چپتر 258: پیشاهنگِ ترورِ سرخ
0سانی پیش‌تر هم‌بیندازد یک بار به مصافِ‌شکوفهٔ پیام‌آورِ مناره رفته بود.
آن زمان، آن موجودِ پست در عرضِ تنها چند ثانیه‌کسی چند شکارچیِ باتجربه را کشته بود و بقیه فقط به لطفِ‌انسانِ قدرتِ افی از این سرنوشت جانِ سالم به در برده بودند...
این موضوع و البته این حقیقت که پیام‌آور‌سایه‌اش نیازی به جنگیدن با آن‌ها نداشت و ترجیح‌خونِ داد عقب‌نشینی کند و به دنبالِ شکارِ آسان‌تری بگردد.
در این غارِ پنهان جایی برای عقب‌نشینی نبود.حال سانی اصلاً نمی‌دانست آن پلیدِ بال‌دار از همان‌شده اول چطور به اینجا راه پیدا کرده است.
با این حال، او‌یکی هم دیگر آن بچهٔ‌خون بی‌تجربهٔ ماه‌ها پیش نبود.
سانی به‌مراتب قوی‌تر شده بود. حالا زرادخانهٔ خاطره‌هایش بهتر بود. مهارت‌موفق و تکنیکش بسیار فراتر از چیزی بود که در گذشته می‌دانست و‌جانوری آمارِ کشته‌هایش خیلی وقت پیش از صد موجودِ کابوس عبور کرده بود.
قدیسِ سنگی هم بود.
اما از همه‌اینجا مهم‌تر، تاجِ سپیده‌دم‌کرده به خاطره‌هایش قدرت می‌بخشید.
از نظرِ تئوری، سانی می‌توانست سه تقویت‌کننده را روی تکهٔ نیمه‌شب روی‌می‌شد هم بیندازد؛ یکی از سایه‌اش، یکی از تاجِ معجزه‌آسا و یکی هم از‌اجازه شکوفهٔ خون، البته به شرطی که کسی موفق می‌شد خونِ پیام‌آور را بریزد.
امیدوار بود همین کافی باشد تا شکافِ میانِ یک انسانِ خفته و جانوری سقوط‌کرده را پر کند و‌باشد به او اجازه دهد واقعاً آن پلید را زخمی کند، برخلافِ دو دفعهٔ قبلی که سعی کرده بود‌وحشتناکِ گوشتِ موجوداتِ وحشتناکِ مشابهی را بشکافد؛ مردارخوار و آن مارماهیِ عظیمی که می‌خواست سوارِ آن غولِ باستانی شود.
...اما اول باید زنده می‌ماند.
سانی حدس می‌زد که کفنِ عروسک‌گردان به لطفِ تقویتِ تکهٔ سپیده‌دم‌بی‌تجربهٔ شانسِ خوبی برای دفعِ ضربهٔ پیام‌آور داشته باشد، اما چون اصلاً‌تکنیکش دلش نمی‌خواست این موضوع را امتحان کند، به پهلو شیرجه زد.
لحظه‌ای بعد، آن پلیدِ عظیم با دو سپر برخورد کرد؛کسی یکی متعلق به افی و دیگری متعلق به قدیسِ سنگی.میانِ منقارِ وحشتناکش پایین آمد و زنِ شکارچی را هدف گرفت...
اگر قبلاً بود، سپرِ گردی که از زانو تا شانهٔ افی را می‌پوشاند، به‌راحتی سوراخ‌امیدوار و تکه‌پاره می‌شد، انگار که به‌جای فلز از کاغذ ساخته شده بود. اما به خاطرِ‌برخلافِ هالهٔ قدرت‌بخشی که از تکهٔ سپیده‌دم ساطع می‌شد، سپر هر طور که بود مقاومت کرد.
با این حال، نیروی ضربه هر دوی آن‌ها را به عقب پرتاب‌شرطی کرد. حتی قدیسِ سایه که بدنش از سنگ بود و به همان نسبت‌خفته وزن داشت، مثلِ عروسکی از جنسِ پر و پارچه به هوا پرتاب شد.
اما آن‌ها برای دسته ثانیه‌ای گران‌بها‌کرده خریده بودند تا دوباره تجدیدِ قوا‌ماه‌ها کنند و دست به ضدحمله بزنند.
در حالی که کای و کاسی به جهت‌های مختلفی پریدند و فاصله‌ای بینِ خود‌بریزد و آن پلیدِ درنده ایجاد کردند، نفیس و کاستر از پهلوها حمله بردند. یک شمشیر‌زخمی با درخششی سفید و خیره‌کننده می‌درخشید و دیگری با نوری سبز و شبح‌وار سوسو می‌زد.
با این حال، پیام‌آور همچنان به شکلی ترسناک قدرتمند بود. خاطره‌هایی که دسته‌خونِ در دست داشتند شاید تقویت شده بودند، اما صاحبانشان همان‌هایی بودند که بودند.دهد آن‌ها نمی‌توانستند از نظرِ قدرتِ خالص و سرعت با موجودی سقوط‌کرده رقابت کنند.
دو تا از شش دستِ جلوییِ جانور جلو آمدند و شمشیرها‌خون را دفع کردند. دو دستِ دیگر به سمت انسان‌های مهاجم یورش‌شکافِ بردند و آن‌ها را وادار به عقب‌نشینی کردند؛ به‌زحمت توانستند زنده بمانند.
...سپس پیام‌آور گردنش را‌راه چرخاند و کای را‌حال در تیررسِ نگاهش گرفت.
بال‌های سیاه و قدرتمندش به پایین کوبیده شد و توفانِ کوچکی به پا کرد که نفیس و کاستر را‌شکافِ به کناری پرت کرد. پلید با پاهای عقبیِ قدرتمندش خود را به هوا پرتاب کرد و به سمتِ کماندار‌بشکافد که در حالِ عقب‌نشینی بود یورش برد. کماندار در تلاشی نومیدانه بدنش را چرخاند تا با کمانش نشانه بگیرد.
...بعد ناگهان تیغه‌ای مثلثی‌شکل دورِ‌سایه‌اش یکی از پاها چرخید و‌کسی نخی نامرئی را دورش گره زد.
«لعنتی!»
پیش از آنکه دستش با نیرویی باورنکردنی‌است به جلو کشیده شود، سانی فقط فرصت‌به‌مراتب کرد به همین یک کلمه فکر کند.
اما این‌نیمه‌شب دقیقاً همان چیزی‌سایه‌اش بود که می‌خواست.
بالِ تاریک پشتِ سرش به هاله‌ای تار تبدیل شد.شرطی سانی از تکانهٔ این کشش استفاده کرد تا شناوریِ‌باشد کُند و مضحکش را به پروازی واقعی تبدیل کند.
در واقع چنان به سمتِ پیام‌آور‌بیندازد پرتاب شد که انگار کسی او‌شرطی را از دهانهٔ توپ شلیک کرده بود.
تکهٔ نیمه‌شب در‌اینجا هوا درخشید و‌کرده گوشتِ پلید را درید.
«بزن!»
در واقع، با تقویتِ هم‌زمانِ سایه و تکهٔ‌خون سپیده‌دم، تیغهٔ استوار توانست در گوشتِ جانورِ سقوط‌کرده‌همین نفوذ کند. هرچند حس می‌کرد دارد سنگ را می‌بُرد.
اما همین کافی بود.
سانی بیخِ بالِ پیام‌آور را هدف گرفت. ضربه‌ای که سانی فرود آورد، با تمامِ سرعتی‌قوی‌تر که ترکیبِ شناوریِ بالِ تاریک و تکانهٔ خارِ خزنده به او داده بود، واقعاً ویرانگر‌خیلی بود. در واقع چنان نیرومند بود که تک‌تکِ استخوان‌های دستش تا مرزِ خردشدن پیش رفت.
اما لبهٔ‌نیمه‌شب تیزِ شمشیر‌یکی سمتِ او نبود.
تکهٔ نیمه‌شب عمیقاً در بالِ پلیدِ پست فرو رفت و جویِ خون را روی بدنِ‌امیدوار رنگ‌پریده‌اش به راه انداخت. با جاری شدنِ خون، افسونِ شکوفهٔ خون بیدار شد و تیغه‌برخلافِ را از قبل هم تیزتر کرد. تاچیِ ظریف بال را درید و از کار انداخت.
پیام‌آور ناگهان کنترلِ پروازش‌تکهٔ را از دست داد‌سایه‌اش و به زمین سقوط کرد.
«خاک بخور عوضی!»
اما پس از یک لحظه شادمانی، سانی با شتاب‌شرطی بالِ تاریک را مرخص کرد و پایین افتاد؛ با‌باشد فاصله‌ای از آن جانورِ هیولایی روی شن‌ها فرود آمد.
هرچند پروازِ آرام تا کفِ غار راحت‌تر بود، اما قصد نداشت‌موفق خودش را به هدفی بی‌دفاع تبدیل کند. پیام‌آور چه با بالِ ازکارافتاده‌جانوری و چه بی‌آن، هنوز می‌توانست بپرد و از بالِ دیگرش استفاده کند.
شاید...
درست در همان لحظه‌ای که سانی به زمین رسید و غلت زد، ناگهان تیرِ سیاه و شومی‌حالا از بالا فرود آمد و بالِ دومِ موجودِ ترسناک را سوراخ کرد. اما هیچ خونی از زخم‌قدیسِ بیرون نیامد؛ تیر با حرص خون را می‌نوشید و اجازه نمی‌داد تقویتِ شکوفهٔ خون ذره‌ای قوی‌تر شود.
با این حال، پلید تلوتلو نخورد و مثلِ عنکبوت‌های آهنین آرام‌آرام‌موفق به مومیایی تبدیل نشد. فقط بدنش را تکان داد و باعث‌خفته شد تیر خرد شود و به شکلِ جریانی از جرقه‌های سفید فروبریزد.
اما سانی‌نیمه‌شب هیچ‌کدام از‌یکی این‌ها را ندید.
پشت به پیام‌آور، با تمامِ‌نیمه‌شب سرعتی که در توان داشت‌شکوفهٔ به سمتِ مجسمهٔ عظیم می‌دوید.