چپتر 1391: خروجِ شتاب‌زده
0سانی می‌خواست به سراغِ لوح‌ها برگردد، اما وقتی از اتاقِ مخفی‌انداخت بیرون آمد، ناگهان احساسِ ناآرامی کرد. چیزی در تالار عوض شده‌زده بود... دقیقاً نمی‌دانست چه چیزی، اما انگار سایه‌های درونش داشتند تکان می‌خوردند.
کاسی گفت:همه‌چیز «یه چیزی‌توی رو محکم بگیرین.»
با شنیدنِ صدای کاسی، دستش را روی ستونی سنگی گذاشت. لحظه‌ای‌بزرگ بعد، زمینِ زیرِ پایش به‌شدت لرزید. شیبی که از قبل داشت‌می‌شد ناگهان تندتر هم شد و بی‌شمار تکه‌سنگِ کوچک به سمتشان غلتید.
صدای ریزشِ‌کوچک آب بلندتر‌غلتید شده بود.
«لعنت.»
سانی نگاهی به همراهانش‌توی انداخت، آهی کشید و‌برگشتیم با لحنی گرفته گفت:
«مثل اینکه‌واژه‌ای نبرد بدجوری به‌نوشته‌های معبد آسیب زده.»
نفیس با‌کوچک چهره‌ای گرفته‌غلتید سر تکان داد.
«عجله کنیم؟»
لحظه‌ای مردد ماند و بعد سرش را‌سالم تکان داد. انبوهی از جرقه‌ها به هوا برخاست‌مقبرهٔ و آرام‌آرام به شکلِ صندوقِ آلیاژیِ آشنایی درآمد.
«احتمالاً تا قبل از اینکه کلِ اینجا غرق بشه وقتِ زیادی‌بزرگ نداریم. بیاین فقط همه‌چیز رو بریزیم توی صندوقِ حریص... وقتی صحیح‌می‌شد و سالم برگشتیم به زنجیرشکن، می‌تونیم به خوندنِ لوح‌ها ادامه بدیم.»
البته در مقبرهٔ آریل، امنیت واژه‌ای نسبی بود. سانی با خواندنِ نوشته‌های این تالارِ‌گرفته باستانی، ترسش از رودِ بزرگ بیشتر هم شده بود، اما با این حال... اصلاً‌ماند دلش نمی‌خواست مجبور شود از معبدی که داشت جلوی چشمانش غرق می‌شد فرار کند.
آن سه استاد که حس می‌کردند وقتِ چندانی ندارند، قیدِ دسته‌بندیِ لوح‌ها را زدند‌لحنی و هر چیزی را که کمابیش سالم مانده بود، درونِ دهانِ گشادهٔ صندوقِ حریص ریختند.ماند در همین حین معبد یک بارِ دیگر لرزید و سانی از سرِ کلافگی ناسزا گفت.
سرانجام کارشان تمام شد. سانی بی‌آنکه وقت را تلف کند، جلوتر از بقیه از تالارِ مرکزی بیرون رفت، از اتاق‌های پُر از‌این طومارهای پوسیده گذشت و واردِ تاریکیِ سردِ راهروهای باریکی شد که به تالارِ بزرگ می‌رسید. تا آن موقع، دیگر انگار داشتند از‌ندارند تپه‌ای پُرشیب بالا می‌رفتند؛ کفِ سنگی رو به پایین کج شده بود، آب از زیرِ پایشان می‌خروشید و از بالا هم خیسشان می‌کرد.
«آه، اصلاً‌واژه‌ای از این‌خواندنِ وضعیت خوشم نمیاد...»
سانی منطقاً می‌دانست که حتی اگر معبد فروبریزد و غرق شود، باز هم می‌تواند از آنجا‌اینکه فرار کند. نه‌تنها آن‌قدر زور داشت که دیوارهای سنگی را در هم بشکند، بلکه خاطره‌هایی از‌هوا خاندانِ شب داشت که به او اجازه می‌داد مثلِ ماهی شنا کند و زیرِ آب نفس بکشد.
با این حال، همچنان مضطرب بود و حسِ خفگی می‌کرد. گیر افتادن زیرِ‌کشید توده‌ای عظیم از سنگ، در حالی که آبِ سرد هر لحظه بالاتر می‌آمد، اصلاً‌کنیم حسِ خوشایندی نبود. معبدِ باستانی می‌لرزید و ناله می‌کرد و داشت آرام‌آرام دورشان فرومی‌ریخت.
«می‌تونم راحت یکی از سایه‌ها رو بفرستم جلو‌برگشتیم و با گامِ سایه خودم رو به سطح‌آریل برسونم. می‌تونم نفیس رو هم با خودم ببرم.»
نگاهی به کاسی انداخت که پشتِ سرشان می‌آمد و از‌رودِ عصای مقدسش مثلِ عصای راه‌پیمایی استفاده می‌کرد. سانی پس از‌جلوی لحظه‌ای تردید، تصمیم گرفت همهٔ سایه‌ها را پیشِ خودش نگه دارد.
خیلی زود به تالارِ بزرگی رسیدند که نبرد در آن رخ داده بود. با اینکه زمانِ زیادی نگذشته‌بدجوری بود، وضعیتش از قبل هم بسیار بدتر شده بود — از شکاف‌های پهنِ سقفِ دوردست آبشارهای واقعی جاری‌صندوقِ بود و سکویی که کاسی و کاهنه روی آن درگیر شده بودند، تا حدی زیرِ آب رفته بود.
سایه‌هایش که آن‌ها را برای‌غلتید نگهبانی آنجا گذاشته بود، بی‌صدا‌همراهانش بالا آمدنِ آب را تماشا می‌کردند.
«کابوس! بیا!»
در یک چشم‌برهم‌زدن، نریانِ سیاه کنارش‌این بود. سانی لحظه‌ای مکث کرد، سپس‌بیشتر برگشت و کمرِ باریکِ کاسی را گرفت.
«ببخشید...»
به‌راحتی دخترِ ظریف را بلند کرد، او را روی‌نگاهی پشتِ پهنِ اسبِ جنگیِ تاریک گذاشت و فرمانِ بی‌صدایی‌نبرد به کابوس داد تا هرچه زودتر به سطح برسد.
«بهتره محکم بچسبی!»
کاسی کسری از ثانیه بی‌حرکت ماند، سپس ناگهان رنگش پرید و یالِ اسبِ مخوف را محکم چسبید.مجبور دهان باز کرد تا چیزی بگوید، اما لحظه‌ای بعد، هر دو در فورانِ بادی ناپدید شدند. تنها‌درونِ چیزی که به گوش می‌رسید، طنینِ سم‌های الماسی بر سنگ در دوردست بود و یک جیغِ کوتاه.
«خب، حالا...»
هر چقدر هم که سانی و سایه‌هایش سریع بودند، کابوس بارها سریع‌تر بود.کشید و چون یکی از آن سایه‌ها نریانِ سیاه را همراهی می‌کرد، هر سه‌شان —کنیم سایه، سایهٔ سانی و پیشگوی نابینا — بسیار زودتر از سانی به سطح رسیدند.
تا او و نفیس به لبهٔ سکو برسند،برگشتیم می‌توانست تابشِ سرخ‌رنگِ آسمانِ گرگ‌ومیش را ببیند. درست در‌امنیت همان لحظه، معبد با لرزشِ شدیدِ دیگری تکان خورد...
سانی دستِ نفیس را گرفت و او را به آغوشِ تاریکِ‌بزرگ سایه‌ها کشید. لحظهٔ کوتاهی بعد، روی خاکِ خاکستریِ باغِ سوخته قدم‌می‌شد گذاشتند و نورِ درخشانِ خورشید برای لحظه‌ای هر دو را کور کرد.
بیناییِ سانی که برگشت، اولین چیزی که دید کاسی بود که جلوی کابوس روی‌گرفته زمین زانو زده بود و رنگِ صورتش به سبزیِ بیمارگونه‌ای می‌زد. دخترِ نابینا چند نفسِ‌سرش عمیق کشید، دستِ لرزانش را بالا آورد و انگشتِ اتهامش را به سمتِ او گرفت.
«د... دفعهٔ‌تکه‌سنگِ بعد خبر‌سمتشان بده! کـ... لعنتی!»
سانی پوزخند زد.
«که چی بشه؟نسبی مگه خودت از قبل‌تالارِ نمی‌دونستی می‌خوام چیکار کنم؟»
سانی با عجله کمکش کرد‌ریزشِ بایستد و در همان حال‌انداخت از نوکِ نورِ راهنما جاخالی داد.
«حواست باشه اینو سمتِ کی می‌گیری... به هر حال، وقتِ‌همراهانش معطلی نیست! شاید از معبد فرار کرده باشیم، اما کلِ‌معبد این جزیره به‌زودی از هم می‌پاشه. پس بجنبید و فرار کنید!»
در آن لحظه، نفیس‌توی نگاهِ گرفته‌ای به او انداخت‌زنجیرشکن و با صدایی بی‌احساس گفت:
«می‌جنبم و فرار‌نسبی می‌کنم... به محضِ‌این اینکه دستمو ول کنی.»
لحظه‌ای مکث کرد‌سمتشان و با همان‌بلندتر لحنِ یکنواخت اضافه کرد:
«...یا می‌خوای بغلت کنم؟»
سانی خشکش زد، نگاهش را پایین آورد و فهمید که‌می‌تونیم واقعاً هنوز دستِ نفیس را گرفته است. چند بار پلک‌خواندنِ زد، سرش را بالا آورد و لبخندی به او زد.
«راستش، آره.واژه‌ای بدم نمیاد‌خواندنِ بغلم کنی.»
با این حرف، سانی‌غلتید دستش را ول کرد و‌همراهانش به سمتِ ساحلِ کشتی‌جزیره دوید.
خیلی زود، نیمرخِ زیبای زنجیرشکن در برابرشان پدیدار شد.نگاهی از دیدنِ کشتیِ باستانی بیش از حد خوشحال شد و‌بدجوری بی‌آنکه حتی یک ثانیه را تلف کند، روی عرشه‌اش پرید.
درست در همان لحظه، صدای شکستنِ‌صحیح کرکننده‌ای در جزیرهٔ در حالِ غرق‌شدن‌ادامه طنین‌انداز شد و جزیره از هم شکافت.