چپتر 259: آشوبِ خونین
0سانی با تمامِ سرعتی که در توان داشت به‌نیست سمتِ مجسمه دوید. که با معیارهای انسانی سرعتِ بسیار‌آن‌ها زیادی بود... نه، حتی در مقایسه با خفتگانِ دیگر.
باد که در گوش‌هایش می‌پیچید، سایه از روی تیغهٔ تکهٔ نیمه‌شب پر کشید و چرخید تا پلیدِ زخمی‌آن‌ها را زیر نظر بگیرد. با وجود اینکه بال‌هایش لت‌وپاره شده بود، پیام‌آور هیچ نشانی از آشفتگی نداشت. برعکس، منقارِ‌نبرد وحشتناکش را باز کرد و جیغِ مورمورکننده‌ای کشید، سپس با خشمی حتی حیوانی‌تر به سمتِ انسان‌های کوچک یورش برد.
«...انگار زیاد خوشحال نیست!»
با وجودِ خطرِ مرگباری که همراهانش در آن گرفتار بودند، سانی برای کمک به آن‌ها نایستاد. نفیس گفته‌غار بود که موجودِ نگهبانِ غار را باید کسی بکشد که مجسمهٔ باستانی را لمس کرده باشد — تا‌احمقانه‌ای وقتی کسی این کار را نمی‌کرد، این نبرد چیزی جز یک بازیِ بیهوده و به‌طرزِ احمقانه‌ای خطرناک نبود.
هر چه باشد، ذاتِ مبارزه کشتن بود. اگر‌خوشحال هیچ‌کس واقعاً قصد نداشت آن موجودِ لعنتی را‌برای بکشد، چطور می‌توانستند امیدی به زنده ماندن داشته باشند؟
پس سانی در‌کوچک واقع داشت به‌نوعی‌انگار به آن‌ها کمک می‌کرد.
پشتِ سرش، اوضاع برای دسته خوب پیش نمی‌رفت. پیام‌آور برای گروهی از خفتگان،خوب هر چقدر هم که بااستعداد بودند، بیش از حد بزرگ، قوی و سریع‌معجزه بود. همین الان هم معجزه بود که هیچ‌کدامشان تا حالا تکه‌تکه نشده بودند.
اما این‌خوشحال وضع تا‌وجودِ کی دوام می‌آورد؟
سایه که تماشا می‌کرد، منقارِ ترسناک‌انگار دوباره پایین آمد... و یک بارِ دیگر،همراهانش از روی سپرِ استوارِ افی کمانه کرد.
اما این بار،کوچک ترکِ بزرگی روی‌انگار سطحِ سپرِ گرد افتاد.
پیش از آنکه شکارچی حتی بتواند واکنشی نشان دهد، چند اندامِ قدرتمند به سمتِ سپرِ ترک‌خورده شلیک شدند و‌بااستعداد هر کدام با قدرتِ یک گلولهٔ توپ به آن کوبیده شدند. سرانجام، خاطره تسلیم و خرد شد — به‌پایین همراهِ بازوی افی. بازویش با زاویه‌ای غیرطبیعی پیچ خورد و سانی دید که تکه‌های استخوان پوستِ زیتونی‌اش را سوراخ کردند.
«لعنت! تندتر!»
ستونِ سنگِ تاریک که نزدیک می‌شد، تماشا کرد که پیام‌آور سعی کرد کارِ شکارچیِ زخمی را تمام‌کمک کند، اما قدیسِ سنگی مانعش شد. هم‌زمان، نفیس توانست از سدی که اندام‌های جلوییِ موجود ساخته بودند عبور‌کار کند. شمشیرش درخشید و در گوشتِ رنگ‌پریده فرو رفت و شکافِ عمیقی روی پهلوی پلید بر جا گذاشت.
سانی با این قضاوت که آن‌قدر دور شده که از حملهٔ ناگهانی از پشت‌گرفتار نترسد، به سایه فرمان داد برگردد و پیشِ او بیاید. دیدش از نبرد بی‌درنگ‌مجسمهٔ محو شد و طولی نکشید که سایه به او رسید و دورِ بدنش پیچید.
سرعتِ سانی دو برابر شد.
با صدای نبردی وحشیانه‌وجودِ که در پی‌اش می‌آمد،گرفتار به مجسمهٔ ناتمام نزدیک شد.
اما پیش از آنکه بتواند لمسش کند، ناگهان شبحی‌نیست انسانی در مقابلش ظاهر شد و روی شن‌های سیاه سُر‌نایستاد خورد و درست جلوی ستونِ سنگی متوقف شد. کاستر بود.
میراث‌دارِ مغرور حال‌وروزِ چندان خوشی نداشت. زرهِ فلس‌دار و براقش با چنگال‌های جانورِ وحشتناک‌گرفتار پاره شده و چهار زخمِ عمیق روی سینهٔ عضلانی‌اش به جا گذاشته بود. خون‌مجسمهٔ از آن‌ها جاری بود و مردِ جوان و خوش‌قیافه را رنگ‌پریده و آشفته کرده بود.
نه، فقط این نبود. کاستر به‌نوعی... غیرعادی بود... سانی دقیقاً نمی‌فهمید‌اوضاع چه مشکلی دارد. با این حال، متوجهِ آویزی بلورین به شکلِ‌قوی ساعتِ شنی شد که با زنجیری نقره‌ای از گردنش آویزان بود.
«اون دیگه چیه؟نیست یه خاطرهٔ حرز؟مرگباری نمی‌دونستم کاستر حرز داره...»
میراث‌دار بی‌آنکه وقت تلف کند،برد دستِ خونینش را روی مجسمه‌وجودِ گذاشت و لحظه‌ای چشمانش را بست.
...روی طاقِ مرمرین‌کوچک که از اینا‌انگار نداشت. مگه نه؟
یک ثانیه بعد که چشمانش را باز کرد،می‌کرد کاستر با چهره‌ای تاریک نگاهی به سانی انداخت و‌خفتگان دوباره محو شد تا با شتاب به نبرد برگردد.
به‌محضِ اینکه ناپدید شد، سانی محکم به ستونِ سنگی خورد و‌کمک بی‌مقدمه از آن برای گرفتنِ شتابش استفاده کرد. از سطحِ سخت‌مجسمهٔ کمانه کرد، روی زمین غلت زد و لرزان روی پاهایش ایستاد.
آخ! لعنتی! درد داشت!
این لمس‌انسان‌های کردنِ مجسمه حساب‌برد می‌شد... مگه نه؟
باید می‌شد.
سانی به عقب که نگاه کرد، دید تیرِ خونِ دیگری‌برای در گوشتِ پیام‌آورِ مناره فرو رفت و لحظه‌ای بعد خرد‌کسی شد. دست‌کم نابود نشده بود، فقط پیشِ کای برگشته بود.
رقصندهٔ خاموش دورِ پلیدِ عظیم می‌چرخید و چشمانش را هدف می‌گرفت. آن شمشیرِ ظریف یک پژواک‌برای بود و از موهبتِ تکهٔ سپیده‌دم بهره‌ای نمی‌برد؛ بنابراین بیشتر برای جانور مایهٔ مزاحمت بود تا یک‌وقتی تهدیدِ واقعی. با این حال، توانست چند بریدگیِ سطحی ایجاد کند و خونِ آن کثافت را دربیاورد.
این دقیقاً همان چیزی‌یورش بود که سانی می‌خواست —نیست خون، تا جای ممکن خون.
خودش را به جلو پرتاب کرد،واقع تکهٔ نیمه‌شب را پشتِ سرش گرفت‌دسته و به سمتِ پیام‌آور هجوم برد.
ببینیم کدوممون می‌تونه اول بکشتش، کاستر. خنده‌دار نمی‌شه اگه‌بودند موشِ حاشیه‌نشینی مثلِ من سومین خاطرهٔ عروج‌یافته رو بگیره، در‌باید حالی که میراث‌دارِ والامقامی مثلِ تو هنوز هیچی نداشته باشه؟
سانی در فاصله‌ای از شکارش،برد به قدیسِ سنگی فرمان داد‌وجودِ سبکِ نبردش را تغییر دهد.
سبکی که سایهٔ تهدیدآمیز بیشتر از همه می‌پسندید — یا‌وجودِ صرفاً آن را برای تجهیزات و موقعیتش مناسب‌تر می‌دید —نفیس حساب‌شده، ظریف و استوار بود. اما سانی الان این را نمی‌خواست.
چیزی که می‌خواست‌ماندن کشتار، وحشی‌گری و‌واقع آشوبِ خونین بود.
قدیسِ سنگی کسری از ثانیه درنگ کرد، ناگهان سپرش را کنار انداخت، شمشیرش را‌نفیس دو دستی چسبید و به جلو یورش برد. هرگونه وقاری که پیش‌تر داشت، حالا‌این رنگ باخته بود. سایه حالا به‌جای یک شوالیهٔ نجیب، شبیهِ قصابی وحشی شده بود.
انگار دیگر نه حفظِ جانِ خودش برایش مهم بود و نه محافظت از‌همراهانش اعضای دسته. حتی کشتنِ دشمن هم آن‌قدرها برایش اهمیتی نداشت. تنها هدفش وارد کردنِ‌بکشد بیشترین درد، بیشترین آسیب و مهم‌تر از همه، به راه انداختنِ بیشترین خونریزی بود.
درست همان‌طور‌انسان‌های که سانی‌یورش فرمان داده بود.
در حالی که سانی به سمتِ نبرد می‌دوید، زخم‌های کوچک اما پرخونِ بیشتری روی هیکلِ عظیمِ‌گروهی پیام‌آور پدیدار می‌شد. حالا نیمی از بدنِ رنگ‌پریده‌اش با خونِ تیره پوشیده شده بود. شمشیرِ افسون‌شدهٔ‌وضع کاستر یکی دو زخمِ دیگر اضافه کرد، اما بیشترشان کارِ سایهٔ جنون‌زده و ستارهٔ دگرگون بود.
افی هم هنوز در حالِ مبارزه بود. با وجودِ اینکه بازویش‌کمک به‌شدت شکسته بود و کفِ خونین روی لب‌هایش دیده می‌شد، نیزهٔ‌مجسمهٔ زیبا از سدِ دفاعیِ پلید گذشت و ردِ خونینی روی پوستش انداخت.
اما هیچ‌کدام از این‌یورش حملات آن‌قدر قدرت نداشتند که‌نیست کارِ موجود را یکسره کنند.
سانی که دیگر به صحنهٔ کشتار نزدیک شده بود، اراده‌وجودِ کرد تا سایه‌اش روی تکهٔ نیمه‌شب جاری شود. قدرتِ تکهٔ‌نفیس سپیده‌دم درونش می‌سوخت و تیغهٔ استوار را به آواز وامی‌داشت.
و فراتر از همهٔ این‌ها، شکوفهٔ‌واقع خونِ پست آن را از عطشِ‌دسته خون و گرسنگیِ سیری‌ناپذیری لبریز می‌کرد.
سانی بی‌آنکه از سرعتش کم کند، به سمتِ پیام‌آورِ مناره یورش برد... و‌نایستاد به پشت روی زمین افتاد. شتابِ حرکت او را به جلو می‌راند؛ روی‌باشد شن‌های سیاه سُر خورد و تکهٔ نیمه‌شب را رو به بالا فرو برد.
شمشیرِ تیز مثلِ تیغ، شکمِ موجودِ وحشتناک را سوراخ‌نیست کرد و به‌راحتی پوست و عضله‌اش را برید؛ شکمِ پلید‌نایستاد را پاره کرد و باعث شد تلوتلو بخورد و بیفتد.