چپتر 1409: پاک کردنِ ردپا
0سانی کابوس را مستقیم به سمتِ زنجیرشکن هدایت نکرد. هرچه باشد، خودش توانسته بود‌ردپاهایی ردِ خونینِ جت را دنبال کند، پس کشتارِ نامیرا هم به‌احتمالِ زیاد می‌توانست. چون سانی‌می‌کردند نمی‌خواست او را به سمتِ نفیس و کاسی بکشاند، اول باید ردپایشان را پاک می‌کرد.
مشکل اینجا بود که دقیقاً نمی‌دانست چطور باید این کار را بکند. ردیابی یکی از مهارت‌های پایه‌ایِ دورهٔ‌چهرهٔ بقا در طبیعت بود که مشخصاً شاملِ پاک کردنِ ردپا هم می‌شد. اما... برای اینکه بداند چطور از‌نقصش دستِ دشمن پنهان شود، باید از توانایی‌هایش خبر می‌داشت و کشتارِ نامیرا هنوز تا حدِ زیادی یک معما بود.
سانی با یادآوریِ خطِ ردپاهایی که به لبهٔ جزیره ختم می‌شد، چند لحظه‌جدا مکث کرد و بعد مرکبش را به چپ چرخاند. هنوز در مسیرِ کلیِ‌توجه صخره‌ها حرکت می‌کردند، اما به سمتِ نقطه‌ای که از پله‌های سنگی فاصلهٔ زیادی داشت.
باد در گوش‌هایش‌همه زوزه می‌کشید. سانی کمی‌می‌ترسید صدایش را بالا برد:
«افی کجاست؟»
خیلی چیزها بود که باید از جت می‌پرسید و‌صدایی به او می‌گفت، اما این سؤال از همه مهم‌تر‌چهرهٔ بود. برای شنیدنِ جواب هم می‌ترسید و هم بی‌قرار بود.
جت لحظه‌ای ساکت ماند. احتمالاً با خودش‌خفه فکر می‌کرد سانی از کجا فهمیده آن‌ها‌شدیم با هم بوده‌اند. بعد با صدایی خفه گفت:
«...مطمئن نیستم.سؤال توی گرداب از‌شنیدنِ هم جدا شدیم.»
چهرهٔ سانی در هم رفت. دندان‌هایش‌خبر را به هم سابید و بعد‌یادآوریِ خودش را مجبور کرد آرام بگیرد.
«طوری نیست.»
راستش، بهتر از طوری نیست بود. با توجه به حرف‌های جت، افی‌گرداب به‌احتمالِ زیاد هنوز زنده بود. حلقه حتی مشکلِ وخیمِ نقصش را هم‌راستش به‌راحتی حل کرده بود. اینجا در گلِ باد، او هرگز از گرسنگی نمی‌مرد.
سانی لحظه‌ای مکث کرد.
«...نکنه دلیلِ اینکه‌پنهان کشتارِ نامیرا هم‌خبر اینجاست، همین باشه؟»
شبحِ مه همان نقصِ جت را داشت، به این معنی که برای زنده ماندن باید می‌کشت. این‌شدیم موضوع شاید آن زمان که نیروهای آلودگی شهرهای کاهنه‌ها را محاصره کرده بودند، مشکلی نداشت. اما حالا‌مشکلِ که این شهرها نابود شده بودند، دیگر چه چیزی برای کشتارِ نامیرا مانده بود تا... کشتار کند؟
«سانی، باید‌کجا بهت هشدار‌آن‌ها بدم. ...افتاده دنبالم.»
صدای جت دردمند‌همه و گرفته بود.جواب گوشهٔ لبِ سانی پرید.
«می‌دونم. بعداً‌دشمن حرف می‌زنیم...شود فعلاً، محکم بچسب.»
درست همان موقع، کابوس به مرزِ جنگل رسید. نریانِ سیاه با‌گفت عبور از ردیفِ درختانِ بلند، در باریکهٔ خالیِ بینِ جنگل و لبهٔ‌آرام صخره‌ها تاخت. سم‌هایش خطی از ردپا روی خزهٔ نرم به جا گذاشت.
اسبِ جنگیِ تاریک با رسیدن به خودِ لبه، اصلاً سرعتش را‌توی کم نکرد. بلکه بیشتر هم سرعت گرفت... و به جلو جَست‌طوری زد و در هوا بر فرازِ شکافِ پنهانِ مغاکِ تاریک اوج گرفت.
جت از‌سؤال سرِ بهت‌مهم‌تر فریادِ کوتاهی کشید.
سانی سایه را مرخص کرد، چرخید، او را گرفت و بالِ تاریک را احضار کرد. پیش از‌ختم آنکه شتابِ پرشِ کابوس به‌کلی از بین برود، ردای نیمه‌شفاف روی پشتش ظاهر شد و تار شد.داشت آن دو به‌آرامی در هوا سُر خوردند و در امتدادِ سطحِ سنگِ سیاه و فرسوده پایین رفتند.
سانی حس کرد بازویش که پشتِ جت را نگه داشته بود،گفت خیسِ خون شد. چهره‌اش در هم رفت. پیش‌تر متوجه نشده بود،مجبور اما زخم‌های روی بدنِ او بیشتر از چیزی بود که فکر می‌کرد.
دروگرِ روح از درد چهره در‌صدایی هم کشید و بعد با لحنی‌گرداب که رگه‌هایی از شوخیِ تلخ داشت گفت:
«تو... واقعاً می‌دونی چطور‌مهم‌تر صدای جیغِ یه دختر‌بی‌قرار رو دربیاری، مگه نه، سانی؟»
لحظه‌ای خشکش زد و‌بی‌قرار شرمنده شد. یأسی هولناک با‌فکر چنگال‌های یخی قلبش را فشرد.
نه، نه... امکان نداره!
این حس را می‌شناخت.
نکنه جت... بیش‌همه از حد با‌جواب افی وقت گذرونده بود؟
نکنه اون منحرفِ‌می‌ترسید بی‌ادب و بددهن‌ساکت فاسدش کرده بود؟!
لعنت به همه‌چی!
زیر لب ناسزایی گفت، مسیرِ‌گفت پروازشان را تنظیم کرد و‌جدا از لای دندان‌های کلیدشده جواب داد:
«فکر... کنم.»
با وجودِ‌سؤال چهرهٔ دردمندش،مهم‌تر دروگرِ روح خندید.
از ساحلِ مه‌آلود نسبتاً دور بودند، برای همین کمی طول کشید تا پروازکنان به آنجا برگردند. سانی‌ختم مجبور شد چند بار به صخره‌ها نزدیک شود و خودشان را به بالا هل بدهد، چون می‌ترسید به‌باد زیرِ جزیره سقوط کنند. با این حال، سرانجام دیوارِ صخرهٔ سیاه کنار رفت و واردِ خلیجِ آشنا شدند.
سانی روی شن‌های سفید فرود آمد،فهمیده جت را پایین گذاشت و او‌مطمئن را نگه داشت. نگاهش کمی نگران بود.
«می‌تونی راه بری؟»
سر تکان داد.
«طوری نیست. اون‌همه جونور زیاد بهم صدمه‌می‌ترسید نزد. پس... زنده می‌مونم.»
جت پوزخند زد.
به هر حال قرار نبود از خون‌ریزی بمیرد... در‌صدایی بدترین حالت، فقط به حالتِ جسدمانندتری برمی‌گشت. سانی چند‌چهرهٔ لحظه او را برانداز کرد و بعد سر تکان داد.
«پس بریم.بوده‌اند کشتیمون از‌خفه اینجا دور نیست.»
در مه به راه افتادند.
کمی بعد، در انبارِ بارِ اصلیِ زنجیرشکن بودند. بوی خون در هوا پیچیده بود، اما جت خیلی‌مطمئن بهتر به نظر می‌رسید — با اینکه نفیس هنوز جوهرِ کافی برای استفاده از توان‌های شفابخشش به‌توجه دست نیاورده بود، هم او و هم کاسی خاطره‌هایی داشتند که از پسِ درمانِ زخم‌های کوچک برمی‌آمدند.
این یکی از‌نیستم مزایای عضویت در‌جدا خاندانی بزرگ بود.
جت بخشِ بالاییِ زرهش را مرخص کرده بود و روی جعبه‌ای نشسته بود؛ بالاتنه‌اش‌دندان‌هایش در باند پیچیده شده بود. روی جعبهٔ دیگری روبه‌رویش، مقدارِ زیادی غذا، همراه با‌مشکلِ آب‌میوه و چایِ تازه‌دم قرار داشت. او با ولع داشت این غذای حاضری را می‌بلعید.
کلاغ‌کلاغ روی شانه‌اش نشسته بود، انگار مسحور شده‌بی‌قرار بود و به اربابش چسبیده بود. جت هر‌آن‌ها از گاهی با حواس‌پرتی تکه‌ای میوه به او می‌داد.
هنوز هیچ‌چیز کشتیِ به‌گل‌نشسته را پیدا نکرده و به آن هجوم نیاورده بود،بوده‌اند اما سانی همچنان در تنش بود. در عین حال... به طرزِ عجیبی احساسِ آسودگی‌مجبور می‌کرد. حضورِ جت در اینجا کنارِ او، زنده و نسبتاً سالم، بسیار دلگرم‌کننده بود.
نفیس و کاسی هم خوشحال به نظر می‌رسیدند،چهرهٔ حتی اگر آن‌قدرها با این استادِ بدنامِ حکومت‌نیست صمیمی نبودند. گروه سه‌نفره‌شان حالا چهارنفره شده بود.
خوبه...
یکی دیگر از خوبی‌های برگرداندنِ جت‌جواب این بود که سانی حالا راحت‌تر‌احتمالاً می‌توانست همه‌چیز را برای بقیه توضیح دهد.
وقتی به نظر رسید تا‌لحظه‌ای حدودی گرسنگی‌اش برطرف شده، سانی‌کجا به جلو خم شد و گفت:
«بسیار خب. حالا‌پنهان سعی می‌کنم چند تا‌می‌داشت چیز رو توضیح بدم.»