بلند به زبان آورد.
در لحظهٔ بعد، انگار موجِ شوکِ نامرئی و ناملموسی از قایق‌نیست به بیرون پخش شد. سانی نمی‌دانست هدف از این کار چیست،بافنده‌این اما حس کرد چیزی در اعماقِ روحش به حرکت درآمده است.
خونِ غلیظ در آب حل شد و آن را‌گرسنگی به رنگ سرخ درآورد. سپس، گویی در پاسخ به یک‌تکان فراخوان... سایه‌ای سریع از اعماق به سمتِ قایق هجوم آورد.
«لعنت!»
سانی با عجله از جا پرید، اما پیش از آنکه بتواند کاری کند،لحظه بازوی استخوانی و عضلانیِ آنانکه به جلو شلاق خورد و زوبینش با سوتی‌داریم تند هوا را شکافت. زوبین در آب فرو رفت و از دید پنهان شد.
...یک دقیقه بعد، پیرزن جسدِ یک موجودِ کابوسِ سقوط‌کرده‌مادرب را روی عرشه کشید. پلید چندان بزرگ نبود و‌داریم بدنی به‌طرزِ مضحکی بدشکل و گوشتی شبیهِ اسفنج داشت.
سانی با انزجار لرزید.
«قراره... اونو بخوریم؟»
پیرزن سر تکان داد.
«نه، سرورم. این صرفاً طعمه‌ست.»
او چاقویی خمیده احضار کرد و با مهارت لاشهٔ موجود‌سختی را شکافت. خونش دوباره بطریِ سفالی را پر کرد، در‌داد حالی که خردهٔ روحش به بقیه در مشکِ شفاف پیوست.
در نهایت، آنانکه قلابِ دندانه‌دار را در گوشتِ پلید فرو کرد، وزنه‌های سنگی را به آن‌سختی بست و کیسهٔ خرده‌های روح را به داخلش هل داد. همه‌چیز تمیز، با سرعت و دقتی‌ساکت تمرین‌شده انجام شد، انگار که هزار بار پیش از این، این کارها را انجام داده بود.
سانی و‌وای نفیس در‌باید سکوت تماشایش کردند.
سرانجام، سانی‌نگاه شانه‌هایش را‌چند چرخاند و پرسید:
«آه. اگه این‌مادرب طعمه‌ست... پس دقیقاً‌نگرانِ داریم چی شکار می‌کنیم؟»