چپتر 441: اقیانوسِ شعله

سانی تقریباً توانسته بود سقوطِ بی‌پایانش را به سمتِ شکافِ کوچکِ میانِ‌خالیِ​ زبانه‌های به‌جامانده از شعلهٔ ایزدی هدایت کند، اما در آن مقیاسِ باورنکردنی،‌به‌جامانده‌ای​ حتی کوچک‌ترین اشتباه هم ناگزیر او را کیلومترها از هدف دور می‌کرد.

...اشتباهی که ناگزیر مرتکب شده بود، چون هیچ‌تصادفی​ آموزشی برای مسیریابی در خلأِ ابدی در کار‌چشم​ نبود، به‌خصوص بدونِ هیچ ابزاری جز دو چشمِ خودش.

لعنتی!

درست زیرِ پایش اقیانوسی از‌تصادفی​ نور، گرما و آتشِ نابودگر‌ستارگانِ​ بود که به‌سرعت نزدیک می‌شد.

خودِ زبانه‌های آتش نسبتاً کوچک بودند، قطرشان نهایتاً دوازده متر می‌شد و‌خالیِ​ با فاصله‌ای چشمگیر از یکدیگر، به‌طورِ آشفته‌ای در خلأ پراکنده شده بودند.‌به‌جامانده‌ای​ هر کدام شبیهِ گویِ خشمگین و مواجی از شعله‌های سفیدِ رقصان بود.

با این حال، فضای میانشان امن نبود. غرق در‌رویِ​ گرمایی سوزان بود که هیچ‌چیز در برابرش دوام نمی‌آورد...‌شکافی​ دست‌کم هیچ‌کدام از چیزهایی که سانی در اختیار داشت.

وقتی چوبِ الماس‌گونِ صندوقچهٔ گنج آرام‌آرام شروع به سوختن کرد، مکثی کرد و بعد به تاریکیِ خالیِ شکافِ دوردست‌احتمالاً​ در آن اقیانوسِ نور نگاه انداخت. تصادفی یا از رویِ قصد، نقطه‌ای در آن پهنهٔ ستارگانِ دروغین بود که هیچ‌طولانی​ آتشِ به‌جامانده‌ای در آن به چشم نمی‌خورد. شکافی تقریباً دایره‌ای میانشان باز شده بود که نویدِ عبوری امن را می‌داد.

اما چطور‌اقیانوسِ​ باید به‌انداخت​ آن می‌رسید؟

اگر سانی همین الان از رویِ صندوقچهٔ در حالِ سقوط پایین می‌پرید، احتمالاً می‌توانست تمامِ‌نگاه​ مسیر را تا شکاف در هوا سُر بخورد... فاصله کاملاً مناسب بود. با این حال،‌نویدِ​ کاملاً مطمئن بود که گرمای وحشتناکِ بقایای شعلهٔ ایزدی بالِ تاریک را در دم خاکستر می‌کرد.

بماند که اگر آن‌قدر طولانی در‌نگاه​ حالتِ مادی می‌ماند، احتمالاً خودش هم‌پهنهٔ​ درونِ ردایِ جهانِ زیرین حسابی می‌پخت.

سانی در دل آهی‌دایره‌ای​ کشید و آغوشِ آرام‌بخشِ‌می‌داد​ سایه‌ها را ترک کرد.

پیکری زانوزده در زرهِ عقیقیِ‌تصادفی​ پرجزئیات رویِ درِ صندوقچهٔ گنجِ‌ستارگانِ​ در حالِ دود کردن ظاهر شد.

آخ...

با وجودِ محافظتِ افسونِ [استوار]، هوایی که به ریه می‌کشید رقیق و به‌طرزِ سوزانی داغ بود. تقریباً‌نمی‌خورد​ حس می‌کرد دارد آتش تنفس می‌کند. اما گذشته از آن، ردایِ جهانِ زیرین به‌خوبی گرما را پس‌احتمالاً​ می‌زد... با این حال، سانی حس می‌کرد که ردا هم دارد آرام‌آرام گرم می‌شود. وقتِ زیادی نداشت.

ایستاد، کمانِ بلندِ تاریک را بالا آورد، تیری در چله‌اش گذاشت و‌اگر​ دندان‌هایش را به هم فشرد. سپس باریکهٔ نازکی از جوهر به عضلاتِ‌هوا​ شانه و کمرش فرستاد، به بدنش فشار آورد و کمانِ عظیم را کشید.

...انگار داشت‌اقیانوسِ​ کوهی را‌انداخت​ بلند می‌کرد.

...آخه قدیس چطور‌صندوقچهٔ​ این کار رو‌شروع​ این‌قدر راحت انجام می‌ده؟

سانی لرزشِ عضلاتش را حس می‌کرد. شکاف‌انداخت​ را نشانه گرفت و یک ثانیه مکث کرد.‌به‌جامانده‌ای​ بعد از این کار، دیگر راهِ برگشتی نبود.

اصلاً برگردی به چی،‌دایره‌ای​ احمق؟ مگه از اون‌می‌داد​ صندوقچهٔ لعنتی خسته نشدی؟!

دستش را شل‌نگاه​ کرد و زه‌رویِ​ را رها کرد.

تیرِ سیاه با سرعتی باورنکردنی در تاریکی شلیک شد و در دم با درخششی کورکننده روشن شد.‌تصادفی​ عجیب بود... حالا خلأ پر از نور بود، اما چون چیزی برای بازتابِ آن وجود نداشت، آسمانِ زیرین‌می‌رسید​ همچنان سیاه و خالی دیده می‌شد. تنها وقتی چیزی واردِ این فضای خالی می‌شد، نور به چشم می‌آمد.

سانی تکان خوردنِ صندوقچه‌دوردست​ را حس کرد و با‌رویِ​ تقلا تعادلش را نگه داشت.

چند لحظه بعد، پرهای انتهای تیر ناگهان آتش گرفت و سوخت. با این حال، تأثیرِ چندانی روی پروازش‌می‌پرید​ نگذاشت. تیر تاریکی را شکافت، به جرقهٔ دوری تبدیل شد و در عرضِ تنها چند ثانیه، تقریباً یک‌خاکستر​ کیلومترِ کامل را طی کرد. اما بعد سرعتش به‌شدت کم شد و بدنهٔ چوبی‌اش به دود کردن افتاد.

سانی با حسِ شعله‌ای که ساق‌بندهایش را‌قصد​ می‌لیسید، نفسش را در سینه حبس کرد...‌نمی‌خورد​ و گامِ سایه را به کار برد.

تیری که به سمتِ شکاف پرتاب کرده بود، در یکی از سایه‌هایش پیچیده شده بود. سایه که‌تصادفی​ از چوبِ در حالِ اشتعالِ تیر باز شد، سانی از درونش بیرون جهید، انگار که از تیرکمانی غول‌پیکر‌می‌رسید​ شلیک شده باشد. به‌محضِ بیرون آمدنش، سایه بی‌درنگ دورِ بدنش پیچید و بعد به سمتِ ترکش سُر خورد.

«گندش بزنن!»

به خودش که آمد، داشت در تاریکی پرواز می‌کرد، بی‌آنکه چیزی تکیه‌گاهش باشد یا از او در‌پایین​ برابرِ تابشِ مستقیمِ آن درخششِ سوزان محافظت کند. ردایِ جهانِ زیرین ناگهان در سیلابِ نور درخشید و در‌تاریک​ دم بسیار گرم‌تر شد. هنوز پوستش را نمی‌سوزاند، اما حدس می‌زد زمانِ زیادی تا آن لحظه نمانده باشد.

به‌خصوص که شتابِ حرکتش نه‌تنها افقی، بلکه عمودی هم بود‌ستارگانِ​ و هر لحظه هم بیشتر می‌شد. همچنان داشت به سمتِ اقیانوسِ‌چطور​ شعله‌ها سقوط می‌کرد و با سرعتی وحشتناک به آن نزدیک می‌شد.

هرچه نزدیک‌تر‌الماس‌گونِ​ می‌شد، گرما‌گنج​ ویرانگرتر می‌شد.

سانی حینِ سقوط چرخشی کرد تا مسیرش را در خلأ تنظیم کند، تیرِ دیگری‌دروغین​ در چله گذاشت و دوباره کمان را کشید. این بار بسیار سخت‌تر بود، چون‌همین​ چیزی زیرِ پایش نداشت و باید تنها به زورِ بازوها و شانه‌هایش اتکا می‌کرد.

در همان چند ثانیه‌ای‌دایره‌ای​ که کشیدنِ کمان طول‌می‌داد​ کشید، گرما بسیار مخرب‌تر شد.

تیرِ دیگری در تاریکی به پرواز درآمد و چند‌پهنهٔ​ ثانیه بعد، دوباره گامِ سایه را به کار برد‌نویدِ​ و تقریباً دو کیلومتر نزدیک‌تر به شکاف ظاهر شد.

...اما هنوز فاصلهٔ زیادی داشت.

«لعنت!»

سانی در میانِ تاریکیِ ویرانگر پرواز می‌کرد و به‌سختی تقلا می‌کرد تیرِ دیگری در چله‌حالِ​ بگذارد. سطحِ سیاه و براقِ ردایِ جهانِ زیرین داشت به درخشش می‌افتاد و رفته‌رفته ملتهب‌مطمئن​ می‌شد. با این حال، داخلش هنوز حالش خوب بود. فعلاً. هرچند کمی گرمش شده بود...

تیرِ دیگری در تاریکی‌انداخت​ ناپدید شد و سانی‌نقطه‌ای​ دوباره از میانِ سایه‌ها جهید.

این بار، جهش تقریباً تمامِ جوهرِ سایهٔ باقی‌مانده‌اش‌کرد​ را بلعید. آن مقدارِ ناچیزی هم که مانده بود،‌تصادفی​ برای تکرارِ این کار برای بارِ چهارم کفایت نمی‌کرد.

با این حال، شاید...‌دوردست​ فقط شاید... دیگر نیازی‌تصادفی​ به این کار نداشت.

پس از سه بار استفادهٔ پیاپی از گامِ سایه و تبدیلِ‌می‌رسید​ بخشی از شتابِ عمودی‌اش به افقی در هر جهش، سانی حالا داشت‌شکاف​ به‌صورتِ مورب در خلأ سقوط می‌کرد؛ ظاهراً دقیقاً به سمتِ لبهٔ شکاف.

«می‌رسم... یعنی می‌رسم؟»

حتی اگر هم‌صندوقچهٔ​ می‌رسید، همه‌چیز خیلی‌شروع​ خیلی میلی‌متری پیش می‌رفت.

زهِ کمان ناگهان آتش گرفت و با صدایِ زنگ‌داری پاره شد. با مرخص کردنِ کمان و ترکش، هر‌شکافی​ دو سایه‌اش را فرستاد تا ردایِ جهانِ زیرین را تقویت کنند و دست‌ها و پاهایش را به طرفین‌تمامِ​ باز کرد. می‌خواست تا جایِ ممکن سطحِ اصطکاکِ بیشتری بسازد تا از مقاومتِ هوا به نفعِ خودش استفاده کند.

به لطفِ استفادهٔ مکرر از بالِ تاریک، در انواعِ سقوط و‌می‌رسید​ سُر خوردن در هوا تبحرِ کامل داشت، پس این کار برایش تازگی‌شکاف​ نداشت. البته، هرگز این کار را با زرهی سنگین امتحان نکرده بود.

حالا که حرفش شد...

سانی مکثی کرد، بعد مقداری از جوهرِ باقی‌مانده‌اش را به‌بعد​ درونِ ردایِ جهانِ زیرین هدایت کرد تا افسونِ [پرِ حقیقت]‌نقطه‌ای​ را فعال کند و زره را تا جایِ ممکن سبک سازد.

بعد از آن، کاری جز این از دستش برنمی‌آمد که گرمایِ فزاینده را‌ستارگانِ​ تحمل کند و منتظر بماند و تماشا کند که چطور هم اقیانوسِ ویرانگرِ‌می‌رسید​ شعله‌ها و هم حلقهٔ نجات‌بخشِ تاریکی، با سرعتی سرسام‌آور به او نزدیک می‌شوند.

حالا جانش تنها به این‌باز​ بستگی داشت که کدام‌یک از‌باید​ این دو، زودتر او را می‌بلعید.