چپتر 387: گل‌های پژمرده
0سانی چشمانش را در گهوارهٔ خنکِ کپسولِ خواب باز کرد. درپوش‌خوابِ از قبل داشت کنار می‌رفت و چراغ‌های اتاق رفته‌رفته روشن‌تر می‌شد. دیوارِ‌مدرن سراسرنمای روبه‌رویش به روی منظره‌ای از یکی از پارک‌های آکادمی باز می‌شد.
افقِ شرقی با طلوعِ خورشید‌دورانِ به رنگِ یاسی درآمده بود، اما‌می‌کرد دنیا هنوز غرق در تاریکی بود.
...زنده برگشتم.
با آهی از کپسول‌عجیب برخاست و پاهایش را‌آنجا روی کفِ سردِ اتاق گذاشت.
این لحظاتِ اول پس از ترکِ عالمِ رؤیا هنوز برایش عجیب بود. فقط... فقط عجیب بود که می‌توانست‌اندازهٔ به این راحتی از آنجا فرار کند، بی‌آنکه مجبور باشد از میانِ دریایی از هیولاها بجنگد و با‌انجام وحشت، ناامیدی و درد دست‌وپنجه نرم کند. چطور چیزی به این مهمی می‌توانست تا این حد ساده باشد؟
با این حال، همین‌طور بود. در دو ماهِ گذشته، رفت‌وآمد‌زندگی به عالمِ رؤیا تقریباً برایش به یک عادت تبدیل شده بود.انفرادی نه اینکه به دفعاتِ بیشترِ بیدارشدگان این کار را کرده باشد.
سانی ایستاد و چهره در هم‌اولین کشید، بعد شانه‌هایش را مالید و با‌کوچک‌تری نگاهی تلخ به کپسولِ خواب خیره شد.
حالا که یک بیدارشده بود، آکادمی فضای زندگیِ شخصی‌ای در یکی از خوابگاه‌ها به او اختصاص داده بود. این اقامتگاه شباهتِ زیادی‌نرم به اتاقی داشت که در دورانِ آماده‌سازی برای اولین ورودش به عالمِ رؤیا در آن زندگی می‌کرد، اما با یک تفاوتِ مهم:کشید اتاقِ کوچک‌تری چسبیده به اتاقِ اصلی وجود داشت که فضای مراقبهٔ ساده و یک کپسولِ خوابِ انفرادی را در خود جای داده بود.
مشکل اینجا بود که آن کپسول اصلاً به اندازهٔ کپسول‌هایی که برای خفته‌ها استفاده می‌شد، پیشرفته و مدرن‌اندازهٔ نبود. تا زمانی که یک بیدارشده حدود هشت تا دوازده ساعت در عالمِ رؤیا می‌ماند — کاری که بیشترشان‌می‌داد می‌کردند — کپسول کارش را به‌خوبی انجام می‌داد. اما سانی عادت داشت زمانِ بسیار بسیار بیشتری را آنجا بگذراند.
برای مثال، ماجراجوییِ اخیرش سه روزِ تمام طول کشیده‌ورودش بود... هر چه باشد، باید سخت تلاش می‌کرد تا‌وجود عقب نماند. در نتیجه، عضلاتش دردناک و سنگین شده بود.
سانی جوهر را در بدنش به گردش درآورد تا ته‌مانده‌های خواب را بپراند، به سمتِ حمام‌وجود رفت و زیرِ دوش ایستاد. جریانِ آب که پوستش را نوازش می‌کرد و از روی فلس‌های‌زمانی مارِ سیاهِ پیچیده به دورِ بدنِ منعطفش پایین می‌ریخت، آهی کشید و لحظه‌ای چشمانش را بست.
دست‌کم ذهنش تازه شده بود. رفتن به عالمِ رؤیا دقیقاً با یک خوابِ خوب برابر نبود، اما تا حدودی‌ناامیدی شباهت داشت. خستگیِ ذهنی همچنان کم‌کم انباشته می‌شد، اما رفعِ آن با مراقبه یا خوابِ واقعی در آن سوی‌بیشترِ گذرگاه آسان بود. با این حال، کمتر بیدارشده‌ای این کار را می‌کرد، چون هیچ‌کجای آنجا واقعاً کاملاً امن نبود.
مدتی بعد که از حمام بیرون آمد، بالاخره کاملاً بیدار و پر‌انفرادی از انرژی شده بود. لباس پوشید، پشتِ میز نشست و به‌سرعت گزارشی از‌زمانی اکتشافِ اخیرش تنظیم کرد. سپس، رابط را برداشت و پیام‌هایش را چک کرد.
هیچ تماسِ بی‌پاسخی نداشت. چند پیام از افی با عکس‌هایی از‌می‌کرد تمامِ غذاهای خوشمزه‌ای که می‌خورد و چند میمِ بودار، و چند‌خود پیامِ دیگر از کای که تجربیاتش را در حصار توصیف می‌کرد.
سانی کمی منتظر ماند،آماده‌سازی بعد آهی کشید و‌زندگی رابط را کنار گذاشت.
«وقتِ صبحانه‌ست.»
سانی به یکی از سایه‌ها دستور داد‌چسبیده دورِ بدنش بپیچد تا شبیهِ آدم‌های عادی‌جای به نظر برسد، سپس از اتاق بیرون رفت.
در راهِ کافه‌تریا، چند بیدارشدهٔ دیگر را دید. با این حال، کسی چندان به او توجه نکرد. در ماه‌های اخیر، تصاویر و نام‌های‌جای راستینِ کاسی، کای و به‌ویژه افی در تمامِ رسانه‌ها پخش شده بود، اما خوشبختانه او توانسته بود قسر در برود و به چهرهٔ‌می‌داد تبلیغاتیِ ماشینِ پروپاگاندای سیری‌ناپذیرِ حکومت تبدیل نشود. در نتیجه، غریبه‌ها اصلاً نمی‌دانستند او کیست و این دقیقاً همان چیزی بود که سانی می‌خواست.
واردِ کافه‌تریا که شد، سینیِ پُری‌اولین از غذا گرفت، پشتِ یکی از میزها‌کوچک‌تری نشست و رابط را روی آن گذاشت.
قرار بود‌رؤیا هر لحظه‌عجیب تماس بگیرند.
در کمالِ آرامش از صبحانه‌ای بی‌نهایت خوشمزه لذت برد و‌مراقبهٔ هر از گاهی به رابط نگاهی می‌انداخت. کسی مزاحمش نشد‌خفته‌ها و هیچ خطری هم در کار نبود که نگرانش باشد.
لبخندی از‌شباهتِ سرِ رضایت‌اتاقی روی لب‌هایش نشست.
«آه. زندگی قشنگه...»
سرانجام، رابط زنگ خورد.
سانی تماس را وصل کرد‌اتاقِ و به صدای محترمانه‌ای که از‌خوابِ آن سوی خط می‌آمد گوش داد.
«همه‌چیز آماده‌ست؟ عالیه. پس کی می‌تونم...آماده‌سازی اوه، واقعاً؟ خب... محشره! پس من...تفاوتِ ظهر اونجا باشم؟ باشه. پس می‌بینمتون.»
تماس را که قطع کرد، رابط را‌ورودش پایین گذاشت و با نگاهی عجیب در‌چسبیده چهره‌اش، مدتِ درازی به دوردست خیره ماند.
پس از دریافتِ امتیازاتِ مشارکت برای گزارشِ ساحلِ فراموش‌شده و به دست آوردنِ‌باشد مقداری پول از فروشِ خرده‌های روح به دیگر بیدارشدگان در جزایرِ زنجیری، سانی‌ساده کاری کرده بود که هرگز فکر نمی‌کرد در این زندگی قادر به انجامش باشد.
...او خانه‌ای خریده بود.
خانه‌ای زیبا و دوست‌داشتنی‌اتاقی در محله‌ای از شهر با‌ورودش هوای پاک و چمن‌زارهای سبز.
و حالا پس از چندین‌برای هفتهٔ طولانی انتظار، سرانجام همه‌چیز‌تفاوتِ برای اسباب‌کشیِ او آماده بود.
سانی نگاهی به سایهٔ‌عجیب بدقلقش انداخت، چند لحظه مکث‌فرار کرد و بعد لبخند زد.
«...فکر کنم موفق‌تفاوتِ شدیم، رفیق. ما‌کوچک‌تری واقعاً، واقعاً موفق شدیم.»
کسی که مسئولِ بازسازیِ خانه‌اش و اجرای مشخصاتِ دلخواهش بود،تفاوتِ قرار بود ظهر آنجا با او قرار بگذارد؛ بنابراین سانی‌خود چند ساعت وقتِ آزاد داشت تا سرِ خودش را گرم کند.
کمی در پارک‌ها پرسه زد. حالا که بهار آمده بود، هوا گرم و دلپذیر بود.دریایی صدای آهنگینِ چکه‌چکهٔ برف‌های در حالِ ذوب، سکوتِ آرامِ صبحِ زود را می‌شکست و به‌گذشته سانی حسِ تعادل و آرامش می‌داد. انگار سایه هم از این منظرهٔ آرام لذت می‌برد.
سرانجام به یکی از دکه‌های پراکنده در‌چسبیده اطرافِ آکادمی سر زد و با خرج‌جای کردنِ کمی اعتبار، یک دسته‌گلِ تازه خرید.
به خودش که‌زیادی آمد، دید روبه‌روی‌آماده‌سازی مجتمعِ بیمارستانی ایستاده است.
آهی کشید، سرش را‌آماده‌سازی پایین انداخت و از‌زندگی درهای خودکار عبور کرد.
با آسانسور به یکی از پایین‌ترین طبقات رفت، از‌فرار چندین ایستِ بازرسیِ امنیتی که هر کدام سخت‌گیرانه‌تر از قبلی‌ناامیدی بود گذشت و به دری سفید و معمولی نزدیک شد.
داخل خنک و تاریک بود.
گل‌های پژمرده را با گل‌های تازه عوض‌برای کرد، کمی همان‌جا ماند و بعد روی صندلیِ‌کوچک‌تری کنارِ کپسولِ خواب که درخششی ملایم داشت نشست.
زنِ جوانی با موهای نقره‌ای درونِ آن‌ورودش مدفون بود و در خوابی عمیق به‌چسبیده سر می‌برد؛ چهره‌اش رنگ‌پریده و بی‌حرکت بود.
«...هی، نفیس. اوضاع چطوره؟»