چپتر 603: باغ‌وحشِ هیولاها
0سانی کمی به باغ‌وحشِ هیولاها خیره ماند تا به این واقعیت عادت کند که حالا بینایی‌اش هم‌بی‌خیال فرق کرده است. انگار چشمانش بسیار تیزتر شده بودند و به‌طور طبیعی در تاریکیِ مطلق می‌دیدند — نه‌حساب اینکه این ویژگی از سوی سرشتش به او داده شده باشد — اما در تشخیصِ رنگ‌ها مشکل داشتند.
دنیا اساساً سیاه و سفید بود، یا بهتر است گفت از طیف‌های مختلفِ خاکستری تشکیل می‌شد؛ شبیهِ زمانی که‌سخت دنیا را از درونِ سایه‌ها می‌دید. حسِ بویایی‌اش هم تقویت شده بود و ذهنش را زیرِ بهمنی از اطلاعاتِ‌جوهرِ تازه غرق می‌کرد. تمرکز روی هر چیزی سخت بود، چه رسد به اینکه از این اوضاعِ آشفته سر در بیاورد.
«بی‌خیال. فقط‌آن‌ها باید از‌بخورند اینجا برم بیرون.»
درست مثل معبدِ شب، قفس حسِ سایه‌اش را‌سایه‌هایش محدود می‌کرد. با این حال، این یکی جوهرِ‌می‌بست سایه‌اش را نمی‌مکید، که غافلگیریِ خوشایندی به حساب می‌آمد.
اما شادیِ سانی دوامی نداشت.
تا خواست با گامِ سایه از آنجا دور شود، فهمید که نمی‌تواند‌اطلاعاتِ از میانِ میله‌های آهنی تلپورت کند. از آن بدتر، حتی سایه‌هایش هم‌بی‌خیال نمی‌توانستند از میانِ آن‌ها سُر بخورند؛ انگار مانعی نامرئی راهشان را می‌بست.
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد و با فرو رفتنِ نیش‌هایش در گوشتِ نرمِ داخلِ دهانش، دردِ شدیدی‌نرمِ حس کرد. خواست ناسزا بگوید، اما در عوض غرشِ خشمگینی از گلویش خارج شد. پس‌تاریک از آن، مدتی بی‌حرکت ماند و با خشمی تاریک به دیگر زندانیانِ سیاه‌چال خیره شد.
«لعنت به همه‌چیز.»
سرانجام، سر تکان داد و با ناشی‌گری کفِ قفس زانو زد و میله‌های‌رسد آهنی را با هر چهار دستش گرفت. حرکت دادنِ دو برابرِ دست‌هایی که‌قفس پیش‌تر داشت کمی چالش‌برانگیز بود، اما پس از چند بار تلاش از پسش برآمد.
«باشه. راه‌های دیگه‌ای هم هست...می‌دید اگه لازم باشه، کلِ این‌زیرِ قفسِ لعنتی رو ذوب می‌کنم.»
یک دستش را از‌بخورند میانِ میله‌ها بیرون برد و‌دندان‌قروچه‌ای نگاهِ بی‌رحم را احضار کرد.
و بعد... هیچ اتفاقی نیفتاد.
تنها تغییری که رخ داد‌اطلاعاتِ این بود که طوقِ فولادی‌اش‌روی برای لحظه‌ای کمی سردتر شد.
سانی اخم کرد. چشمانِ‌سایه‌ها سیاهش تاریک‌تر از پیش‌تقویت شد و دوباره تلاش کرد.
سلاحِ تاریک ظاهر نشد. هیچ مهِ سیاهی دستش‌می‌بست را نپوشاند و حس نکرد بخشِ کوچکی از جوهرِ‌دهانش سایه‌اش ناپدید می‌شود تا به خاطره شکلِ فیزیکی بدهد.
سانی که نگران شده بود،تلپورت ثانیه‌ای درنگ کرد و سپس‌آن‌ها خواست تکهٔ نیمه‌شب را احضار کند.
بارِ دیگر، طوقش‌زیرِ برای لحظه‌ای سردتر شد‌غرق و هیچ اتفاقی نیفتاد.
«چی... داره چه اتفاقی می‌افته...»
سانی یکی پس از دیگری سعی کرد تمامِ خاطره‌هایش را ظاهر کند، اما‌نیش‌هایش نتیجه همان بود. خاطره‌هایش ظاهر نمی‌شدند و حتی یک جرقه از نورِ اثیری در‌مدتی تاریکیِ سیاه‌چال روشن نشد. تقریباً... انگار همه از بین رفته بودند. دزدیده شده بودند.
حتی نقابِ بافنده...
با وحشت و شتاب‌زده رون‌ها را احضار‌غرق کرد، به این امید که ببیند اشتباه‌اوضاعِ می‌کند و فهرستِ خاطره‌هایش خالی نشده است.
«نه، نه، نه، نه، نه!»
اما...
رون‌های درخشانِ آشنا ظاهر نشدند.تلپورت در هوای روبه‌رویش هیچ‌چیز نبود،آن‌ها جز خلأیی سرد و تاریک.
«صبر کن... چی؟»
سانی بارها و بارها رون‌ها را‌حسِ فراخواند، اما به شکلی توضیح‌ناپذیر ناپدید شده‌تازه بودند. طوقش حالا مثل یخ سرد بود.
«امکان نداره!»
تقریباً انگار...
انگار ارتباطش‌ذهنش به‌کلی با طلسم‌اطلاعاتِ قطع شده بود.
با درکِ این واقعیت، سانی سنگین‌حسِ به میله‌های قفس تکیه داد و‌اطلاعاتِ مدتی کاملاً مبهوت و بی‌حرکت ماند.
این دیگه‌آن‌ها چه جور‌بخورند کابوسی بود؟
اصلاً چطور ممکن‌میله‌های بود ارتباط با‌بدتر طلسم قطع بشه؟
طلسم! طلسم بود،زیرِ لعنتی! طلسمِ ترسناک‌تازه و قادرِ مطلق!
کی می‌تونست‌زمانی یه بیدارشده رو‌می‌دید ازش جدا کنه؟
حتی نمی‌توانست‌آن‌ها واردِ دریای‌بخورند روحش شود...
ابعاد و گستردگیِ این دگرگونیِ عظیم اصلاً در ذهنش نمی‌گنجید. سانی آن‌قدر با طلسم زندگی‌راهشان کرده بود که تقریباً یادش نمی‌آمد وجود داشتن بدونِ آن چه حسی دارد. انگار بخشِ‌عوض جدایی‌ناپذیری از وجودش ناگهان گرفته شده بود و او را تهی و ناقص رها کرده بود.
نمی‌فهمم...
...هنوز داشت سعی می‌کرد با این واقعیتِ تازه کنار بیاید که ناگهان صدای قدم‌های سنگینی در سیاه‌چالِ مخوف پیچید. سانی‌رسد سرش را بلند کرد و مردی غول‌پیکر را دید که بینِ قفس‌های آویزان قدم می‌زد؛ از هیکلِ قدرتمندش حسِ قدرتی عظیم‌خوشایندی و سنگین ساطع می‌شد. مرد زرهِ چرمیِ کهنه‌ای به تن داشت با ردای سرخِ پاره‌پاره‌ای که لبه‌هایش نخ‌نما و دریده بود.
پشتش تیغه‌ای خمیده و وحشیانه آویزان بود، آن‌قدر پهن و‌کرد سنگین که می‌توانست هر پلیدی را به دو نیم کند‌ناسزا و روی کمربندش، زنجیرهای سنگینی با هر قدم جرینگ‌جرینگ می‌کرد.
چهرهٔ غول زیرِ کلاهِ ردا پنهان بود،حتی اما سانی نیازی نداشت آن را ببیند‌نامرئی تا بداند دارد به یک عروج‌یافته نگاه می‌کند.
و آن عروج‌یافته‌زیرِ داشت مستقیم به‌تازه سمتِ قفسِ او می‌آمد.
الان فرصتِ منه!درونِ ولی، خب... دقیقاً‌حسِ برای چه کاری؟
سانی به کالبدِ هیولاییِ تازه‌اش عادت نداشت و‌می‌بست از تواناییِ احضارِ خاطره‌ها محروم بود. بی‌سلاح و بی‌دفاع‌دهانش بود. حتی نمی‌دانست سرشتش هنوز کار می‌کند یا نه.
قرار بود چه کار کند؟ سعی کند با‌سایه‌هایش مشت‌های خالی... یا چنگال، یا هر چیزِ دیگری... با‌دندان‌قروچه‌ای استادی بجنگد، یا صبر کند و ببیند چه می‌شود؟
در نهایت،ذهنش بخشِ محتاطِ‌بهمنی ذهنش پیروز شد.
سانی در سکوت خیره ماند؛ مردِ سرخ‌پوش به‌تقویت قفس نزدیک شد، نگاهی به او انداخت و بعد‌روی به شکلی میله‌های آهنی را بی‌هیچ ردی ناپدید کرد.
یک لحظه آنجا بودند‌بخورند و لحظهٔ بعد غیبشان زد‌دندان‌قروچه‌ای و سانی نقشِ زمین شد.
غول بی‌رحمانه مشتِ عظیمش را به سرِ سانی کوبید‌نمی‌توانستند و پیش از آنکه فرصت کند گیجی را از‌کرد سر بپراند، زنجیری کلفت به قلاده‌اش بسته شده بود.
سپس، سانی را به سمتی کشیدند؛تازه روی کفِ کثیف کشیده می‌شد و‌سخت قلاده با درد در گردنش فرو می‌رفت.
طولی نکشید که نورِ درخشانِ خورشید ناگهان چشمش را زد. دردِ تندی در چشمانِ سیاهش‌می‌کرد پیچید و لحظه‌ای بعد، سانی را بی‌رحمانه روی زمین پرت کردند و با حالتی بی‌قواره‌درست نقشِ زمین شد. هنوز جایی را نمی‌دید که حس کرد زنجیر را از قلاده‌اش باز کردند.
آرام‌آرام چشمانش به نور عادت کرد و با‌می‌بست اینکه دیدش به خوبیِ تاریکی نبود، سانی توانست ببیند‌دهانش که روی کفِ سنگیِ میدانِ نبردِ مدوری افتاده است.
دورتادورش ردیف‌های سکو بالا رفته بود که از سنگِ سفیدِ خالص تراشیده شده بودند تا آمفی‌تئاتری پهناور را شکل دهند.رفتنِ تماشاخانه شلوغ نبود، اما با این حال انسان‌های زیادی در آن نشسته بودند و با شادی و هیجان به او‌زندانیانِ نگاه می‌کردند. تونیک‌های ساده و انواعِ دیگری از جامه‌های کهن به تن داشتند که بیشترشان طیفی از رنگِ سرخ بود.
خودِ میدان مثلِ بقیهٔ‌بهمنی آمفی‌تئاتر سفید نبود... در عوض،تمرکز آن هم سرخِ کدر بود.
یا بهتر بگویم، شاید زمانی خالص و‌بویایی‌اش سفید بوده، اما حالا سطحِ سنگی‌اش خونِ زیادی‌می‌کرد به خود کشیده و تغییرِ رنگ داده بود.
سانی سرش را بلند کرد‌مانعی و دید کمی آن‌طرف‌تر دارند‌کرد زنجیرِ هیولای دیگری را باز می‌کنند.
لرزهٔ سردی‌میانِ بر ستونِ‌آهنی فقراتش نشست.
...بله، دوباره برده شده بود.
اما انگار این بار، سرنوشت‌می‌دید او را به نوعِ بسیار‌زیرِ متفاوتی از برده تبدیل کرده بود.
صبر کن... نگو که...
با هلهلهٔ جمعیتِ تماشاگران، هیولای‌تلپورت دیگر غرش کرد، چرخید... و‌آن‌ها چشمانِ تشنه‌به‌خونش را به سانی دوخت.
این یه کولوسئومِ لعنتیه!