چپتر 425: صخرهٔ پیچ‌خورده
0چیزی نگذشت که موجودِ پست به صخرهٔ پیچ‌خورده نزدیک شد. پای دیوارِ سنگی و عمودیِ جزیرهٔ شناور قوز‌منتظر کرد، خنده‌ای ریز کرد و بعد ناگهان به بالا جهید و دست‌کم بیست متر در هوا پرید. چنگال‌هایش در‌می‌داد سنگِ فرسوده فرو رفت و پلید با چالاکی از آن بالا کشید و خیلی زود از دیدرس ناپدید شد.
در فاصله‌ای بسیار پایین‌تر، روی سطحِ زنگ‌زدهٔ‌کند زنجیرِ آسمانیِ آسیب‌دیده، ناگهان شبحِ قوزکردهٔ یک‌می‌بست انسان از دلِ سایه‌های ژرف پدیدار شد.
سانی تاب‌خوردنِ زنجیر را با‌درهم اوج‌گرفتنِ جزیره حس کرد، سپس‌تکه با چهره‌ای درهم به بالا نگریست.
در این مسیر، صخرهٔ پیچ‌خورده آخرین تکه از خشکی پیش از پهنهٔ خالیِ شکاف‌آنکه بود. همچنین تنها یک بندِ آهنی آن را به باقیِ جزایرِ زنجیری وصل می‌کرد؛تاریک پس حالا که آن هیولای عجیب‌وغریب آن بالا بود، دیگر راهی برای فرار نداشت.
سانی با چهره‌ای درهم‌رفته از درد، تکهٔ مهتاب را احضار کرد، یکی از بندهای کوله‌اش را‌چند برید و بعد آن را دورِ گردنش بست تا آویزی موقتی برای دستِ شکسته‌اش درست کند.پرواز بعداً باید استخوان‌ها را جا می‌انداخت و آتلِ درستی می‌بست، اما فعلاً چاره‌ای جز این نبود.
پس از آنکه دستش را محکم کرد و به سینه‌اش تکیه داد، چند ثانیه‌می‌بست منتظر ماند تا دردِ تندش فروکش کند. سپس بالِ تاریک را فعال کرد و‌ماند با استفاده از خارِ خزنده، در امتدادِ شیبِ معلقِ جزیرهٔ سنگی به بالا پرواز کرد.
ردای سنجاقک تنها در صورتی اجازه می‌داد شناور بماند که سطحی زیرش باشد تا از افسون پشتیبانی کند. در غیر این‌باقیِ صورت، به‌جای سقوطِ بی‌اختیار، تنها می‌توانست به‌آرامی در هوا سُر بخورد و پایین بیاید. پس برای بالا رفتن، یا باید به‌برید چیزی فشار می‌آورد و خودش را هل می‌داد، یا خودش را به سمتِ چیزی می‌کشید. خارِ خزنده این کار را آسان‌تر می‌کرد.
به دلیلِ سنگینیِ مراحلِ اولیهٔ فشارِ خردکننده، سانی مجبور بود برای راندنِ خود به بالا نیروی‌محکم بیشتری نسبت به همیشه صرف کند. پس از چند بار استفاده از کونایِ سنگین برای این‌خزنده کار، سرانجام از لبهٔ صخرهٔ پیچ‌خورده بالا کشید و چند متر بالاتر از آن اوج گرفت.
صخرهٔ پیچ‌خورده...می‌انداخت جای هولناک‌درستی و فلاکت‌باری بود.
جزیره نسبتاً کوچک بود و سراسرِ سطحش چیزی نبود جز پهنه‌ای ناهموار از سنگِ تیره.اما اما آن سنگ واقعاً عجیب به نظر می‌رسید. انگار مدت‌ها پیش، با حرارتی غیرقابل‌تصور ذوب شده‌فروکش و بعد ناگهان دوباره سفت شده بود و شکل‌ها و پیچ‌تاب‌های غریبی به وجود آورده بود.
...اینجا و آنجا، استخوان‌های سیاه‌شده از سنگِ مذاب بیرون زده بودند و داستانِ‌پهنهٔ انسان‌ها و جانورانِ بی‌شماری را روایت می‌کردند که در آن دوزخِ سوزان غرق شده‌هیولای بودند. تماشایشان وهم‌آور و آزاردهنده بود؛ انگار از دلِ جهنمی واقعی کنده شده بودند.
فشارِ خردکننده سانی را به پایین کشید و او‌می‌بست محکم روی سنگِ تیره فرود آمد. تلوتلو خورد و بعد‌داد با تکیه بر میلهٔ نگاهِ بی‌رحم خودش را نگه داشت.
فرودِ بی‌ظرافتش آن‌قدر سروصدا کرد که توجهِ‌فعلاً دیوِ صندوقی را که حدود ده دوازده‌تکیه متر آن‌طرف‌تر قوز کرده بود، جلب کند.
موجود خشکش زد،موقتی بعد چرخید و‌درست با او روبه‌رو شد.
سانی اخم کرد.
...جسدِ لت‌وپارهٔ یک کرمِ زنجیر از زیرِ درِ‌درستی نیمه‌بستهٔ صندوق آویزان بود. با چرخیدنِ موجود، دم و‌سینه‌اش چنگال‌های دیوِ سقوط‌کردهٔ مرده روی سنگِ مذاب کشیده شد.
پلیدِ عجیب چند لحظه به سانی خیره ماند، سپس آرواره‌اش را باز کرد و باقی‌ماندهٔ کرمِ زنجیری را‌منتظر درسته بلعید. با اینکه دیو دست‌کم پنج برابر بزرگ‌تر از صندوقی بود که جای سرِ موجود قرار داشت، به‌نحوی‌می‌داد بدونِ گذاشتنِ هیچ ردی، آن داخل ناپدید شد. جانور خون را از روی دندان‌های تیزش لیسید و ریز خندید.
این بار،آویزی صدای خنده‌اش پر‌شکسته‌اش از کینه بود.
لبخندِ سردی‌جزیره بر لبانِ‌چهره‌ای سانی نقش بست.
«منم همین‌طور، حروم‌زاده.»
همین‌که دیو روی پاهایش ایستاد و با تمامِ سه متر قدش تهدیدآمیز بالای‌درستی سرِ سانی قد علم کرد، نگاهِ بی‌رحم تغییرِ شکل داد و به شمشیرِ کوتاه‌منتظر و تیره‌ای تبدیل شد. تیغهٔ نقره‌ای‌اش درخشید؛ انگار که نورِ درخشانِ خورشید را می‌بلعید.
زنجیرِ آسمانی در پایین جرینگ‌جرینگ کرد‌نگریست و با کشیده‌شدنِ حلقه‌های زنگ‌زده‌اش روی یکدیگر،پهنهٔ صخرهٔ پیچ‌خورده به بالا رفتن ادامه داد.
لبخند از‌کند روی صورتِ‌باید سانی محو شد.
در حالی که به پلیدِ سیری‌ناپذیر خیره شده بود، بی‌اختیار کمی ترسید. موجود بلند، سریع و فوق‌العاده قوی بود... بسیار‌دردِ قوی‌تر از او، به‌ویژه حالا که ذخایرِ جوهرِ سایه‌اش تقریباً ته‌کشیده بود. با اینکه هم از شمشیرِ او و هم‌زیرش از چنگال‌های کرم‌های زنجیری زخم‌های سنگینی برداشته بود، باز هم چابک، نیرومند و لبریز از کینهٔ مرگبار به نظر می‌رسید.
با این حال، این نبرد قرار نبود آن‌قدرها هم که‌استخوان‌ها به نظر می‌رسید خودکشیِ محض باشد. سانی به سه دلیلِ‌دستش اصلی به شانسِ پیروزی‌اش بر این پلیدِ عجیب اطمینان داشت.
دلیلِ اول از نخی که دورِ‌نگریست گردنش بسته شده بود، آویزان بود. حرزِ‌پهنهٔ زیبایی به شکلِ گلی زرشکی‌رنگ... شکوفهٔ خون.
دیو به‌شدت خونریزی می‌کرد؛ هم از بریدگیِ عمیقی که تیغهٔ تیزِ نگاهِ بی‌رحم روی‌آنکه رانش جا گذاشته بود، و هم از انبوهِ زخم‌های زشتی که کرم‌های زنجیری هنگامِ‌تاریک عبور از زنجیرِ آسمانی بر پیکرِ لاغر و نحیفِ این هیولا وارد کرده بودند.
هرچه خونِ سیاه بیشتری از آن زخم‌ها بیرون می‌زد، آن‌آنکه خاطرهٔ حرزِ شوم، کفنِ عروسک‌گردان و نگاهِ بی‌رحم و هر خاطرهٔ‌تندش دیگری را که سانی قصدِ استفاده‌اش را داشت، بیشتر تقویت می‌کرد.
دلیلِ دوم نسبتاً ساده بود؛ همان تفاوتِ بنیادینِ میانِ آن دو. پلید شاید از سانی قوی‌تر و سریع‌تر بود، اما‌دستش مهارتِ رزمی و بینشِ او را نداشت. تا زمانی که اختلافِ قدرت مطلقاً درهم‌شکننده نبود، تکنیکی بی‌نقص می‌توانست ورقِ هر نبردی‌پرواز را برگرداند. مهم‌تر از آن، مبارزه با موجوداتی بزرگ‌تر و قدرتمندتر از خودش، حالا دیگر کم‌وبیش تخصصِ سانی به حساب می‌آمد.
با این حال، دلیلِ سوم از‌نگریست همه مهم‌تر بود؛ همان چیزی که امید‌پهنهٔ داشت بیشترین بهره را از آن ببرد.
بله، دیو از سانی قوی‌تر بود... اما در عینِ حال بسیار بزرگ‌تر و سنگین‌تر‌آنکه از او هم بود. این یعنی فشارِ خردکننده تأثیرِ بسیار بیشتری رویش می‌گذاشت. اوضاع هر‌فعال چقدر هم که برای سانی سخت می‌شد، برای آن پلیدِ غول‌پیکر ده‌ها برابر بدتر بود.
اینجا در جزایرِ زنجیری،درستی کوچک و چابک بودن‌چاره‌ای گاهی مزیتِ بزرگی محسوب می‌شد.
سانی که سنگینیِ فشارِ خردکننده را هر‌کند لحظه بیشتر روی دوشش حس می‌کرد، شمشیرش را‌اما بالا آورد و به‌سوی دیوِ عجیب نشانه رفت.
...ببینیم کدوم‌جزیره یکی از‌چهره‌ای ما زودتر می‌شکنه.