چپتر 505: کشتارگاه
0سانی از پی‌تی‌وی پیاده شد؛ کمی از چیزی که قرار بود ببیند دلهره داشت.کاری افسرانِ پلیسِ حاضر در صحنه با دیدنِ او و استاد جت بسیار نفسِ راحتی‌وجودِ کشیدند؛ چهره‌های درهم‌رفته‌شان باز شد و انگار تاریکیِ پنهان در چشمانشان کمی رنگ باخت.
این وضعیت اصلاً شبیه به چیزی نبود که معمولاً در رسانه‌ها نشان می‌دادند. در سریال‌های جناییِ معمایی، هر وقت یک‌داستان‌نویسان کارآگاهِ جسورِ عادی با یک مأمورِ بیدارشدهٔ سرد و قانون‌مدار روبه‌رو می‌شد، رابطه‌شان همیشه با درگیری، تحقیرِ متقابل و بحث بر‌همان‌طور سرِ اینکه چه کسی باید پرونده را دست بگیرد شروع می‌شد... و البته در نهایت به یک همکاریِ جذاب ختم می‌شد.
اما یک بارِ دیگر ثابت شد که واقعیت با آنچه داستان‌نویسان دوست داشتند‌کرد نشان دهند، بسیار متفاوت است. افسرانِ پلیس نه بر سرِ حوزهٔ اختیارات بحثی داشتند‌اجازه و نه رفتارِ منفی‌ای نشان می‌دادند. برعکس، از رسیدنِ متخصصانِ بیدارشده واقعاً خوشحال بودند.
...خب، معلوم است که خوشحال بودند. درست همان‌طور که آن پلیسِ پیر، دقیقاً پیش از رویاروییِ سانی با‌نهایت کابوسِ اول گفته بود: اگر آنجا می‌مرد و هیچ بیدارشده‌ای نزدیکش نبود، خودشان مجبور می‌شدند با موجودِ کابوسی‌اختیارات که از جسدش بیرون می‌آمد بجنگند. و این کاری نبود که انسان‌های عادی هرگز دلشان بخواهد انجام دهند.
استاد جت به سمتِ یکی از پلیس‌ها رفت و با تکانِ سرِ کوتاهی‌بجنگند به او سلام کرد. با وجودِ اینکه مرد خیلی از او — و‌سلام البته از خودِ سانی — مسن‌تر بود، با نهایتِ احترام با آن‌ها رفتار کرد.
«از دیدنِ دوباره‌تون خوشحالم‌باید خانم. سلام آقا. اجازه‌شروع بدید راه رو نشونتون بدم.»
آن‌ها را به عمقِ کوچه برد، به سمتِ درِ فلزیِ سنگینی که در سایه‌های غلیظ پنهان شده بود.مسن‌تر در کاملاً باز بود و جرقه‌های عجیبی از نورِ شدیدِ سفید از آن بیرون می‌زد که با درخششِ‌فلزیِ قرمزِ آژیرهای پلیس درمی‌آمیخت. کلِ این وضعیت برای سانی کمی فراواقعی بود، انگار وسطِ خوابی عجیب گیر افتاده باشد.
«یعنی... کجای دیگه ممکنه یه‌درگیری افسرِ پلیس بهم بگه "آقا"؟اینکه زندگی واقعاً بعضی وقتا خنده‌داره...»
با این فکر کمی لبخند‌خودشان به لبش آمد، رو به‌جسدش استاد جت کرد و پرسید:
«اینجا کجاست؟»
استاد جت چند لحظه مکث‌انجام کرد و بعد با لحنی‌تکانِ که به‌شکلِ غیرمنتظره‌ای تاریک بود گفت:
«یه‌جور... کلوبه. بهش می‌گن‌همیشه کشتارگاه. یکی از معدود‌بحث جاهای این‌شکلی توی شهر.»
سانی به در خیره شد؛ هیچ تابلو یا نشانه‌ای که بگوید آن‌طرفش کلوبی وجود‌کاری دارد به چشم نمی‌خورد. آیا این یک ترفندِ بازاریابی برای ایجادِ حسِ مرموز بودن‌وجودِ و خاص بودن بود، یا واقعاً آن تو اتفاقاتی می‌افتاد که باید پنهان می‌ماند؟
«...اسمِ عجیبی‌اینکه برای یه‌باید کلوبِ شبانه‌ست.»
استاد جت‌هرگز با گوشهٔ‌بخواهد لبش لبخند زد.
«برای مشتری‌های خیلی خاصیه. طبقهٔ همکف همون کلوبِ رقصِ معمولیه،اینکه اما زیرش یه بخشِ وی‌آی‌پی با یه میدانِ مبارزهٔ زیرزمینی هست.ختم هیچ کارِ غیرقانونی‌ای اونجا انجام نمی‌شه، فقط... کارایی که یکم زننده‌ست.»
مکث کرد و‌بیدارشده‌ای بعد با لحنی‌مجبور گرفته ادامه داد:
«پژواک‌ها رو که معمولاً جانورانِ خفته هستن، می‌فرستن تا با مبارزای عادی بجنگن. البته پولِ خیلی خوبی‌ثابت به مبارزا می‌دن، و کلوب هم از اون پولدارای عوضی که از تماشای این‌جور چیزا لذت می‌برن اون‌قدر‌بیدارشده سود می‌کنه که اگه یکی از پژواک‌ها تصادفی نابود شد، ضررش جبران بشه. همه سود می‌کنن... فکر کنم.»
سانی اخم کرد.
می‌دانست که ثروتمندان عاشقِ سرگرمی‌های پرخرج و بیهوده‌اند و میدان‌هایی وجود دارد‌باید که در آن‌ها پژواک‌های گران‌بها را صرفاً برای تماشا به جانِ هم‌دیگر می‌اندازند. اما استخدامِ انسان‌های عادی برای مبارزه با اونا... دیگه یکم زیاده‌روی نبود؟
نکنه بعد‌هیچ از بیدار شدن‌خودشان یه‌دفعه بچه شدم؟
البته هیچ‌چیز هیچ‌وقت زیاده‌روی نبود. سانی از دورانِ کودکی‌اش در حاشیه، زیروبمِ‌جذاب فساد را می‌شناخت. تعجبِ الانش فقط به این خاطر بود که خبر‌متفاوت نداشت این فساد در میانِ لایه‌های مرفه‌ترِ جامعه چه شکلی به خود می‌گیرد.
سانی پرسید: «پس‌دلشان توی اون کشتارگاه‌سمتِ چه اتفاقی افتاده؟»
استاد جت شانه‌ای بالا انداخت و گفت: «همینو‌بحث باید بفهمیم. تنها چیزی که می‌دونم اینه که‌شروع همهٔ آدمای داخلش کشته شدن. راستش یه‌جورایی طعنه‌آمیزه!»
افسر پلیسی که راهنمایی‌شان می‌کرد، نگاهی به او انداخت و با صدایی‌می‌آمد گرفته گفت: «اونجا... حسابی افتضاح به بار اومده، خانم. به دردِ آدمایی‌تکانِ که دل و رودهٔ ضعیفی دارن نمی‌خوره. کارِ یه انسانِ معمولی هم نیست.»
جذابه...
داخل، بوی خون در هوا پیچیده بود. سانی به خودش که آمد، دید در سالنِ وسیعی‌خیلی ایستاده که غرق در نورهای چشمک‌زن است. نورِ سفیدِ کورکننده با لحظاتِ کوتاهی از تاریکیِ مطلق درمی‌آمیخت‌کوچه و فضایی عجیب و آزاردهنده می‌ساخت. در این جهنمِ نورهای چشمک‌زن، به‌سختی می‌شد چیزی را تشخیص داد.
استاد جت اخم‌رابطه‌شان کرد و پرسید: «این‌متقابل رقصِ نور دیگه چیه؟»
پلیس با خجالت سرش را پایین انداخت و‌موجودِ گفت: «ببخشید، خانم. تونستیم آهنگ رو قطع کنیم،هرگز ولی خاموش کردنِ نورها یه کم برامون دردسر شده.»
جت نگاهِ سردی به او‌پرونده انداخت و گفت: «خب، پس‌نهایت زودتر یه فکری به حالش بکنین.»
افسر چرخید، دور شد و سرِ همکارانش داد‌پلیس‌ها زد. چند لحظه بعد، سالن ناگهان در تاریکی‌خیلی فرو رفت و سپس چراغ‌های عادی روشن شد.
بدونِ آن نورهای چشمک‌زنِ مداوم، کلوب کوچک‌تر و فرسوده‌تر از چیزی‌کسی بود که سانی انتظار داشت. توجهِ چندانی به طراحیِ داخلی، سکوی‌اما برجسته یا پیشخوانی با صدها بطریِ گران‌قیمت در قفسه‌های پشتش نکرد.
سانی با چهره‌ای‌بیدارشده‌ای گرفته، داشت به‌مجبور جسدها نگاه می‌کرد.
بیش از دوازده جسد آنجا بود؛ همگی درهم‌شکسته و به‌طرزِ وحشتناکی متلاشی شده بودند،اما انگار گردبادی آن‌ها را جویده و تف کرده باشد. اما البته هیچ بلای طبیعی‌ای‌اختیارات در این کلوبِ فاسد رخ نداده بود. فقط نتیجه‌اش شبیهِ آن به نظر می‌رسید.
این کارِ یک بیدارشده بود.
ناگهان سؤالِ استاد جت‌همیشه یادش آمد و حالا‌بحث معنای تازه‌ای برایش داشت.
وقتی یه بیدارشده کنترلش‌نزدیکش رو از دست می‌ده...موجودِ فکر می‌کنی چه اتفاقی می‌افته؟
جواب درست پیشِ رویش بود.
بدن‌های به‌شدت له‌شدهٔ انسان‌ها روی زمین افتاده و در گودال‌های خون غرق شده بودند. واقعاً‌مرد این منظره به دردِ کسانی که دل و رودهٔ ضعیفی داشتند نمی‌خورد... اما چه خوب‌نشونتون چه بد، سانی آن‌قدر صحنه‌های وحشتناک دیده بود که از چنین منظره‌ای زیاد یکه نخورَد.
با این حال،رابطه‌شان روی او هم‌تحقیرِ تأثیرِ عمیقی گذاشت.
سانی نیازی نداشت خیلی دقیق نگاه کند تا بفهمد چه رخ داده است. از‌کاری حالتِ جسدها و نوعِ زخم‌هایشان پیدا بود... قاتل از هیچ خاطرهٔ قدرتمندی استفاده نکرده‌وجودِ یا پژواکی را به جانِ این آدم‌ها نینداخته بود. نه، همه‌چیز خیلی ساده‌تر بود.
فقط با دست‌های‌کسی خالی این کار‌دست را کرده بود.
پیش‌تر در نبردِ دروازه، سانی وسیلهٔ نقلیهٔ سنگینی را به سمتِ گلهٔ در حالِ پیشرویِ موجوداتِ‌خیلی کابوس پرت کرده و مسیرِ خونینی در میانشان گشوده بود. این قدرتِ یک بیدارشده بود. حتی‌عمقِ اگر سایه‌ای هم تقویتش نکرده بود، باز هم قدرتِ خودش به‌مراتب از یک انسانِ معمولی بیشتر بود.
یک بیدارشدهٔ جنون‌زده می‌توانست در عرضِ چند ثانیه دوازده انسان را تکه‌پاره‌باید کند و هیچ‌کدامشان هم نمی‌توانستند کاری برای متوقف کردنش بکنند. انسان‌های معمولی در‌ثابت برابرِ یک حاملِ طلسم مثلِ عروسک‌های کاغذی بودند. نابود کردنشان زحمتِ چندانی نداشت.
اون عوضی...
سانی یادش آمد که چطور در مسیرِ‌بگیرد رسیدن به صحنهٔ جرم، شک داشت که‌اما می‌خواهد نقشِ جلاد را بازی کند یا نه.
...رین هم می‌توانست یکی از این‌سمتِ قربانی‌ها باشد. خودش هم پیش از‌سلام بیدار شدن می‌توانست یکی از آن‌ها باشد.
با دیدنِ آن‌رابطه‌شان بدن‌های درهم‌شکسته، تمامِ‌تحقیرِ تردیدهایش از بین رفت.