چپتر 475: چند کار برای انجام دادن
0مدتی بعد، سانی در آشپزخانه‌اش بود و صبحانه‌ای‌راه را که تازه پخته بود می‌خورد. داشت به‌تماشا تمامِ کارهایی فکر می‌کرد که باید انجام می‌داد.
بدون هیچ ترتیبِ خاصی، کارها از این قرار بود: فروشِ خرده‌های روحی که با خود از عالمِ رؤیا آورده بود و ایجادِ روشی پایدار برای فروشِ بیشتر‌بیدارشدگان در آینده؛ بازگشت به رؤیاشهر برای شرکت در دوئل‌های میدان‌های حرفه‌ای تا رقصِ سایه را تمرین کند و ردایِ جهانِ زیرین را با پیروزی‌ها تغذیه کند؛ زیرِ نظر‌تعدادِ گرفتنِ رین و پیدا کردنِ راهی برای حل‌وفصلِ کلِ آن ماجرا؛ یادگیریِ شیوهٔ درستِ مبارزه با نیزه؛ دیدنِ نف؛ و نوشتنِ گزارشی دربارهٔ سکه‌های نوکتیس برای معلم جولیوس.
احتمالاً کارهای بیشتری هم بود که باید انجام‌تراس‌دار می‌داد اما فراموششان کرده بود. با این حال،عمومی همین حالا هم به‌اندازهٔ کافی سرش شلوغ بود.
صبحانه را که تمام کرد، به درِ اتاقِ مهمان خیره شد؛ جایی که‌زود افی هنوز خواب بود و جانش در عالمِ رؤیا پرسه می‌زد. سر تکان‌مسیرِ داد و بیرون رفت تا روی ایوان بنشیند و چایِ خوش‌طعمش را بنوشد.
صبحِ زود بود. سانی از منظرهٔ دلپذیرِ محلهٔ تراس‌دار لذت‌سمتِ برد، راه رفتنِ رین به سمتِ ایستگاهِ حمل‌ونقلِ عمومی در‌می‌خواست مسیرِ مدرسه‌اش را تماشا کرد و سپس رابطش را فعال کرد.
می‌خواست از‌برد ساده‌ترین کار‌رفتنِ شروع کند.
به بخشِ بازارِ شبکه رفت و طبقِ عادت شمارهٔ شناسایی‌اش را وارد کرد‌سمتِ تا به بخشِ بیدارشدگان دسترسی یابد. سانی پیش‌تر هم کالاهای آنجا را زیرورو‌شروع کرده بود، هرچند آن زمان به‌سختی پولِ کافی برای خریدنِ چیزی در بساط داشت.
اما امروز اوضاع فرق می‌کرد.رفت امروز نه به‌عنوانِ خریدار، بلکه‌خوش‌طعمش به‌عنوانِ فروشنده واردِ شبکه می‌شد.
سانی «خرده‌های روح» را به‌عنوانِ کلمهٔ کلیدی وارد کرد و به فهرستِ کالاها خیره شد؛ از دیدنِ تعدادِ صفرهای‌فعال قیمتشان حظ می‌کرد. انگار ارزشِ خرده‌ها یکسان نبود... البته که خرده‌های رتبه‌بالاتر بسیار گران‌تر بودند. اما عجیب بود که مردم‌هرچند به اینکه بلور از کدام موجودِ کابوس به دست آمده و آن موجود چطور از پای درآمده هم اهمیت می‌دادند.
«این دیگه چه وضعشه؟»
ظاهراً... میانِ انسان‌های عادیِ ثروتمند، مجموعه‌دارانی پیدا می‌شدند که علاقهٔ زیادی‌راه به این‌جور چیزها داشتند. همچنین برخی از بیدارشدگانِ خرافاتی هم به‌فعال دلایلی باور داشتند که جذبِ خرده‌های «بد» به پاکیِ روحشان لطمه می‌زند.
«آدمای عجیب‌غریب...»
سانی خیلی چیزها را نمی‌دانست، اما از یک چیز کاملاً مطمئن بود: آن‌عمومی بیرون حتی یک بیدارشده با روحِ پاک پیدا نمی‌شد. حتی بهترینِ آن‌ها هم ذاتاً‌طبقِ قاتل بودند و قلبشان از کابوس‌هایی که از سر گذرانده بودند، سیاه شده بود.
بماند که اصلاً خردهٔ روحِ بد یا خوب وجود‌مسیرِ نداشت. همهٔ آن‌ها کم‌وبیش یکسان بودند؛ از هیولاهای وحشتناک‌شروع به دست می‌آمدند و بهایشان با خون‌ریزی پرداخته می‌شد.
به‌هرحال، این نکته‌ای بود‌زود که می‌خواست موقعِ ایجادِ آگهیِ‌لذت فروشِ خودش در نظر بگیرد.
پس از دستگیرش شدنِ روالِ قیمت‌گذاری، سانی فرم را باز کرد‌بنوشد تا فروشگاهِ دیجیتالِ خودش را بسازد. بی‌آنکه زیاد فکر کند، نامش‌سمتِ را «تجارتخانهٔ درخشان» گذاشت و مشغولِ پر کردنِ کلِ فرم شد.
سپس وقتش رسید که‌محلهٔ خرده‌های روحش را به مزایده‌رفتنِ بگذارد. سانی خیلی ساده نوشت:
«۴ خردهٔ روح به‌دست‌آمده از یک اهریمنِ سقوط‌کرده، تقلیدگرِ گزنده. خودِ مالکِ تجارتخانهٔ درخشان این موجود را‌کار کشته و خورده است. پیش از آن، تقلیدگرِ گزنده خودش را جای صندوقچهٔ گنج جا می‌زده و‌هرچند کسانی را که فریبِ وعدهٔ گنج را می‌خوردند می‌بلعیده است. اما در نهایت، لقمه‌ای بزرگ‌تر از دهانش برداشت.»
با رضایت از این متن، آگهی را‌محلهٔ نهایی کرد و کمی به آن خیره‌ایستگاهِ ماند، انگار انتظار داشت کسی بی‌درنگ پیشنهاد بدهد.
اما چنین اتفاقی نیفتاد.
سانی آهی کشید،دلپذیرِ رابط را غیرفعال کرد‌برد و به داخل برگشت.
به زودی...برد به زودی‌رفتنِ پولدار می‌شم...
چند روز طول کشید تا هر ۴ خردهٔ روحش به فروش برود.صبحِ بعد از آن، سانی باید تحویلِ امنشان را هماهنگ می‌کرد که خودش تا‌عمومی حدی دردسر بود. در مجموع، این فرایند وقتِ زیادی از برنامهٔ شلوغش گرفت.
همچنین حس می‌کرد دانشِ مهمی را دربارهٔ نحوهٔ رونق دادن به کسب‌وکارش کم دارد. با اینکه محصولی که می‌خواست بفروشد‌می‌خواست درجه‌یک بود — در مقایسه با خرده‌های خفته و بیدار، خرده‌های روح از رتبهٔ سقوط‌کرده چندان در بازار پیدا نمی‌شد‌زمان — اما مزایده آن‌طور که باید نگرفته بود. پولِ قابل‌توجهی به دست آورده بود، اما نه آن‌قدر که می‌توانست باشد.
با این حال، همین هم کافی بود تا چند خاطرهٔ ارزان از رتبه‌های پایین‌تر بخرد. سانی خیلی ساده‌شروع دنبالِ بی‌مصرف‌ترین‌ها گشت، همان‌هایی که هیچ‌کسِ دیگری هرگز نمی‌خواست بخرَدشان، و کمترین پیشنهادِ ممکن را داد. هر کسی‌به‌سختی که فروشنده‌شان بود حتماً از خوشحالی در پوستِ خود نمی‌گنجید که بالاخره از شرِ این چیزها خلاص می‌شود.
سانی قصد داشت بلافاصله پس از دریافتِ خاطره‌ها، آن‌ها را‌برد به خوردِ قدیس بدهد، اما پیش از آن، وقتِ زیادی‌سپس را در باشگاهِ زیرزمینی‌اش صرفِ تمرین با نگاهِ بی‌رحم کرد.
درکِ خوبی از نحوهٔ استفاده از شمشیرِ کوتاه داشت، اما نیزه برایش جانورِ بیگانه‌ای بود.دلپذیرِ با اینکه سانی قواعدِ پایهٔ تکنیک‌های نبرد را می‌دانست و می‌توانست با هر سلاحی تا‌رابطش حدی مؤثر عمل کند، اما هنوز تا تسلط بر آن‌ها فاصلهٔ بسیار بسیار زیادی داشت.
پس چقدر خوش‌شانس بود که یک استادِ‌برد نامدارِ نیزه — یعنی خودِ پروردهٔ گرگ‌ها‌مسیرِ — در اتاقِ مهمانش تلپ شده بود.
البته به خاطرِ وضعیتش نمی‌توانست واقعاً‌ایستگاهِ با او مبارزهٔ تمرینی کند. اما‌سپس برای این کار قدیس را داشت.
در نهایت، هر سه‌شان وقتِ زیادی را در زیرزمینِ او گذراندند. افی تماشا می‌کرد و برایش توضیح می‌داد که چه کار کند،فعال چطور آن را انجام دهد، و از همه مهم‌تر، چه کاری را انجام ندهد. قدیس نقشِ حریفش را داشت و دشمنِ قدرتمندی‌به‌سختی بود تا مهارتِ نوپایش را در برابرِ او صیقل دهد. و سانی... سانی بارِ دیگر خودش را در نقشِ یک کیسه‌بوکسِ مشتاق دید.
درست مثلِ همان هفته‌ای بود که در تالارِ مخفیِ کلیسای جامعِ مخروبه‌صبحِ در شهرِ تاریک گذرانده بودند. سانی حتی دلتنگِ آن روزها شد و‌حمل‌ونقلِ به یاد آورد که آن موقع چقدر همه‌چیز دنج و خوب بود.
اما حالا همه‌چیز خیلی بهتر بود. نه‌تنها مقدارِ نامحدودی غذای لذیذ بود‌حمل‌ونقلِ که می‌توانستند در زمانِ استراحتِ بینِ تمرین بخورند، بلکه حتی دارو و حمامِ‌بازارِ یخ هم وجود داشت تا دردِ بدنِ کوفته و کبودش را تسکین دهد.
تمرین با قدیس واقعاً مؤثر‌سمتِ بود، اما او اصلاً نمی‌دانست‌مدرسه‌اش چطور باید ضرباتش را کنترل کند!
به همین‌بنوشد سادگی، چند‌زود روز گذشت.
و سپس، اتفاقی که سانی‌رفت مدتی بود از آن وحشت‌خوش‌طعمش داشت، بالاخره و به‌ناچار رخ داد.
...وقتش رسیده بود کای‌محلهٔ را در مراسمِ اکرانِ «سرودِ‌رفتنِ نور و تاریکی» همراهی کند.