چپتر 53: شعلهٔ جاودان
0سانی که کمی جا خورده بود، با تقلا چشمانش را باز کرد. همین‌طور‌پاک که دیدش آرام‌آرام واضح می‌شد، چهرهٔ رنگ‌پریدهٔ نفیس را دید که بالای سرش‌ترمیمِ سایه انداخته بود. موهای کوتاه و نقره‌ای‌اش خیس بود و به پوستش چسبیده بود.
کنارِ بدنِ درهم‌شکستهٔ سانی زانو زده بود‌جاری و با دستانش صورتِ او را نوازش‌ناپدید می‌کرد. حالتِ عجیبی در چشمانش دیده می‌شد.
انگار ترسیده بود،مقدس اما به چیزی‌می‌کند تن داده بود.
مردمک‌هایش گشاد و تاریک بود.
چـ... چی؟
نفیس دندان غروچه کرد، دستانش را روی قفسهٔ‌نقطهٔ سینهٔ فرورفتهٔ او برد و آرام فشار داد. با‌گرمایی این کار، موجی از درد در بدنِ سانی پیچید.
سپس، درخششی نرم و تابان ناگهان زیرِ‌شعله‌ای پوستِ کفِ دستانش شعله‌ور شد و مانند دو‌ترمیمِ جرقهٔ سفیدِ رقصان در چشمانِ خاکستری‌اش بازتاب یافت.
تقریباً بی‌درنگ، چهرهٔ ستارهٔ دگرگون از‌داد دردی طاقت‌فرسا در هم رفت و‌سپس فریادی وحشتناک و خفه سر داد.
پوستش مثلِ یک تکه کاغذ سفید‌بدنش شد و با گاز گرفتنِ لبِ پایینش،پاک خیلی زود قطره‌های خون روی چانه‌اش غلتید.
با شدت گرفتنِ درخشش، نفیس چشمانش‌بی‌خونش را محکم بست و اشک از‌تمامِ چهرهٔ شکنجه‌شده و بی‌خونش جاری شد.
اما سانی در نقطهٔ مقابل حس می‌کرد در بهشت است. تمامِ درد‌آستانهٔ از بدنش ناپدید شد و جای خود را به گرمایی ملایم و‌بازسازی فراگیر داد. حس می‌کرد چیزی پاک و مقدس دارد او را تطهیر می‌کند.
با شعله‌ای‌فرورفتهٔ سفید، بی‌آلایش‌آرام و تطهیرکننده.
زیرِ تأثیرِ شعله، بدنِ در آستانهٔ مرگش شروع به ترمیمِ خود کرد. استخوان‌های خردشده‌اش از‌دارد میانِ خرده‌ها دوباره به هم پیوست. گوشتِ پاره‌پاره‌اش بازسازی شد و دوباره جان گرفت. ریه‌های‌خرده‌ها فرورفته و قلبِ آسیب‌دیده‌اش احیا شدند و در دم قدرتمند و سالم به تپش افتادند.
ناگهان، دوباره توانست نفس بکشد.
با حرکتِ قفسهٔ سینه‌اش برای کشیدنِ نفسی تازه، نفیس با‌تأثیرِ ناله‌ای دلخراش عقب کشید. درخششِ سفیدِ زیرِ پوستش کم‌سو و‌دوباره سپس ناپدید شد و گذاشت تاریکی به جایگاهِ اصلیِ خود بازگردد.
ستارهٔ دگرگون چند قدم سینه‌خیز دور شد، ایستاد، روی‌موجی دست و زانو افتاد و با شدت بالا آورد.پوستِ تمامِ بدنش بی‌اختیار می‌لرزید، انگار در آستانهٔ تشنج بود.
با فروکش کردنِ لرزش‌ها، آرام خود را‌ناپدید روی زمین انداخت و بی‌حرکت همان‌جا دراز‌مقدس کشید تا قطره‌های باران را با دهانش بگیرد.
در این میان، سانی دستانش‌شکنجه‌شده را بالا آورد و با‌بهشت دقت بدنش را وارسی کرد.
در کمالِ تعجب، هیچ‌کجایش واقعاً درد نمی‌کرد. انگار‌بی‌آلایش از همان اول هم زخمی نشده بود، چه‌استخوان‌های رسد به اینکه تا پای مرگ رفته باشد.
با کمکِ نفیس‌برد و توانِ سرشتِ مرموزش،این کاملاً شفا یافته بود.
معجزه بود.
توفان که تمام شد، دیگر پاسی از شب گذشته بود. سانی، نفیس‌آستانهٔ و کاسی برای گرم شدن به هم چسبیدند و همچون مردگان به‌بازسازی خواب رفتند؛ آن‌قدر خسته بودند که نتوانستند کسی را برای نگهبانی بیدار بگذارند.
اگر قرار بود‌برد اتفاقی بیفتد، سایه احتمالاً‌این از قبل خبرشان می‌کرد.
اگر هم نه، هرچه‌است بادا باد. آن‌قدر خسته بودند‌خود که دیگر برایشان مهم نبود.
خوشبختانه، باقیِ‌محکم شب بدونِ‌اشک حادثه گذشت.
صبح روزِ بعد، هیچ‌کس برای برنامه‌ریزی یا پیشنهادِ ترکِ صخره‌ها عجله‌ای نداشت. آن‌ها فقط‌شروع مقداری گوشت از سنتوریونِ زره‌پوشِ مرده و لاشخورها بریدند، ۲ خردهٔ روح را برداشتند‌فرورفته و به سمتِ دیگرِ جزیرهٔ کوچک رفتند؛ می‌ترسیدند لاشه‌ها توجهِ موجودِ دیگری را جلب کند.
از قرارِ معلوم، حق با آن‌ها بود. کمی بعد از اینکه گروه محلِ‌درخششی نبرد را ترک کرد، نقطهٔ تاریکی در آسمان پدیدار شد. خیلی زود بزرگ‌تر‌خاکستری‌اش شد، به صخره‌ها نزدیک شد و با گردبادی کنارِ جسدِ سنتوریون فرود آمد.
سانی هرگز چیزی شبیه به آن ندیده بود. موجود جثه‌ای عظیم داشت و وزنش راحت دو برابرِ هیولای زره‌پوش‌بی‌آلایش بود. بدنش مثلِ جسد سفید و مانندِ شیر عضلانی بود. دو پنجهٔ قدرتمند در عقب و شش پنجه در‌ریه‌های جلو داشت که نامنظم از قفسهٔ سینهٔ پهنش بیرون زده بودند. هرکدام به چنگال‌هایی بلند و تیز ختم می‌شد.
گردنِ این هیولای پرنده، درست مانند بال‌های عظیمش، پوشیده‌مقابل از پرهای بلندِ سیاه بود. سرش با آن چشمانِ درشتِ‌فراگیر گرد و منقارِ سیاه و ترسناک، به زاغ شباهت داشت.
در حالی که آن‌ها پشتِ صخره‌ها پنهان شده بودند، موجود از سنتوریونِ مرده ضیافتی به پا کرد و راحت‌خرده‌ها زرهش را با چنگال‌ها و منقارش در هم شکست. سپس با رضایت چند لاشهٔ لاشخور را به چنگ گرفت‌نفس و دوباره به هوا برخاست؛ و با هر بار به هم زدنِ بال‌های سیاهش، توفانِ کوچکی به راه انداخت.
جانور صخره‌ها را ترک‌آرام کرد و از همان‌کار راهی که آمده بود برگشت.
داشت به سمتِ غرب می‌رفت.
سانی نقطهٔ سیاه را‌اشک که در دوردست ناپدید می‌شد‌مقابل دنبال کرد و آهی کشید.
«نف. فکر می‌کنی اون چیه؟»
نفیس هم داشت به آسمان‌فشار نگاه می‌کرد. پس از چند‌درد ثانیه، نگاهش را پایین آورد.
«هیچ ایده‌ای ندارم.»
سانی فقط سر تکان داد‌شکنجه‌شده و مشغولِ کارش شد. هنوز‌بهشت باید هزار ضربه‌اش را تمرین می‌کرد.
آتشی به پا کردند، گوشتِ سنتوریون را کباب کردند‌تطهیرکننده و صبحانهٔ مفصل و خوشمزه‌ای خوردند. سپس، با شکم‌های‌میانِ پر، هر سه دراز کشیدند و با تنبلی استراحت کردند.
پس از نبردِ هم‌زمان با دو لاشخور، فرار و نجاتِ معجزه‌آسا از سیلی‌درخششی ناگهانی، صعود از صخره‌های بلند در دلِ توفان و جنگیدن با هیولایی بیدارشده‌خاکستری‌اش — که همه در یک روز رقم خورده بود — استراحت حقشان بود.
به‌علاوه، سانی باید افکارش‌است را جمع‌وجور می‌کرد. راستش را‌خود بخواهید، حسِ کمی عجیبی داشت.
دلیلش تجربهٔ تلخِ نزدیک به مرگش نبود، هرچند بی‌تأثیر هم نبود.است ماجرا از این قرار بود که پس از آن مکاشفهٔ ناگهانی‌دارد هنگامِ مبارزه با مهِ مرگبارِ ذهن، سانی حس می‌کرد تغییر کرده است.
چون شفافیتی که‌مقدس به دست آورده بود‌شعله‌ای هرگز از بین نرفت.
هنوز همان‌جا بود، در مرکزِ وجودش. حس می‌کرد‌کار شیوهٔ تفکر و درکش از جهان اکنون به‌کلی‌ناگهان متفاوت شده است. شیوه‌ای صریح، منسجم و بی‌باکانه.
سانی حس می‌کرد آرام‌تر شده است. حالا می‌توانست بسیار سریع‌تر فکر کند‌فراگیر و بی‌درنگ دست به عمل بزند. خیلی چیزها که پیش‌تر مبهم و‌مرگش ترسناک به نظر می‌رسیدند، ناگهان پیش‌بینی‌پذیر و در نتیجه قابل‌غلبه شده بودند.
انگار نظمِ پنهانی در جهان کشف کرده بود که‌مقابل پیش از آن وجود نداشت. این درکِ درونی برتریِ خاصی‌فراگیر به او می‌داد که توضیح دادنش با کلمات دشوار بود.
به‌نوعی، این تغییر حتی از دگرگونیِ بدنش در پایانِ کابوسِ اول هم عمیق‌تر‌مرگش بود. حس می‌کرد در توانِ رزمی و قدرتِ کلی‌اش جهشِ بزرگی کرده است، هرچند‌ریه‌های که این موضوع به تعدادِ قطعه‌های سایهٔ مصرف‌شده یا توان‌های سرشتِ بازشده ربطی نداشت.
سانی به آسمان نگاه کرد‌فشار و با خود پرسید که آیا‌پیچید نفیس هم همیشه چنین حسی دارد.
«احتمالاً. تسلط بر‌بهشت بدن، تسلط بر‌بدنش ذهن. مگه نه؟»
هنوز تا استاد شدن فاصلهٔ‌شکنجه‌شده زیادی داشت. اما حس می‌کرد‌بهشت در مسیرِ درستی قرار گرفته است.
مدتی بعد، سانی‌برد به لبهٔ غربیِ‌داد صخره‌ها نزدیک شد.
نفیس آنجا نشسته بود و پاهایش را‌ناپدید از لبه آویزان کرده بود. داشت به‌مقدس غرب نگاه می‌کرد و در افکارش غرق بود.
کنارِ دخترِ مو نقره‌ای نشست و‌بی‌خونش نگاهِ او را دنبال کرد تا‌تمامِ شاید حدس بزند به چه فکر می‌کند.
مثلِ همیشه، موفق‌مقدس نشد. فهمیدنِ ستارهٔ‌می‌کند دگرگون کارِ سختی بود.
سانی جابه‌جا شد و به‌شدت‌فشار احساسِ خجالت می‌کرد. سرانجام، شجاعتش‌درد را جمع کرد و گفت:
«دیروز دو‌مقابل بار جونمو‌است نجات دادی.»
نفیس نگاهی به‌بست او انداخت و‌بی‌خونش دوباره رو برگرداند.
«همین‌طوره.»
مردد ماند و سعی کرد کلماتِ‌داد درستی پیدا کند. در نهایت، چیزی‌سپس به ذهنش نرسید و فقط گفت:
«ممنون.»
این بار، کمی طولانی‌تر‌اشک به او نگاه کرد.نقطهٔ چهره‌اش آرام و بی‌تفاوت بود.
«نیازی به تشکر نیست. اگه تو و سایه‌ت نبودین،تطهیرکننده قبل از رسیدن به صخره‌ها غرق می‌شدیم یا بعد از‌خرده‌ها برخورد با اون گروهِ بزرگِ لاشخورها توی هزارتو، تیکه‌پاره می‌شدیم.»
پس از این جملهٔ طولانی که‌داد از او بعید بود، ساکت شد‌سپس و بعد از مدتی اضافه کرد:
«ما متحدیم.»
سانی سر تکان داد؛ می‌دانست حق با اوست. با این حال، نفیس برای‌بدنش زنده نگه‌داشتنِ او از جان مایه گذاشته بود. حتی اگر سانی هم سهمِ خودش‌تطهیرکننده را انجام داده بود، هر کسی برای جبرانِ لطف تا این حد پیش نمی‌رفت.
اما چیزی در این باره نگفت.می‌کند بیشتر به این خاطر که از‌آستانهٔ همین الان می‌توانست جوابش را تصور کند.
مستقیم به او خیره می‌شد، مدتی ساکت می‌ماند و‌موجی بعد با لحنی بی‌روح چیزی مثلِ «فقط دلم خواست» یا‌کفِ «همینه که هست» می‌گفت. و بعد سکوتی معذب‌کننده شکل می‌گرفت.
سانی با‌مقابل لبخندی محو،است نگاهش را دزدید.
یکی دو دقیقه بعد، گفت:
«این نقصِ توئه، مگه نه؟تطهیر دردی که هر بار از‌تأثیرِ توانت استفاده می‌کنی حس می‌کنی؟»
نفیس پیش از‌برد جواب دادن مدتی ساکت‌این ماند. سپس، فقط گفت:
«آره.»
سانی به او نگاه کرد. نیم‌رخِ ستارهٔ‌جاری دگرگون آرام و دور از دسترس بود.ناپدید باد با موهای کوتاه و نقره‌ای‌اش بازی می‌کرد.
«چه حسی داره؟»
به دوردست خیره شده بود.
«مثلِ زنده زنده سوختن.»
آهی کشید و سعی کرد تصور کند کسی‌نقطهٔ که زنده زنده می‌سوزد چه رنجی را باید‌خود تحمل کند. مثلِ همیشه، طلسم پست و بی‌رحم بود.
بعد از‌پاک مدتی به‌دارد آرامی گفت: «متأسفم.»
نفیس بدونِ اینکه‌برد سرش را برگرداند،داد شانه‌ای بالا انداخت.
«فقط درده.»
سانی نگاهش را‌بست دزدید تا حالتِ‌بی‌خونش چهره‌اش را پنهان کند.
«فقط درده.»
این‌ها شاید غم‌انگیزترین‌برد کلماتی بودند که تا‌این به حال شنیده بود.