چپتر 1678: راهِ رسیدن به رتبهٔ مطلق

نفیس وقتی به سؤالِ‌بپیوندد​ سرورِ سایه‌ها جواب داد،‌راهی​ سرسری برخورد نکرده بود...

چطور می‌شد‌بپیوندد​ یک مطلق‌می‌دانست​ را کشت؟

پس از سال‌ها تلاشِ تلخ برای رساندنِ خود به جایگاهی که در آن‌سوزانش​ مقاومت در برابر فرمانروایان توهمی احمقانه، بیهوده و پوچ نباشد، فهمیده بود تنها‌تمامِ​ راهِ معقول برای شکست دادنِ آن‌ها این است که خودش به رتبهٔ مطلق برسد.

سال‌ها پیش، پس از ابدیتی گم‌گشتگی در عالمِ رؤیا، شکست‌خورده و درهم‌شکسته به‌موجودِ​ جهانِ بیداری برگشته بود. آن زمان، تصمیم گرفته بود به خاندانِ بزرگِ دلاوری‌درآورد​ بپیوندد، چون می‌دانست هیچ راهی بهتر از این برای شناختِ دشمنش وجود ندارد.

وقتی نفیس یک موجودِ کابوس را می‌کشت، لاشه‌اش را کالبدشکافی می‌کرد تا آناتومی‌اش را بررسی کند‌می‌کشت​ و یاد بگیرد چطور این پلیدها را بهتر از پای درآورد. اما نمی‌توانست یک خاندانِ بزرگ‌یکی​ را کالبدشکافی کند... پس پیوستن به یکی از آن‌ها بهترین راه برای بررسیِ دشمن از درون بود.

او آرزوهای دیگری هم در سر می‌پروراند — اینکه اعتمادِ پادشاهِ شمشیرها را جلب کند و در نتیجه خودش‌بررسی​ را در موقعیتی قرار دهد که ازپای‌درآوردنِ او امکان‌پذیر باشد. هر چه باشد، نفیس استادِ نبرد بود؛ نبردی که‌می‌پروراند​ فریب و گمراهی بخشِ جدایی‌ناپذیرِ آن بودند. زندگی آن‌قدرها هم با نبرد فرق نداشت... دست‌کم زندگیِ او این‌طور نبود.

اما با اینکه در هدفش برای نفوذ به خاندانِ بزرگ و‌می‌آموخت​ جلبِ اعتمادِ پادشاهش تا حدی موفق شده بود، هرچه بیشتر دربارهٔ‌گاردش​ دشمن می‌آموخت، میلِ سوزانش برای نابودیِ فرمانروایان ناامیدکننده‌تر به نظر می‌رسید.

حتی اگر همه‌چیز را دربارهٔ دلاوری می‌دانست، و حتی اگر پادشاهِ‌وجود​ شمشیرها روزی گاردش را پایین می‌آورد... با وجودِ تمامِ قدرتش به‌عنوانِ‌یاد​ یک تایتانِ متعالی، اصلاً مطمئن نبود که بتواند او را شکست دهد.

بنابراین... نفیس در‌دلاوری​ عوض باید به یک‌هیچ​ تایتانِ مطلق تبدیل می‌شد.

مشکل اینجا بود‌چون​ که حتی اجازه‌راهی​ نداشت تلاش کند.

زمانه عوض شده بود و امروز بیدارشدگان، استادها و قدیس‌های بسیار بیشتری در جهان قدم می‌زدند. فرمانروایان سلطهٔ‌حتی​ آهنینِ خود را بر دستیابی به قدرتِ بیشتر... کمی شل کرده بودند. اما همچنان از اکثریتِ مطلقِ متعالی‌ها‌باید​ وفاداری می‌خواستند و قطعاً هرگز اجازه نمی‌دادند کسی بر تختِ رتبهٔ مطلق بنشیند و با آن‌ها برابر شود.

آنویل و کی سونگ حتی نمی‌توانستند‌هیچ​ وجودِ یکدیگر را تحمل کنند. چطور‌ندارد​ می‌توانستند اجازه دهند شخصِ دیگری رقیبشان شود؟

چه رسد به کسی مثلِ نفیس،‌می‌دانست​ که دلیلی کاملاً موجه برای نفرت‌وجود​ از آن‌ها و توطئه برای سرنگونی‌شان داشت.

آن‌ها هرگز اجازه نمی‌دادند او به مصافِ کابوسِ چهارم برود. حتی اگر بذرِ مناسبی پیدا می‌کرد، بی‌اجازه واردش‌آناتومی‌اش​ می‌شد و زنده می‌ماند... بلافاصله پس از بازگشت به واقعیت کشته می‌شد. هر چه باشد، اقتدارِ یک فرمانروا در‌دیگری​ قدرتِ قلمروِ او نهفته بود و قلمروِ نفیس بلافاصله پس از رسیدن به رتبهٔ مطلق هنوز شکل نگرفته بود.

با در نظر گرفتنِ تهدیدِ خطرناکِ‌موفق​ قلمروهای قدیمی‌تر، یک مطلقِ تازه‌تاج‌گذاری‌کرده قدرتِ‌میلِ​ چندان بیشتری از یک متعالی نداشت.

به همین دلایل، تنها یک راه پیشِ پای نفیس‌شناختِ​ بود. او باید بدونِ کمکِ طلسمِ کابوس و با پا‌آناتومی‌اش​ گذاشتن جای پای بیدارشدگانِ دورانِ باستان، به رتبهٔ مطلق می‌رسید.

گذشته از این،‌دلاوری​ باید این کار را‌هیچ​ در خفا انجام می‌داد.

...نیازی به گفتن نبود‌می‌دانست​ که آن راه هم‌شناختِ​ به همان اندازه پردردسر بود.

نفیس از آنانکه کمی دربارهٔ اینکه بیدارشدگانِ باستانی چطور راهِ عروج را طی‌سوزانش​ می‌کردند، آموخته بود. با این حال، کاهنهٔ پیر هیچ‌چیز دربارهٔ جهشِ بینِ رتبهٔ‌تمامِ​ متعالی و مطلق نمی‌دانست — هر چه باشد، در بافت هیچ مطلقی وجود نداشت.

در واقع، شاهِ مار تنها فرمانروای‌هیچ​ تمدنِ رود بود؛ غریبه‌ای از عالمی‌ندارد​ که طلسمِ کابوس آن را بلعیده بود.

این بدان معنا بود که نفیس نمی‌توانست راهِ طبیعیِ رسیدن به‌دشمنش​ رتبهٔ مطلق را از کسِ دیگری بیاموزد. باید خودش آن را‌کند​ ابداع می‌کرد و حقیقتِ سال‌ها گمشده را بی‌کمکِ دیگران کشف می‌کرد.

این کار حتی برای او هم نامعقول به‌شناختِ​ نظر می‌رسید، اما چون چارهٔ دیگری نداشت، در‌کالبدشکافی​ چهار سالِ گذشته برای انجامش تلاش کرده بود.

حتی نتوانسته بود به فرمانروا شدن نزدیک شود. اما‌بیشتر​ تا حدِ زیادی مطمئن بود که کلیدِ رتبهٔ مطلق را‌اگر​ کشف کرده است... یا بهتر است بگویم، قفلِ درستش را.

درست همان‌طور که بیدارشدگانِ دورانِ باستان یاد گرفتند پیش از شکل‌وجود​ دادن به هسته‌های روحشان جوهرِ خود را مهار کنند (نه برعکس)، نفیس‌بگیرد​ باور داشت که برای مطلق شدن، ابتدا باید قلمرویی را محقق کند.

طلسمِ کابوس به انسان‌ها فرصت می‌داد تا به مصافِ کابوسِ چهارم بروند، به رتبهٔ مطلق برسند و در‌کالبدشکافی​ نتیجه تواناییِ تجلیِ قلمرو را به دست آورند. با این حال، بدونِ طلسمِ کابوس... نفیس باید خودش آن اقتدار‌درون​ را به دست می‌آورد. توانایی‌اش برای حاکمیت بر قلمرو بود که او را به فرمانروا تبدیل می‌کرد، نه برعکس.

با این حال...

هیچ سرنخی‌نفوذ​ هم از چگونگیِ‌حدی​ تجلیِ قلمرو نداشت.

البته در ابتدا این‌طور بود.

حالا با گذشتِ چهار سال، نفیس‌می‌دانست​ دست‌کم در مسیرِ درستی قرار داشت‌وجود​ — یا حداقل خودش این‌طور فکر می‌کرد.

رازِ پیشروی در راهِ عروج، منطقاً‌راهی​ در تغییراتی نهفته بود که روحِ موجودِ‌کابوس​ زنده هنگامِ متعالی شدن از سر می‌گذراند.

روحِ قدیس محدودیت‌های دنیوی را می‌شکست و گسترش می‌یافت، با جهان پیوند‌میلِ​ می‌خورد و با بخشی از آن در هم می‌آمیخت. پس روحِ فرمانروا...‌می‌آورد​ نه‌تنها باید با جهان یکی می‌شد، بلکه باید بر آن بخش اقتدار می‌یافت.

جوهرهٔ مطلق‌دلاوری​ بودن همین‌چون​ بود. حاکم بودن.

اما هر قدیس منحصربه‌فرد بود. ماهیتِ پیوندشان با‌راهی​ جهان نیز یگانه بود. از این رو، هر‌می‌کشت​ متعالی مسیرِ منحصربه‌فردی برای رسیدن به رتبهٔ مطلق داشت.

برای خودِ نفیس... درکِ‌می‌دانست​ آن مسیر آسان بود،‌شناختِ​ اما پیمودنش بی‌نهایت دشوار بود.

پس از قدیس شدن، روحش تواناییِ آن را یافته بود که از‌میلِ​ جوهرِ محیطیِ جهان، یعنی جوهرِ جان، تغذیه کند. البته این موضوع تنها‌می‌آورد​ در موردِ جوهرِ جانی صدق می‌کرد که از منبعی خاص سرچشمه می‌گرفت.

بیشترِ مردم گمان می‌کردند عنصرِ منبعِ او‌راهی​ شعله است و برخی آن را نور‌کابوس​ می‌پنداشتند. اما همهٔ آن‌ها در اشتباه بودند.

در حقیقت، عنصرِ منبعِ‌بپیوندد​ نفیس که پایه و اساسِ‌بهتر​ قلمروِ آینده‌اش بود... اشتیاق بود.

حالا که به گذشته نگاه می‌کرد،‌راهی​ باید خیلی زودتر این را می‌فهمید. این‌کابوس​ حقیقت همیشه آنجا بود، در توصیفِ سرشتش...

جوهرِ جانی که نفیس می‌توانست جذب کند، از روحِ موجوداتِ زنده‌ای زاده می‌شد که او در آن‌ها میل و اشتیاق به چیزی را‌پایین​ برمی‌انگیخت. مهم نبود مشتاقِ چه چیزی باشند — و برخلافِ وفاداریِ مطلقی که پادشاهِ شمشیرها و ملکهٔ کرم‌ها طلب می‌کردند، نیازی نبود که خودش‌بسیار​ هدفِ این اشتیاق باشد. هرگونه آرزو و تمایلی که از شناختنِ او یا شنیدن درباره‌اش شکل می‌گرفت، برایش به منبعِ جوهرِ جان تبدیل می‌شد.

به نظر می‌رسید توانِ [اشتیاق] او نیز پس از متعالی شدنش تکامل یافته و‌کابوس​ با حضورش در هم آمیخته است. با گذشتِ زمان، نفیس متوجه شده بود که‌نمی‌توانست​ وقتی افراد در حضورِ او قرار می‌گیرند، روحشان تأثیرپذیرتر می‌شود و شعله‌های خواسته‌هایشان درخشان‌تر می‌سوزد.

این پایه و اساسِ قلمروِ آینده‌اش‌می‌دانست​ بود؛ قلمرویی که بی‌آنکه خودش بداند،‌وجود​ از پیش آن را ساخته بود.