چپتر 1768: شیفتهٔ شمشیرزنی
0نفیس روی شمشیرش تمرکز کرد و آن را بی‌هیچ زحمتی به حرکت درآورد. حرکاتی‌آرامش که انجام می‌داد چندان سریع یا طاقت‌فرسا نبود... با این حال، بدنش تحت فشار‌کارها شدیدی قرار داشت و قطرات عرق روی پوست روشنش می‌نشست. نفس‌هایش کنترل‌شده بود، اما سنگین.
به این دلیل که باید شمشیرزنی‌اش را با نیتی خالصانه درمی‌آمیخت. بدون‌آرامش این نیت، نمایش او بی‌معنی می‌شد — نمی‌توانست جوهرهٔ تکنیکش را به‌مقایسه افسونگرِ جوان نشان دهد و او هم نمی‌توانست تیغهٔ مناسبی برایش بسازد.
داشت به خودش‌شکست فشار می‌آورد... اما در‌بیشتر عین حال، لذت می‌برد.
دلیلش این بود که در این لحظاتِ نادرِ آرامش، نیازی نداشت به‌آماده چیزی جز شمشیر فکر کند. ملاقات با استاد سانلس کاملاً بی‌هدف نبود،تقریباً اما در مقایسه با سایرِ کارها و وظایفِ بی‌پایانش، مایهٔ آسودگی بود.
نفیس همواره مصمم بود و هرگز اجازه نمی‌داد حواسش از هدف پرت شود. اما دلیلش این نبود‌چیزی که هرگز نمی‌خواست همه‌چیز را کنار بگذارد و کمی استراحت کند... صرفاً به این خاطر بود که‌مصمم نمی‌توانست چنین اجازه‌ای به خود بدهد. عقب‌ماندن به معنای مرگ بود و حتی بدتر از آن، شکست.
با نزدیک‌شدنِ جنگ، فشارِ روی او بیشتر هم شده بود. به‌طرزِ وحشتناکی افزایش یافته بود. کارهای زیادی برای انجام‌ملاقات دادن، چیزهای زیادی برای آماده کردن، چیزهای زیادی برای پیش‌بینی و ارزیابی و سنجیدن وجود داشت... و با این‌پرت حال، ابهامِ زیادی در میان بود. ابهامِ همه‌چیز از همه سنگین‌تر بود و حتی با کمکِ همراهانش، تقریباً طاقت‌فرسا می‌شد.
چون جانِ آن‌ها هم به او بستگی داشت. او‌به‌طرزِ آن‌ها را به گردابِ تغییراتِ ویرانگر کشانده بود و حالا‌کردن بر عهدهٔ خودش بود که به سلامت به ساحل برساندشان.
به همین دلیل بود که نفیس در خفا از وقت‌گذراندن با استاد سانلس لذت می‌برد. افسونگرِ جذاب، مهربان‌ابهامِ و خوش‌برخورد بود... و اگر با خودش صادق می‌بود، تماشایش کاملاً چشم‌نواز بود. البته هیچ ایرادی نداشت که‌ساحل گهگاه به دزدکی نگاه‌کردنش تن بدهد... هر چه باشد، همه چیزهای زیبا را دوست داشتند. او هم مستثنی نبود.
اما ظاهرش به اندازهٔ این واقعیت اهمیت نداشت که او‌می‌برد از مسائلِ وحشتناکِ مربوط به جنگ، خونریزی و اندوهِ بی‌پایان‌کند به دور بود. از فرمانروایان، ایزدانِ مرده و سرنوشتِ جهان.
در مواقعِ نادری که در کنارِ او بود، نفیس‌دلیلش می‌توانست به ذهنِ خسته‌اش اجازهٔ استراحت بدهد و فقط‌کند روی چیزهای ساده تمرکز کند. مثلِ به دست گرفتنِ شمشیرش.
او همیشه عاشقِ شمشیرزنی بود، اما حالا...بیشتر از قرار معلوم، اجرای آن برای اینکه‌زیادی کسی تماشایش کند، به‌طرزِ عجیبی رضایت‌بخش بود.
به‌خصوص چون استاد سانلس همیشه با دقت تماشایش‌زیادی می‌کرد... حتی با دقتِ بسیار زیاد، و هرگز‌سنجیدن حتی یک حرکت را هم از دست نمی‌داد.
نفیس راضی بود.
حتماً واقعاً‌برایش قدرِ شمشیرزنی‌خودش رو می‌دونه...
کی فکرش را می‌کرد‌نزدیک‌شدنِ افسونگرِ ملایم چنین علاقهٔ سیری‌ناپذیری‌به‌طرزِ به تکنیک‌های مبارزه داشته باشد؟
قدردانی‌شدن حسِ خوبی داشت.
[هی، نف.]
صدای کاسی حواسش را از رقصیدن با شمشیر‌می‌برد پرت نکرد. نفیس یک قدم جلو رفت و‌شمشیر ضربهٔ روانی زد، سپس با آرامش جواب داد.
[بله؟ اتفاقی افتاده؟]
پاسخ چند لحظه بعد آمد.
[نه، نه دقیقاً.مناسبی فقط اینکه... می‌تونی یه‌می‌آورد لطفی در حقم بکنی؟]
نفیس شمشیرش را چرخاند و زنجیره‌ای روان از حملاتِ‌دلیلش سریع را اجرا کرد و نتوانست متوجهِ چشمانِ عقیقی و‌ملاقات درخشانِ افسونگر نشود که با دقت حرکاتش را دنبال می‌کردند.
[حتماً. چی لازم داری؟]
کاسی مدتی مکث کرد.
صدای کاسی کمی عجیب بود؟ نفیس تمایلی نداشت به این موضوع فکر کند.نادرِ کاسی پس از از دست دادنِ موهبتِ پیش‌گویی‌اش بسیار عذاب کشیده بود و تازه‌سایرِ همین اواخر توانسته بود بهبود یابد. نمی‌خواست دوباره دوستش را در وضعیتی آشفته ببیند.
اما حرفِ بعدیِ‌بسازد کاسی نزدیک بود‌عین باعث شود تلوتلو بخورد.
[می‌تونی... استاد‌بدتر سانلس رو‌نزدیک‌شدنِ بغل کنی؟]
نفیس تلاش‌شده کرد شمشیرش‌وحشتناکی را کنترل کند.
[چـ... چی؟ مـ... محاله! من...بسازد من بغلش نمی‌کنم! آخه چرا‌می‌برد ازم می‌خوای همچین کاری بکنم؟]
کاسی کمی‌برایش ساکت ماند،خودش سپس آهی کشید.
[خب... مهم نیست. نمی‌تونم‌نزدیک‌شدنِ بهت بگم. اگه نمی‌خوای،شده این کار رو نکن.]
دیگر چیزی نگفت.
نفیس جا خورده بود.
درسته... درسته!برایش نمی‌خوام، پس این‌می‌آورد کار رو نمی‌کنم.
با این حال...
فکرِ در آغوش گرفتنِ افسونگرِ جذاب در ذهنش‌زیادی کاشته شده بود و خیالِ محوشدن نداشت. هر چه‌وجود باشد، آدم‌ها فقط از تماشای چیزهای زیبا خوششان نمی‌آمد...
مثل آن بار در پارکِ کنارِ دریاچه،می‌آورد وقتی پایش گیر کرد و سعی کرد بی‌دست‌وپایی‌اش‌نیازی را با بهانه‌ای به همان اندازه ناشیانه بپوشاند.
لعنت بهت، کاسی!
نفیس که حواسش پرت شده بود، نتوانست‌بیشتر قدرتش را مهار کند و در ضربهٔ‌زیادی بعدی‌اش نیروی بیش از حدی به کار برد.
شمشیرِ تمرینیِ آلیاژی برای استفادهٔ‌افزایش قدیس‌ها ساخته نشده بود و ازاین‌رو،چیزهای زیرِ آن فشارِ وحشتناک خرد شد.
نفیس تلوتلو خورد.
نوکِ تیغه جدا شد،خودش با سرعتی وحشتناک هوا‌می‌برد را شکافت و سوت کشید...
و مستقیم به صورتِ استاد‌جنگ سانلس خورد که در واکنش‌وحشتناکی نشان دادن کند عمل کرده بود.
یکّه خورد.
اوه، نه!
پیش از آنکه سانلس حتی بتواند به خودش بیاید، نفیس‌لحظاتِ کنارش بود. با یک خیز کلِ میدانِ نبرد را طی‌استاد کرد و تقریباً در یک آن نزدیکِ صندلی‌های تماشاچیان ظاهر شد.
افسونگرِ جذاب به‌سختی فرصت کرده بود واکنش نشان دهد و‌وحشتناکی دستانش را بالا آورده بود تا صورتش را بگیرد. نفیس کنارش‌ارزیابی زانو زد و دستانِ خودش را بالا آورد؛ نگاهش مضطرب بود.
او یک استاد بود، پس تیغهٔ آلیاژی آسیبِ‌زیادی چندانی به او نمی‌زد... اما باز هم، باز هم.وجود از دستِ خودش بسیار عصبانی بود و نگرانِ او.
«استاد سانلس... لطفاً‌مناسبی دست‌هاتون رو بیارید‌خودش پایین. بذارید ببینم.»
او که نیمی از صورتش را‌عین پوشانده بود، با یک چشم به‌آرامش نفیس نگاه کرد و به‌زور لبخندی زد.
«...چیزی نیست، بانو نفیس. من‌جنگ سرسخت‌تر از اونی‌ام که به‌وحشتناکی نظر می‌رسم. نیازی نیست نگران باشید.»
دندان‌هایش را روی هم سابید.
«با این حال. بذارید ببینم.»
افسونگر کمی مکث‌بسازد کرد، سپس مطیعانه‌عین دستانش را پایین آورد.
نفیس آهِ آسودگی کشید.
یقین داشت که خون می‌بیند، اما تیغهٔ آلیاژی با وجودِ سرعتِ مهیبش به‌نحوی‌کردن نتوانسته بود پوست را بشکافد. با این حال، گونه و ابروی او سرخ‌جانِ و متورم شده بود و دیری نمی‌گذشت که کبودیِ شدیدی روی صورتش می‌نشست.
با اخم، چانه‌اش را با‌بسازد یک دست گرفت و با دستِ‌دلیلش دیگر به‌آرامی صورتش را لمس کرد.
خوبه... استخوان‌برایش نشکسته. فقط‌خودش یه کبودیه.
نفیس آرام گرفت.
اما در لحظهٔ بعد،وحشتناکی متوجهِ موقعیتی شد که‌زیادی در آن قرار داشتند.
استاد سانلس نشسته بود و او روی زمین‌عین کنارش زانو زده بود. صورتش را در دست‌نداشت داشت و آن‌ها بیش‌ازحد به هم نزدیک بودند.
چشمانِ عقیقیِ او درست روبه‌رویش بود‌عین و به چشمانش نگاه می‌کرد. مانندِ‌آرامش برکه‌هایی ژرف از تاریکیِ خنک بودند.
می‌توانست بازتابِ‌بدتر آشفتهٔ خودش را‌جنگ در آن‌ها ببیند.
افسونگرِ جوان بی‌حرکت‌به‌طرزِ ماند و در سکوت‌کارهای به او نگاه کرد.
نفیس چند لحظه‌مناسبی تردید کرد، سپس‌خودش با آرامشی دروغین گفت:
«تکون نخورید.»
در لحظهٔ بعد،شکست درخششِ ملایمی زیرِ‌فشارِ پوستِ دستانش شعله‌ور شد.
دردِ آشنایی به او هجوم آورد، اما هم‌زمان دید که ردی از‌آماده آسودگی اجزای صورتِ او را نرم کرد. تورم خوابید و به‌کلی ناپدید‌تقریباً شد و پوستش را بی‌نقص و بی‌لکه باقی گذاشت، درست مثلِ قبل.
پوستش خنک،تیغهٔ ابریشمین و در‌بسازد لمس نرم بود.
«بفرمایید. کاملاً خوب شد.»
نفیس لبخند زد و حس‌جنگ کرد گوشهٔ لبِ او زیرِ‌وحشتناکی انگشتانش به لبخندی محو بالا رفت.
...چرا هنوز صورتش رو گرفتم؟
چند لحظه مکث‌مناسبی کرد، سپس دستانش‌خودش را پایین آورد.
با کمی بی‌میلی...