چپتر 463: ماجراهای باورنکردنی و اعمالِ شگفت‌انگیزِ رؤیابینِ قهرمان سانلس و همدمانِ سنگیِ بردبارش، سنگِ سخنگو و قدیسِ خاموش، نسخهٔ خلاصه (جلد ۲)
0آن سه نشستند و منوهای کاغذی و قدیمی در اختیارشان‌انداخت قرار گرفت تا انتخاب کنند. سانی کمی به کلمهٔ «استیک»اصل خیره ماند، بعد لرزید و نگاهش را به بخشِ سالاد گرداند.
چند دقیقه بعد، پیشخدمتی‌بلورینِ نزدیک شد تا سفارششان‌شود را بگیرد. افی گفت:
«فکر کنم... سه پرس بی‌بیم‌باپ،غیبت سه پرس سامگیوپسال، سه کاسه‌نگاهِ جاجانگمیون و سه پرس دوکبوکی.»
سپس رو به‌آرزو آن‌ها کرد، معصومانه‌متوجه لبخند زد و پرسید:
«...اوه، شما چی‌غیبت بچه‌ها؟ شما می‌خواین‌طولانیش چی سفارش بدین؟»
سانی نزدیک بود با‌بلورینِ آبی که داشت از لیوانِ‌این بلورینِ زیبایی می‌نوشید خفه شود.
با این حال، پیشخدمت‌تمام هرطور که بود توانست‌طولانیش ظاهرِ جدی‌اش را حفظ کند.
«چه آدمِ حرفه‌ای‌ایه...»
...از آنجا که در اتاقکِ خصوصی نشسته بودند، کای بالاخره‌انداخت کلاه و عینکِ آفتابی‌اش را درآورد و لبخندی درخشان زد.اصل صدایش چنان صادقانه بود که سانی را... کمی حرص داد.
«خیلی خوشحالم که‌لیوانِ می‌بینمت سانی. من و‌خفه افی واقعاً نگرانت بودیم!»
سانی گلویش را صاف کرد.
«این، اِ... ممنون. فکر کنم. من‌متوجه یه‌جورایی... فرض رو بر این گذاشته‌افتاد بودم که اصلاً متوجهِ غیبتم نمی‌شین.»
افی آهی کشید.
«کمکم دارم آرزو می‌کنم کاش متوجه‌می‌نوشید نمی‌شدم، احمق! به‌هرحال... چه اتفاقِ لعنتی‌ای‌هرطور افتاد؟ چرا یه ماهِ تمام غیبت زد؟»
سانی مکث‌چرا کرد و‌تمام بعد گفت:
«نسخهٔ طولانیش‌دارم رو می‌خواین‌می‌کنم یا کوتاهش رو؟»
کای نگاهِ‌تمام کنجکاوانه‌ای به‌مکث او انداخت:
«فکر کنم‌داشت بهتره با نسخهٔ‌زیبایی کوتاه شروع کنیم؟»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«باشه. خب، در این صورت... من در اصل فقط می‌خواستم سرنخ‌هایی از یه گنجِ پنهان پیدا کنم، اما در نهایت‌کوتاهش نزدیک بود یه صندوقچهٔ گنج من رو بخوره، رویِ جنازهٔ یه اهریمن افتادم توی یه پرتگاهِ بی‌انتها و با شعله‌های‌اما ایزدی سوختم. خوشبختانه، یه صدایی هست که بعضی وقتا توی سرم می‌شنومش و کمکم کرد تا فقط یه کم بسوزم.»
افی سرش را کج کرد‌نسخهٔ و نگاهِ عجیبی به او‌انداخت انداخت. لبخندِ کای کمی رنگ باخت.
سانی جرعه‌ای آب‌لیوانِ نوشید و با‌می‌نوشید لحنی بی‌خیال ادامه داد:
«به‌هرحال، اعماقِ اون فضای خالی، یه برجِ سیاه پیدا کردم. چندتا عروسکِ شکسته و یه دستِ قطع‌شدهٔ در حالِ پوسیدن اونجا بود که من...می‌خواستم اِ... یه‌جورایی خوردمش. از برجِ سیاه توی پرتگاه، رفتم به یه برجِ سفید توی آسمون و بعد سوار بر دمِ یه اژدها برگشتم روی‌وقتا زمین. در کل همین بود. اوه، و قبل از همهٔ اینا، فکر کنم یه‌جورایی خودم رو کشتم. یه خاطرهٔ خیلی خوب هم ازش گیرم اومد!»
آن دو چند لحظه‌می‌کنم به او خیره ماندند و‌به‌هرحال بعد تقریباً هم‌زمان آه کشیدند.
کای سرش را تکان داد.
«حرفم رو پس‌لیوانِ می‌گیرم. بیا نسخهٔ‌می‌نوشید طولانیش رو بشنویم...»
سانی توالیِ اتفاقاتی را که باعث شده بود بیش از یک ماه ناپدید شود توضیح داد، اما‌مکث چند چیز را پیشِ خودش نگه داشت — مثلِ تعدادِ واقعیِ سکه‌های معجزه‌آسایی که جمع کرده بود،فقط هر چیزی که به بافنده ربط داشت و دلیلِ اصلیِ اینکه چرا این‌قدر برای سریع‌تر قوی‌شدن بی‌تاب بود.
وقتی حرفش‌تمام تمام شد،مکث افی ریز خندید.
«خب. این صفتِ‌لیوانِ [مقدّر]ت اخیراً حسابی‌می‌نوشید پُرکار شده، نه؟»
چهرهٔ سانی در هم رفت.
«فکر کنم. البته قبل از اون سه ماهِ تمام هیچ اتفاقِ خیلی بد یا خیلی خوبی برام نیفتاده بود. اما‌کوتاهش مسئله همینه، وقتی بالاخره اتفاق می‌افته، معمولاً یه چیز به یه چیزِ دیگه ختم می‌شه. البته همه‌چیز هم وحشتناک نیست.اما مجبور شدم برای زنده موندن خیلی سخت تلاش کنم، اما غیر از اون، این سفرِ اکتشافی برام یه ثروتِ بادآورده بود.»
کای جرعه‌ای‌تمام چای نوشید و‌نسخهٔ سپس متفکرانه گفت:
«و در موردِ‌لیوانِ این صدا... موردرت‌می‌نوشید چطور؟ بهش اعتماد داری؟»
سانی تردید‌چرا کرد، بعد‌تمام شانه بالا انداخت.
«بعد از اینکه مطمئن شدم فقط زاییدهٔ خیالم نیست، به این باور رسیدم که موردرت واقعاً یکی از گمشدگانه و‌کوتاهش احتمالاً مثلِ خودمون یه بیدارشده‌ست. به احتمال زیاد به خاطرِ اون تکه‌آینه‌ای که بعد از از پای درآوردنِ اون پژواکِ‌اما مصنوعیِ عجیبش برداشتم، می‌تونه از فاصلهٔ دور باهام ارتباط بگیره. ولی غیر از این... نمی‌دونم. دست‌کم می‌شه گفت خیلی مرموزه.»
کمی فکر‌تمام کرد و‌مکث بعد اضافه کرد:
«تا الان هر اطلاعاتی که بهم داده درست از آب‌حال دراومده. و خیلی هم مفید بوده. اگه اون نبود شاید‌آنجا الان زنده نبودم. برای همین واقعاً سخته که نظری بدم.»
کای لبخند زد.
«خب، در این‌آرزو صورت، از نظرِ‌متوجه من که مشکلی نداره.»
با نزدیک‌شدنِ پیشخدمت برای بردنِ ظرف‌های کثیف و پر‌کنجکاوانه‌ای کردنِ لیوان‌هایشان، سانی مکث کرد. وقتی دوباره تنها شدند،باشه کمی ساکت ماند و بعد رو به افی کرد:
«ولی به هر حال... باور دارم که حرفش دربارهٔ بذر راسته. فکر کنم بتونم چاقوی ابسیدین رو به دست بیارم، که قراره کابوس‌نشسته رو راحت‌تر کنه. پس... می‌خواستم یه چیزی بپرسم. افی، می‌دونم که می‌تونی با یه بشکن، یه دوجین از قوی‌ترین دسته‌های بیدارشدهٔ دنیا رو‌ممنون با خودت همراه کنی تا کابوسِ دوم رو فتح کنی. اما... ممکنه به این فکر کنی که... با من به مصافِ یکی بری؟»
انتظار داشت قبل از جواب دادن کمی دستش‌طولانیش بیندازد، اما افی مدتی ساکت ماند و حالتی به‌طور‌پشتِ غیرعادی جدی به خود گرفت. پس از مدتی گفت:
«به مصافِ یه کابوس بریم؟کاش الان، وقتی به‌زور چهار ماه از‌لعنتی‌ای بیدارشده شدنمون می‌گذره؟ دیوونه شدی سانی؟»
سانی لبخند زد.
«نه، منظورم الان نیست. مسلماً‌زیبایی هردومون برای قوی‌تر شدن و‌حال آماده شدن به زمان نیاز داریم.»
سانی پس از‌ماهِ گفتنِ این حرف،مکث نگاهش را دزدید.
«...هفت ماهِ دیگه. بعد از انقلابِ زمستانی.نمی‌شدم اون موقع‌ست که برنامه دارم به برجِ عاج‌تمام برگردم و واردِ اون بذر بشم. باهام میای؟»
افی مدتِ زیادی به‌مکث او نگاه کرد، بعد‌نگاهِ او هم لبخند زد.
«حتماً. چرا که نه؟ اصلاً‌زیبایی جورِ دیگه‌ای هم دلم نمی‌خواست.حال اما، سانی... یه شرط دارم.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«واقعاً؟ چی هست؟»
افی نگاهی به‌غیبت کای انداخت، بعد‌طولانیش با آرامش گفت:
«باید کاسی رو هم راضی کنی که بهمون ملحق بشه. نمی‌دونم بینِ شما دو تا چی گذشته، ولی مهم نیست. اعضایِ‌اتاقکِ یه دسته که نباید حتماً با هم دوست باشن. فقط باید بتونن خوب با هم کار کنن... و دستهٔ ما اونجا توی‌بودیم ساحلِ فراموش‌شده عالی کار می‌کرد. کاستر مرده و نفیس هم رفته... اما کاسی هنوز اینجاست و هردومون می‌دونیم که سرشتش چقدر ارزشمنده.»
در حالی که‌ماهِ چهرهٔ سانی در‌مکث هم می‌رفت، اضافه کرد:
«تازه، مگه لنگرش توی معبدِ شب نیست؟ می‌تونه کمک کنه چاقوی عاج رو هم‌ماهِ به دست بیاری. اون شاهزاده‌کوچولو گفت که داشتنِ هردوشون خیلی بهتره. کابوس کابوسه و‌پشتِ فرقی نمی‌کنه چقدر آماده باشی، در هر صورت کاملاً مرگباره. گذشتن از هر مزیتی احمقانه‌ست.»
راضی کردنِ کاسی...
موجی از خشم و اعتراض از اعماقِ قلبِ سانی برخاست. با اینکه زمانِ کافی داشت‌جدی‌اش تا از اتفاقاتِ منارهٔ سرخ خودش را بازیابد و دلیلِ کارِ کاسی را درک می‌کرد،درآورد اما همچنان پر از کینه بود. هنوز دلگیر بود. هنوز حتی نمی‌خواست به بخشیدنش فکر کند...
اما حق با افی بود.
مهم نبود چه حسی به کاسی داشت، او برای هر دسته‌ای یک نعمت بود... مخصوصاً الان که بعد‌نسخهٔ از بیدارشده شدن، خیلی بیشتر به قدرت‌هایش مطمئن شده بود. همچنین بازماندگانِ دیگرِ ساحلِ فراموش‌شده را داشت که‌سرنخ‌هایی در انتظارِ بازگشتِ نفیس از او پیروی می‌کردند و با فرستادگانِ خاندانِ دلاوری در معبدِ شب هم ارتباط داشت.
برای اینکه دوشادوشِ او بجنگد، مجبور نبود ببخشدش. فقط باید اعتماد می‌کرد که‌شروع دیگر به او خیانت نمی‌کند... که با بی‌میلی همین کار را می‌کرد. با اینکه‌اما سانی نمی‌خواست به کاسی حسن‌ظن نشان دهد، می‌دانست که او درسِ تلخی گرفته است.
آهِ سنگینی‌داشت از میانِ‌بلورینِ لب‌هایش خارج شد.
...باید چی‌کار کنم؟
...در همان لحظه، کای که‌کاش در طولِ گفتگوی آن‌ها ساکت‌اتفاقِ مانده بود، ناگهان به حرف آمد:
«اگه اشکالی نداره... روی من هم حساب کنین. من هم‌انداخت می‌خوام با شما سه تا به مصافِ کابوسِ دوم بیام.اصل در واقع... حتی اگه مشکلی هم دارین، اصرار دارم که بیام!»