چپتر 1717: خش‌خش
0رین وسایلش را جمع کرد و کوله‌پشتی را روی شانه‌هایش انداخت. تیغهٔ تبر به‌قدری سنگین بود که کمی تعادلش را به‌امن هم می‌زد... اما از پسش برمی‌آمد. شمشیرِ سیاه و ترسناکی که معلمش به او داده بود دیگر ناپدید شده بود و‌خدای تاچی‌اش سایهٔ خود را پس گرفته بود. چند لحظه به شمشیرِ آشنا نگاه کرد، سپس آهی کشید و به‌آرامی غلافش کرد.
رین آمادهٔ رفتن بود.
...اما نرفت.
رین گفت: «اِ،معذب معلم. فکر کنم‌خاراند یه مشکلی داریم.»
معلم به سمتش‌دوردست برگشت و با‌نزدیک گیجی ابرویی بالا انداخت.
«مشکل؟ موضوع چیه؟»
رین لحظه‌ای تردید‌مشکل کرد، سپس معذب‌لحظه‌ای نوکِ بینی‌اش را خاراند.
«خب، می‌دونی. اون انفجار خیلی قوی‌تر از‌می‌دونی چیزی بود که انتظار داشتم. برای همین...داشتم تمامِ یخ‌ها شکسته. چطوری باید برگردم به ساحل؟»
معلم کمی به او‌کشیده خیره ماند، سپس نگاهی به‌اشاره منظرهٔ ویرانِ مردابِ پهناور انداخت.
در واقع، هیچ‌چیز جز گل‌ولای و آبِ سیاه دورتادورِ جزیرهٔ کوچک‌راه‌هایی را نگرفته بود و حتی یک تکه یخِ سالم هم به چشم‌ضدعفونی نمی‌خورد. پهنهٔ مرگبارِ لجنِ فریبکار تا خودِ ساحلِ دوردست کشیده شده بود.
معلمش کمی مکث کرد،موضوع سپس آهی کشید و‌معذب به او نزدیک شد.
چمباتمه زد‌تردید و به‌نوکِ پشتش اشاره کرد:
«بپر بالا، بچه.»
رین منتظرِ تعارفِ دوم نماند. راه‌هایی برای عبور از مرداب بود،راه‌هایی اما هیچ‌کدام هم‌زمان امن و سریع نبود. گذشته از این، تازه‌زخمش زخمش را ضدعفونی کرده بود و نمی‌خواست دوباره خیس و کثیف شود.
به‌علاوه، بدنِ کوفته‌اش از پا درآمده‌لحظه‌ای بود. چرا باید پیشنهادِ کول‌سواری از‌می‌دونی یک خدای قدرتمند را رد می‌کرد؟
رین از پشتِ معلمش بالا‌بینی‌اش رفت، دستانش را دورِ گردنِ‌خیلی او حلقه کرد و لبخند زد.
معلم او را مثلِ پر بلند کرد.چمباتمه با وجودِ ظاهرِ لاغرش، هیچ فشاری در او‌نماند دیده نمی‌شد، و به سمتِ مرداب راه افتاد.
«آه... چقدر تحقیرآمیزه... سایهٔ ایزدیِ مثلِ من‌منتظرِ کارش به جایی رسیده که باید دخترای‌هیچ‌کدام ناسپاسِ معمولی رو کول کنه... خدایان واقعاً مُردن...»
رین بی‌توجه به غرغرهایش، سر روی شانهٔ‌تردید او گذاشت و گذاشت هوشیاری‌اش در آرامش غرق‌خیلی شود. صدای آشنای معلمش تقریباً مثلِ لالایی بود.
با رسیدن به لبهٔ جزیره، حتی سعی نکرد سرعتش را کم کند و مستقیم قدم در آبِ گل‌آلود گذاشت.شکسته با این حال، پایش هرگز در لجنِ تیره فرو نرفت — در عوض، سایه‌ها حرکت کردند و زیرِ پایش‌نگرفته به شکلِ یک صفحهٔ سیاه و براق در هم آمیختند. سپس، با برداشتنِ قدمِ بعدی، صفحهٔ دیگری ظاهر شد.
به این ترتیب، معلمش طوری از مرداب عبور کرد که انگار داشت در‌تعارفِ جاده‌ای سنگ‌فرش راه می‌رفت و صفحه‌های سیاه چند لحظه بعد پشتِ سرش محو می‌شدند.زخمش آب تلاطم می‌کرد و بالا می‌آمد، اما هرگز نتوانست چکمه‌های چرمی‌اش را لمس کند.
«هوم، این منو یادِ اون زمانی میندازه که توی معبدِ گمشدهٔ لطفِ سقوط‌کرده با‌هیچ‌کدام غرق‌شدگان جنگیدیم... اون موقع که هنوز تاجِ شاهِ مار رو سرم بود... کی فکرشو‌کثیف می‌کرد یه روزی تبدیل بشم به درشکه‌چیِ مرداب؟ لعنت، زندگی واقعاً پر از طعنه‌ست...»
رین نمی‌دانست کلماتِ غرق‌شدگان، لطفِ سقوط‌کرده و شاهِ‌معذب مار چه معنایی دارند، اما هیجان‌انگیز به نظر‌قوی‌تر می‌رسیدند. آیا معلمش در دورانِ باستان زمانی پادشاه بود؟
...نه، با شناختی که از او داشت، بیشتر احتمال داشت‌خیلی که تاجِ یک پادشاه را دزدیده باشد و آن را روی‌باید سر گذاشته باشد تا پُز بدهد و به کارهای شرورانه‌اش ببالد.
پیاده‌روی تا ساحل هم راحت بود و هم بی‌دردسر. رین می‌توانست به‌محضِ‌منتظرِ رسیدن به زمینِ سفت از پشتِ معلمش پایین بیاید، اما او بدونِ اینکه‌این چیزی بگوید به کول کردنش ادامه داد، و بنابراین، رین هم چیزی نگفت.
شاید متوجهِ تظاهرش شده بود و فهمیده بود که وضعیتش‌نماند بدتر از چیزی است که نشان می‌دهد، و آن‌قدر خسته‌این است که نمی‌تواند با وجودِ دردِ زخمش در جنگل پیاده‌روی کند.
با این حال...
پس از‌تردید مدتی، رین‌نوکِ به حرف آمد:
«باید جسدِ بیدارشدگانِ‌دوردست کشته‌شده رو بیاریم‌نزدیک پایین و خاکشون کنیم.»
معمولاً ملکه مرده‌ها را می‌بُرد. اما شکارچی حتماً جلوی‌دوم رفتنشان به زیارتِ کاخِ او را گرفته بود و‌نبود در نتیجه، استخوان‌هایشان به حالِ خود رها شده بود.
معلمش ایستاد.
رین نمی‌توانست چهره‌اش را ببیند، اما تغییرِ نامحسوسی در‌انفجار حال‌وهوایش حس کرد. ناگهان، سایه‌های درونِ جنگلِ یخ‌زده بسیار‌یخ‌ها عمیق‌تر به نظر رسیدند و جهان بسیار تاریک‌تر شد.
نفسش به‌شکلِ‌ساحلِ ابری از بخارِ‌مکث سرد بیرون آمد.
«یعنی نمی‌خواد زحمتِ‌پشتش خاک کردنشون رو‌بچه به خودش بده؟»
«بیا پایین.»
زانوهایش را خم کرد و‌بینی‌اش گذاشت رین محکم روی زمین‌خیلی بایستد. رین کمی گیج شده بود.
«چی...»
اما همان موقع‌پشتش شنیدش. صدای شکستنِ‌بچه شاخه‌ای جایی پشتِ سرش.
رین دستش را روی‌موضوع قبضهٔ شمشیرش گذاشت، چرخید‌معذب و به عقب نگاه کرد.
آنجا، چند پیکرِ انسانی را دید که به سمتشان می‌آمدند. شبیهِ‌قوی‌تر دسته‌ای از بیدارشدگان بودند... نه. شاید یک استاد و همراهانش؟ یک، دو،ساحل سه نفر... یکی از آن‌ها داشت با حرکتی دوستانه دست تکان می‌داد...
اما پیش از آنکه‌کشیده رین بتواند جزئیاتی را‌پشتش تشخیص دهد، اتفاق عجیبی افتاد.
دستِ معلمش از‌پشتش پشت ظاهر شد‌بچه و چشمانش را پوشاند.
خشکش زد.
چـ... چی... چیه...
یک جای کار بدجوری می‌لنگید.
صدایش خیلی آرام بود... حتی‌بپر بیش از حد آرام، و این‌راه‌هایی فقط باعث می‌شد رین مضطرب‌تر شود.
«هی، الف‌بچه. خیلی با دقت به حرفم گوش‌معذب کن. از الان تا وقتی خودم بهت نگفتم،قوی‌تر هر اتفاقی هم که افتاد، چشماتو باز نمی‌کنی. باشه؟»
آهسته سر تکان داد.
«چشم، معلم.»
لحظه‌ای ساکت ماند.
«خیلی خب.بالا همین‌جا وایسا‌موضوع و تکون نخور.»
با این حرف، معلمش دستش را برداشت. چشمانِ رین محکم بسته‌قوی‌تر بود، بنابراین نمی‌توانست چیزی ببیند، اما حس کرد که او از‌برگردم کنارش گذشت تا بین او و افرادی که نزدیک می‌شدند بایستد.
صدای قدم‌هایشان نزدیک‌تر می‌شد.
غلطه، غلطه! این خیلی غلطه!
رین از اینکه او چشمانش را پوشانده بود‌معذب مبهوت نشده بود. چیزی که واقعاً آشفته‌اش می‌کرد... این‌چیزی بود که معلمش به درونِ سایه‌ها عقب‌نشینی نکرده بود.
در تمامِ سال‌هایی که او را می‌شناخت، هرگز خودش را‌خیلی به افرادِ دیگر نشان نداده بود. کار به جایی رسیده‌چطوری بود که رین در ابتدا او را یک توهم می‌پنداشت.
اما حالا، معلمش در‌کشیده فضای باز و در مقابلِ‌اشاره غریبه‌هایی کاملاً ناشناس ایستاده بود.
چرا؟
وحشتِ خاموشش با‌مشکل صدای شاد و‌لحظه‌ای بی‌خیالِ او قطع شد:
«درود! شما کی هستین؟»
صدای قدم‌ها متوقف شد‌کشیده و صدای بم و عمیقی‌اشاره با لحنی دوستانه جواب داد:
«درود، درود! من استاد شان هستم و این‌ها همراهانم،دوم استاد اسکیف و بیدارشده آردون هستند. ما در راهِ بازگشت‌گذشته به قلبِ زاغ بودیم... شما هم به آن سمت می‌روید؟»
رین اخم کرد.
استاد شان؟ استاد اسکیف؟
پیش از این نامِ این عروج‌یافتگان را نشنیده بود. درست است که هزاران‌تعارفِ عروج‌یافته در جهان وجود داشت، اما با این حال. هر کدام از استادهای‌تازه قلمروِ سرود مثل یک سلبریتیِ کوچک بودند، به‌ویژه آن‌هایی که در قلبِ زاغ بودند.
چیزِ دیگری هم در موردِ این افراد عجیب به نظر می‌رسید. او آنجا‌مرداب خشکش زده بود و چشمانش بسته بود... اما انگار آن‌قدر برایشان مهم نبود‌دوباره که هیچ واکنشی نشان دهند. طبیعی نبود که بپرسند او دارد چه کار می‌کند؟
معلمش چند لحظه مکث کرد.
«آره، ما هم‌معذب تو راهِ برگشت‌خاراند به قلبِ زاغ بودیم.»
سپس، سکوتی طولانی حاکم شد.
سرانجام، استاد شان پرسید‌اشاره و صدایش، بی‌هیچ دلیلی،تعارفِ لرزه بر اندامِ رین انداخت:
«کمی آشنا به نظر‌موضوع می‌رسی، مردِ جوان. بگو‌معذب ببینم، قبلاً همدیگر را دیده‌ایم؟»
لحنِ صدایش کاملاً دوستانه بود، و کلماتش هم‌اون همین‌طور. اما رین ناگهان احساسِ خفگی کرد، انگار‌همین یک جای کار به‌شکلی ترسناک و دیوانه‌کننده غلط بود.
جوابِ معلمش کمی گرفته بود:
«راستش رو بخوای، آره قبلاً همدیگه رو دیدیم. هرچند شک دارم یادت بیاد.مرداب به هر حال، چرا تو و دوستات به راهتون ادامه نمی‌دین؟ بیاید دوستانه‌دوباره از هم جدا شیم و هر کی راهِ خودش رو بره. نظرت چیه؟»
دوباره سکوتی طولانی حاکم شد.
رین در حالی که می‌لرزید، صدای‌خاراند خش‌خشِ عجیبی از سمتِ آن سه غریبه‌انتظار شنید. محیطِ اطرافشان داشت رفته‌رفته سردتر می‌شد.
اون خش‌خش چی بود؟
«نظرت چیه...چمباتمه نظرت چیه. نظر‌بپر نظر نظرت چیه.»
صدای استاد شان هنوز انسانی‌چیه به نظر می‌رسید، اما حرف‌زدنش‌بینی‌اش به‌طرزِ عجیبی نامفهوم شده بود.
صدای دیگری به او پیوست،بینی‌اش که لحن و حالتِ بیانش‌خیلی بیش از حد شبیهِ اولی بود:
«ما در راهِ بازگشت به‌مکث قلبِ زاغ هستیم. این‌ها همراهانم... استاد...بچه ما در راه هستیم. نظرت چیه؟»
رین هنوز درگیرِ فکرِ‌اشاره قبلی‌اش بود و نمی‌توانست آن‌دوم را از سرش بیرون کند.
اون... اون خش‌خش چی بود؟
هرگز پیش‌تردید از این چنین‌بینی‌اش صدایی نشنیده بود.
درست در همان لحظه، صدای‌مکث خش‌خشِ آزاردهنده بلندتر شد و‌بپر صدای سومی دوستانه اضافه کرد:
«این‌ها همراهانِ من هستند.»
«همراهانِ من...»
«همراهانِ من.»
اون خش‌خش...
«نظرت...»
«...نظرتون چیه‌بالا شما هم‌موضوع همراهانِ من بشید؟»
معلمش نفسِ عمیقی کشید.نوکِ رین می‌توانست بشنود که‌اون صدایش به‌طرزِ خطرناکی سرد می‌شود:
«گوش کن‌ساحلِ ببین چی‌کشیده می‌گم، حروم‌زاده...»
هرگز پیش از این چنین‌بپر سرمایی در صدایش نشنیده بود‌نماند و این ناآشنایی او را ترساند.
«شاید تونسته باشی با چنگ و دندون از مقبرهٔ هراس بیای بیرون، ولی من هم همین‌طور.قوی‌تر شاید تو اعماقِ هزاران جهنم زنده مونده باشی، ولی من هم همین‌طور. پس این خیمه‌شب‌بازی رو‌منظرهٔ تموم کن و راهتو بکش و برو. وگرنه، دیگه لطف به خرج نمی‌دم و زنده‌زنده پوستتو می‌کنم.»
رین لرزید.
پوست... پوستشو بکنه...
ناگهان، فکری از ذهنش گذشت.
پوست‌دزد!
پلیدِ اعظمی که‌معذب در چهار سالِ‌خاراند گذشته کابوسِ بشریت بود!
یک پلیدِ... یک پلیدِ اعظم...
آن هم‌چمباتمه سه ظرفِ‌اشاره این وحشتِ غیرقابل‌توصیف!
وحشتش چنان عظیم بود که حتی نمی‌توانست تکان‌معذب بخورد. تنها کاری که از دستِ رین برمی‌آمد این‌چیزی بود که چشمانش را بسته نگه دارد و بلرزد.
مُردم، دیگه کارم تمومه...
نه، مرگ‌ساحلِ در برابرش‌کشیده لطفی بیش نبود.
در آن لحظه، استاد شان‌بپر — ظرفِ پوست‌دزد — با‌نماند ته‌مایه‌ای از کنجکاوی در صدایش گفت:
«تو... تو همراهِ کی هستی؟»
معلمش پوزخند زد.
و سپس، دنیا لرزید.