چپتر 691: بدعت
0سانی چند لحظه ساکت ماند و حرف‌های نوکتیس را هضم کرد.هستن جزیرهٔ قربانگاه غرق در آرامش بود. دریاچهٔ اطرافش با انعکاسِ نورِ مهتاب‌سرنوشت در تاریکی سوسو می‌زد. شاخه‌های درختِ باستانی بالای سرش آرام تکان می‌خورد.
«چون می‌پرستیدنش...»
پوزخندی زد و رو برگرداند؛ به‌آسمان دلیلی، احساسِ ناامیدیِ تلخی داشت. بعد‌دیمون از مدتی، با لحنی سرد گفت:
«خب که چی؟اما همه‌ش همین بود؟ ایزدِ‌آسمان خورشید حسودیش شده بود؟»
جادوگر نگاهی به او‌قبل انداخت، لحظه‌ای مکث کرد و‌منزوی بعد آرام سر تکان داد.
«نه... نه، این‌طور نبود.»
نوکتیس کمی‌اما ساکت ماند و‌نمی‌دادن بعد آهی کشید.
«ایزدان هرگز هیچ دشمنی‌ای با دیمون‌ها نداشتن. در‌فکر واقع، رابطه‌شون تا حدودی دوستانه بود. توی نبردهای‌امید دورانِ باستان، حتی به‌عنوانِ متحد دوش‌به‌دوشِ هم می‌جنگیدن.»
اخم کرد.
«ایزدان هیچ‌وقت براشون مهم نبود که فانی‌ها کی یا چی رو می‌پرستن. آه، قبلاً انواع‌واقسامِ فرقه‌های احمقانه وجود‌بزرگ‌ترینشون داشت! حاکمانی بودن که خودشون رو ایزدی می‌خوندن، آدم‌هایی که برای جانوران و جان‌ها معبد می‌ساختن... بعضی از‌هست عجیب‌وغریب‌ها حتی سنگ می‌پرستیدن. یا پلیدهای فاسد‌شده رو... به ماه قسم، می‌تونی تصور کنی؟ اما ایزدان اصلاً اهمیتی نمی‌دادن.»
جادوگر نگاهی به آسمان‌اهمیتی انداخت، کمی فکر کرد و‌این بعد با لحنی غم‌بار گفت:
«با این حال، مردم هرگز یه دیمون رو نپرستیده بودن... تا قبل از امید. می‌دونی، دیمون‌ها ذاتاً موجوداتی منزوی و‌منزوی دست‌نیافتنی هستن. بزرگ‌ترینشون بافندهٔ مرموزه؛ دیمونِ تقدیر، که توی لایه‌های بی‌شماری از دروغ پنهان شده. بعد جوان‌ترینشونه، نِتِر؛ دیمونِ سرنوشت،فراموشی که خودش رو توی تاریکیِ جهانِ زیرین حبس کرد. دیمونِ فراموشی هم هست که اسمش خیلی وقته از یاد رفته...»
سانی با دقت گوش می‌داد و اطلاعاتِ تازه را به خاطر می‌سپرد. او که‌مرموزه دیگر به استفاده از مدالِ زمردین عادت کرده بود، بی‌اختیار سنگِ زیبا را رها کرد‌فراموشی و گذاشت از زنجیری که دورِ انگشتانش پیچیده بود آویزان بماند، تا افکارش خصوصی بماند.
«ها... پس اسمِ شاهزادهٔ جهانِ زیرین در واقع نِتِر بود؟ برام سؤاله کدومش اول اومده، اسمش‌دست‌نیافتنی یا لقبش... و انگار دیمونِ سرنوشت هم بوده. صبر کن، مگه تقدیر و سرنوشت یکی نیستن؟ لابد‌زیرین نیستن... هرچی باشه، رونِ سرنوشت می‌تونه معنیِ انتخاب هم بده... پس، یعنی در واقع دیمونِ انتخاب بوده؟»
صدای حسرت‌بارِ‌اما جادوگر رشتهٔ افکارش‌نمی‌دادن را پاره کرد:
«...و بقیه، که هر کدوم تجسمِ فاجعه و مصیبت هستن. تک‌تکشون مرموز، دور از دسترس و ترسناکن. یا حداقل بودن، تا‌دست‌نیافتنی اینکه دیمونِ آرزو تصمیم گرفت بیاد و بینِ ما فانی‌ها زندگی کنه، و به اسمِ امید شناخته بشه. اون پادشاهیِ خودش‌اسمش رو اینجا ساخت و خیلی زود، مردم یاد گرفتن دوستش داشته باشن. و کمی بعد از اون، شروع کردن به پرستیدنش.»
نوکتیس مکث کرد و‌قبل بعد با چهره‌ای که‌موجوداتی تاریک‌تر می‌شد، ادامه داد:
«و اونجا بود که فهمیدیم با اینکه ایزدان با دیمون‌ها دوست بودن و براشون مهم نبود که فانی‌ها‌بزرگ‌ترینشون برای جانوران، جان‌ها و سنگ‌ها معبد بسازن... اما اجازه نمی‌دادن یه دیمون پرستیده بشه. در واقع، اون‌قدر مخالف‌هست بودن که سرورِ نور شعله‌هاش رو روی عالمِ فانی فرود آورد و بخشِ بزرگی از اون رو نابود کرد.»
سانی اخم کرد؛ حس کرد سرمای‌آسمان وحشت در قلبش رخنه می‌کند. یکی از‌نپرستیده کابوس‌هایش را به یاد آورد و لرزید.
«...اما چرا؟»
جادوگر با کمی تعجب‌قبل به او نگاه کرد‌موجوداتی و شانه بالا انداخت.
«کی می‌دونه؟ فکر کنم فقط ایزدان می‌دونن... خب، و شاید یکی دو تا دیمون.موجوداتی شک دارم حتی خودِ امید هم می‌دونست چه کارِ اشتباهی کرده... ولی شاید الان بدونه.سرنوشت در هر حال، بعد از زندانی شدنش، رفته‌رفته ایدهٔ پرستشِ یک دیمون معادلِ ارتداد شد.»
نوکتیس ناگهان خندید.
«چه کلمهٔ عجیبی، ارتداد! این‌طور فکر نمی‌کنی؟ می‌دونی، وقتی جوان بودم اصلاً وجود نداشت. اما بعد، ناگهان هر‌ذاتاً شش فرقه شروع کردن با پرستندگانِ دیمون‌ها مثلِ مجرمان رفتار کنن، مثلِ آفاتی که دارن یه بیماریِ پست رو‌جهانِ پخش می‌کنن... و مفهومِ ارتداد اختراع شد. الان، مرتد شدن یعنی اینکه شکارت کنن و با زندگیت خداحافظی کنی...»
ساکت شد‌دیمون و بعد‌قبل آهی کشید.
«...البته اون زمان نمی‌دونستیم، اما نابودیِ پادشاهیِ امید نقطهٔ عطفی در تاریخ بود. با اون‌منزوی اتفاق، عصرِ قهرمانان به پایان رسید و عصرِ حاضر — که نمی‌دونم روزی چه نامی بهش‌تاریکیِ می‌دن — آغاز شد. آه، چه دورانِ وحشتناکی! از اون به بعد هیچ‌چیز درست پیش نرفته...»
سانی مدتی ساکت ماند و با خود فکر کرد که چیزِ عجیبی در کلِ این داستان هست. هیچ‌چیز با عقل جور درنمی‌آمد... ایزدان‌بافندهٔ و دیمون‌ها زمانی متحد بودند؟ با دانستنِ اینکه آن‌ها در نهایت در جنگی ویرانگر با هم درگیر می‌شدند، باورش برایش سخت بود... با این‌گوش حال، وقتی بیشتر فکر کرد، یادش آمد که واقعاً گفته می‌شد شاهزادهٔ جهانِ زیرین... نِتِر... زمانی ارتباطِ نزدیکی با ایزدبانوی آسمان‌های سیاه داشته است.
چه کسی می‌گفت که‌اصلاً دیمون‌های دیگر هم با‌فکر ایزدان نشست‌وبرخاست نکرده بودند؟
اما این موضوع، مجازاتِ الهیِ سرورِ نور بر پادشاهیِ امید را غیرقابل‌توضیح‌تر و عجیب‌تر می‌کرد. و آن‌ها در برابرِ‌دروغ چه کسی با هم متحد شده بودند؟ موجوداتِ خلأ؟ خطِ زمانیِ دقیقِ تمامِ این چرندیاتِ پیچیده چه بود؟ عصرِ قهرمانان‌اطلاعاتِ با زندانی شدنِ امید به پایان رسیده بود... اما کِی شروع شده بود؟ و قبل از آن چه اتفاقی می‌افتاد؟
لعنت، چقدر سؤال...
سانی نگاهی به نوکتیس انداخت، چند‌آسمان لحظه مکث کرد و بعد دوباره‌دیمون طلسمِ زمردین را در دست فشرد...
اما جادوگر اصلاً زیرِ‌اصلاً بار نرفت. نگاهی به سانی‌غم‌بار انداخت و با لبخند گفت:
«...حس می‌کنم می‌خوای ازم سؤالی بپرسی. این می‌شه سؤالِ‌منزوی دوم... صبر کن، نه، دومی این بود که آیا ایزدِ‌دروغ خورشید حسود بود یا نه! دیوِ شرور... تو گولم زدی!»
نوکتیس سر تکان داد،غم‌بار با سرزنش به سانی‌دیمون نگاه کرد و برخاست.
«خجالت بکش، سانلس! شب‌بخیر. به‌نمی‌دادن دوستات بگو تو این فرصتی‌حال که برامون مونده خوب آماده بشن...»
با این حرف، جادوگر نگاهِ رنجیده‌خاطرِ‌نمی‌دادن دیگری به او انداخت، سپس رو برگرداند‌دیمون و به سمتِ اقامتگاهش به راه افتاد.
اما بعد از چند‌قبل قدم ایستاد و با‌موجوداتی همان لحنِ بی‌خیالِ همیشگی‌اش گفت:
«آه، بله... نزدیک بود یادم بره... باید بری و‌نپرستیده چاقوی سوم رو هم بیاری. ولی نگران نباش، قرار‌بزرگ‌ترینشون نیست سخت باشه. راستش رو بخوای، خیلی هم آسونه...»
سانی که با چهره‌ای درهم‌نمی‌دادن به دریاچهٔ آرام خیره شده‌حال بود، فقط سر تکان داد.
«حتماً... صبر کن، چی؟اصلاً چرا ما باید این کار‌غم‌بار رو بکنیم؟! خودت برو بیارش!»
نوکتیس کمی‌دیمون مکث کرد و‌امید بعد آه کشید.
«آه، کاش می‌تونستم. اما... خب... ممکنه یه چرت‌وپرت‌هایی گفته باشم که دوستم باید چاقو رو فقط به کسی بده که فکر‌دیمونِ و قلبش پاک باشه... یا یه چیزی تو همین مایه‌ها. و متأسفانه، با اینکه من از خیلی جهات برجسته‌ترین فرد تو کلِ‌گوش پادشاهیِ امید هستم... اِم... پاکی نقطهٔ قوتِ من نیست. اما تو و دوستات! بوی پاکی می‌دین... خب، حداقل یکی دو نفرتون... فعلاً...»
با این حرف، جادوگر چشمکی به‌آسمان سانی زد و در حالی که آهنگی‌نپرستیده شاد را سوت می‌زد، قدم‌زنان دور شد.
سانی رفتنِ او را‌اصلاً تماشا کرد و بعد با‌غم‌بار چهره‌ای مات‌ومبهوت سر تکان داد.
صبر کن... اون الان...قبل سرم کلاه گذاشت تا یه‌منزوی چاقوی دیگه براش بیارم؟ دوباره؟!
چند بار پلک‌فکر زد و هر چهار‌مردم مشتش را گره کرد.
...لعنت!