چپتر 323: محاصرهٔ منارهٔ سرخ (۹)
0سانی لحظه‌ای خشکش زد، مسحورِ‌مرجانیِ گسترهٔ فراگیرِ منارهٔ غول‌پیکری که بر‌سیاه فرازِ تمامِ جهان قد برافراشته بود.
تقریباً در همان لحظه، انفجارِ کورکننده‌ای از نور، تاریکیِ پشتِ سرش را ناگهان از‌عقب‌نشینی بین برد. صدای نبرد تغییر کرد و به‌نوعی حتی شدیدتر هم شد. زوزهٔ گلهٔ‌پهناورِ کابوس بلندتر شد، اما در عین حال کمی خفه به گوش می‌رسید، تقریباً... مضطربانه.
ستارهٔ دگرگون‌این سرانجام واردِ‌اینکه نبرد شده بود.
لحظه‌ای بعد، صدای صدها انسان در فریادِ جنگیِ کرکننده‌ای به هوا برخاست؛ روحیه‌شان جان گرفته و عزمِ درهم‌شکسته‌شان بازگشته بود. با‌پلِ ورودِ نفیس به میدانِ نبرد، توازنِ کلِ درگیری تغییر کرد. موجوداتِ کابوس هجوم بردند تا آن پیکرِ درخشان را نابود کنند،زوزه اما خودشان به دستِ او محو شدند. انگار زیرِ هجومِ خشمگینِ تیغهٔ تابان ذوب می‌شدند و به خاکستر و زغال بدل می‌گشتند.
ورودِ نفیس لحظه‌ای آسودگی برای جنگجویانِ خستهٔ ارتشِ رؤیابین به ارمغان آورد. با این‌می‌ساخت حال، به‌جای اینکه از این فرصت برای تازه‌کردنِ نفس و تجدیدِ قوا استفاده کنند،نوبتشان تصمیم گرفتند حملهٔ درنده‌خویانه‌ای را آغاز کنند و گله را به لرزه و عقب‌نشینی وادارند.
...اما سانی به اتفاقاتی که پشتِ سرش می‌افتاد هیچ توجهی نداشت. چشمانش روی‌لرزه پلِ مرجانیِ سرخی قفل شده بود که روی گردابِ پهناورِ آبِ سیاه کشیده شده‌گردابِ بود و مسیری می‌ساخت به سمتِ جزیره‌ای که منارهٔ نفرین‌شده بر آن قرار داشت.
پلیدهای بی‌شماری روی پل بودند؛ تنه‌تازه‌کردنِ می‌زدند، زوزه می‌کشیدند و می‌جنگیدند تا‌گرفتند نوبتشان برای چشیدنِ گوشتِ نرمِ انسان فرابرسد.
با این حال، این تودهٔ هولناک دیگر‌حملهٔ بی‌پایان نبود. حالا می‌توانست انتهای گلهٔ کابوس را‌می‌افتاد ببیند و نیمهٔ دورترِ پل تقریباً خالی بود.
البته این موضوع قرار نبود کار را برایش آسان کند. به‌محض اینکه‌کشیده سانی از زیرِ تورِ آهنی بیرون آمد، زیرِ نورِ درخشانِ آفتاب قرار‌می‌زدند گرفت و دیگر جایی برای پنهان شدن نداشت. کاملاً در معرضِ دید بود.
چشمانِ هیولاهای بی‌شماری از همین حالا روی او چرخیده بود و عطشِ‌گله خون و گرسنگی در عمقِ نگاهشان شعله می‌کشید. اگر می‌خواست از پل‌مرجانیِ بگذرد، باید راهش را از میانِ تودهٔ درهم‌لولیدهٔ موجوداتِ کابوس باز می‌کرد.
قدیس.
در پاسخ به ندایش، دیوِ مرمرین از درونِ سایه‌ها پدیدار شد؛ چشمانِ یاقوتی‌اش از‌اتفاقاتی پشتِ نقابِ کلاه‌خودِ عقیقی با تهدیدی سرد شعله می‌کشید. شوالیهٔ کم‌حرف در سکوت کنارِ ساحلِ‌کشیده آبِ سیاه و خروشان ایستاد و به گلهٔ هیولاها در آن‌سوی گسترهٔ تاریکش خیره شد.
سانی چند قدم عقب رفت و‌سرخی به تودهٔ پلیدهایی نگاه کرد که از‌مسیری همین حالا داشتند به سمتش یورش می‌بردند.
هرچه بادا باد...
به جلو دوید،به‌جای فاصلهٔ تا قدیس را‌نفس طی کرد... و پرید.
سایه سپرش را بالا آورد تا سانی پایش را روی آن بگذارد و‌وادارند سپس با تمامِ قدرتِ شگفت‌انگیزش او را به بالا هل داد. هم‌زمان، سانی‌پهناورِ از این تخته‌پرشِ عجیب‌وغریب به بالا جهید و در هوا به پرواز درآمد.
باد در گوش‌هایش سوت می‌کشید.
بر فرازِ تودهٔ آبِ سیاه و تمامِ چیزهای هولناکی که در اعماقش پنهان بودند، با‌وادارند سرعتی وحشتناک به سوی منارهٔ سرخ پرواز کرد. بالِ تاریک پشتِ سرش به هاله‌ای محو‌سیاه تبدیل شد، سانی را بی‌وزن کرد و به این ترتیب، این حالتِ پرواز را طولانی‌تر کرد.
با این حال،به‌جای برای رسیدن به‌تازه‌کردنِ جزیره اصلاً کافی نبود.
در عرضِ چند ثانیهٔ کوتاه، تقریباً نیمی از سطحِ پهناورِ گردابِ تاریک را طی کرد. اما بعد،توجهی شتابش کم شد و طولی نکشید که سانی رو به سقوط رفت. به لطفِ شنلِ شفاف، مستقیم‌نفرین‌شده به پایین شیرجه نزد، بلکه در هوا سُر خورد و آرام‌آرام به آبِ سیاه و خروشان نزدیک شد.
هرگز به آنجا نمی‌رسید.
...اما خب،تازه‌کردنِ هرگز هم‌تجدیدِ چنین قصدی نداشت.
سانی بدنش را چرخاند و خارِ خزنده را به سمتِ مرجانِ سرخِ‌گرفتند پل پرتاب کرد. به‌محضِ اینکه کونایِ سنگین در آن فرو رفت، با‌نداشت تمامِ قدرت نخِ نامرئی را کشید و مسیرِ پروازش را تغییر داد.
چند ثانیه بعد، سانی با یک غلت روی‌درنده‌خویانه‌ای پل فرود آمد و روی پاهایش ایستاد. پشتِ‌هیچ سرش، دنبالهٔ گلهٔ کابوس‌ها هنوز از حضورش بی‌خبر بود.
پیشِ رویش، راه‌روی به سوی منارهٔ‌سرخی سرخ باز بود.
سانی بالِ تاریک را مرخص کرد و قدیسِ سایه را‌درنده‌خویانه‌ای به درونِ هسته‌اش احضار کرد؛ سپس بی‌آنکه حتی لحظه‌ای را‌نداشت برای نگاه‌کردن به پشتِ سر تلف کند، به جلو دوید.
طولی نکشید که منارهٔ سرخ تمامِ آسمان را پوشاند. انگار جهان ناگهان‌عقب‌نشینی چرخشی نود درجه کرده بود و خودِ زمین به‌جای افقی، عمودی شده بود.گردابِ سانی حتی با کشیدنِ گردنش هم دیگر نمی‌توانست نوکِ برجِ شوم را ببیند.
گویی عالمِ رؤیا مانندِ یک جعبه‌سرخی بود و او به یکی از‌کشیده دیوارهایش رسیده بود. لبهٔ خودِ واقعیت.
سانی تمامِ افکارِ غیرضروری را از‌استفاده سرش بیرون ریخت و به سوی‌گله مناره شتافت. هدفش تقریباً در دیدرس بود.
هفت سرِ بریده...به‌جای که از هفت‌تازه‌کردنِ قفل محافظت می‌کنن...
این همان چیزی بود که کاسی یک سال پیش، در آغازِ این سفرِ نفرین‌شده به آن‌ها گفته بود. جایی‌چشمانش در پایِ منارهٔ سرخ، مکانی وجود داشت که می‌شد هفت کلید را در هفت قفل قرار داد تا نفرینِ‌بی‌شماری تاریکیِ فراگیر را بارِ دیگر در زیرِ زمین مهروموم کرد و به این ترتیب، سوگندِ قهرمانانِ باستانی را احیا کرد.
خاطره‌های تکه این کلیدها را به دستهٔ‌قفل ستارهٔ دگرگون داده بودند و حالا، سانی‌می‌ساخت همهٔ آن‌ها را در روحِ خود داشت.
فقط باید‌تازه‌کردنِ قفل‌ها را‌تجدیدِ پیدا می‌کرد...
و خیلی زود، پیدایشان کرد.
پنهان در پشتِ پشتهٔ بلندی از مرجانِ سرخ، پهنهٔ وسیع و صافی قرار‌وادارند داشت که تا دیوارهای منارهٔ فاسد‌شده امتداد می‌یافت. روی آن، هفت سرِ عظیم‌پهناورِ در نیم‌دایره‌ای پهن چیده شده بودند و نگاهشان به سمتی دور از سانی بود.
با وجودِ اینکه رویشان‌پلِ به سمتی دیگر بود،گردابِ فوراً آن‌ها را شناخت.
این‌ها سرهای دزدیده‌شدهٔ هفت مجسمهٔ غول‌پیکر بودند که در سراسرِ دوزخِ متروکِ‌گله ساحلِ فراموش‌شده ایستاده بودند؛ همان‌هایی که هزاران سال پیش ترورِ سرخ از شانه‌هایشان‌سرخی کنده و به اینجا آورده بود تا برای همیشه در پایِ دژش بیفتند.
سرور، کاهنه،این شوالیه، شکارچی، سازنده،فرصت کُشنده و غریبه.
نگاه‌هایشان به‌تجدیدِ دروازه‌های غول‌آسای مناره‌تصمیم دوخته شده بود.
و آنجا، روی آن دروازه‌ها،مرجانیِ نقشِ هفت ستارهٔ درخشان در‌آبِ سنگِ باستانی حک شده بود.
هر ستاره در‌نفس مرکزِ درخشانش سوراخِ‌استفاده کلیدی تاریک داشت.