چپتر 240: نگاهِ ناشناخته
0جمجمهٔ غول‌پیکری در دستِ مجسمهٔ باستانی بود‌البته که تقریباً به جمجمهٔ انسان شباهت داشت،سالم اما در عین حال بسیار متفاوت بود.
گذشته از اندازه، شکلش کاملاً غیرعادی بود. اگر سانی می‌خواست‌هزار دقیقاً تفاوتش را توصیف کند برای بیانش کلمه کم می‌آورد،سومی اما همه‌چیزِ آن جمجمه نشان از نادرستی، کینه‌توزی و شرارت داشت.
هالهٔ پستی که از آن ساطع می‌شد، تقریباً قابل‌لمس‌تلاش بود. سانی ناگهان احساسِ تهوع و ضعف کرد، انگار فقط‌برجسته‌ترین نگاه کردن به آن جمجمهٔ غول‌پیکر داشت جانش را می‌گرفت.
این حس تا حدودی شبیهِ چیزی بود‌موجودِ که هنگامِ تلاش برای خواندنِ رون‌های توصیف‌کنندهٔ‌است ناشناخته تجربه کرده بود، فقط هزار برابر شدیدتر.
...اما برجسته‌ترین و بارزترین تفاوت این بود که آن جمجمهٔ غول‌پیکر به جای‌جانِ دو حفرهٔ چشم، سه حفره داشت و سومی بالای بقیه، درست وسطِ پیشانی‌اش‌درخششِ قرار گرفته بود. دندان‌های نیشِ آن نیز برجسته‌تر و سنگین‌تر از دندان‌های انسان بود.
فکِ پایینِ جمجمه وجود نداشت و از همان‌جا بود که‌هزار هفت شاخکِ غول‌پیکر بیرون زده بودند. در کمالِ تعجب، نگاه‌سومی کردن به خودِ شاخک‌ها همان اثرِ تهوع‌آور را روی سانی نداشت.
با نوعی حیرتِ تاریک فهمید که آن وحشتِ اعماق دارد از آن جمجمهٔ وحشتناک به عنوانِ پوسته استفاده می‌کند و مانندِ یک موجودِ‌حفرهٔ دریاییِ ضعیف و آسیب‌پذیر درونش پنهان شده است... البته هیچ موجودِ ضعیف یا آسیب‌پذیری هرگز از تباهیِ این استخوان‌های باستانی جانِ سالم به‌بیرون در نمی‌برد. در واقع می‌توانست گوشتِ سیاه و روغنی را ببیند که از شکاف‌های تاریکِ سه حفرهٔ چشمِ غارمانندِ جمجمه بیرون زده بود.
در درخششِ رعدوبرق، سانی متوجه شد که شاخک‌ها در حرکت‌اند و خود‌پنهان را دورِ بازوی مجسمهٔ سنگیِ عظیم‌الجثه می‌پیچند. سه تا از آن‌ها به شدت‌می‌توانست آسیب دیده بودند، اما چهار تای باقی‌مانده هنوز سرشار از قدرتی غیرقابل‌تصور بودند.
قدرتِ ترکیبیِ آن‌ها برای‌پنهان خرد کردنِ سنگِ باستانی‌هیچ بیش از حدِ نیاز بود.
با وجودِ اینکه بازویش از قبل شروع‌ناشناخته به ترک خوردن کرده بود، انگار مجسمهٔ عظیم‌الجثه‌تفاوت نسبت به آغوشِ ویرانگرِ موجودِ مغاکی بی‌تفاوت بود.
داره... داره چی‌کار می‌کنه؟!
انگار در پاسخ به سؤالش، دریای تاریک ناگهان خروشید و شکافت و بازوی دیگرِ غولِ‌البته سنگی را از اعماقِ سردش رها کرد. در حالی که رودهایی از آبِ سیاه از‌شکاف‌های آن جاری بود، دستِ مجسمهٔ عظیم‌الجثه به آرامی بالا رفت و تا آسمان‌های خروشان امتداد یافت.
بادهای توفان‌زا به آن برخورد می‌کردند،است اما از تکان دادنِ بازوی مجسمهٔ عظیم‌الجثه‌جانِ حتی به اندازهٔ یک سانتی‌متر عاجز بودند.
چکشی که در دستش فشرده‌رون‌های شده بود، ناگهان در درخششی‌هزار آبی و شبح‌وار فرو رفت.
...نه، در واقع درخشش نبود.حدودی قوس‌هایی از الکتریسیته در سراسرِ‌خواندنِ سطحش جریان داشت. آن‌ها پیش‌آهنگِ...
چشمانِ سانی گشاد شد.
لحظه‌ای بعد، صاعقه‌ای چکش را به آسمان وصل کرد. بعد یکی‌تباهیِ دیگر، و یکی دیگر. ده‌ها صاعقه پشت‌سرهم روی چکشِ سنگی فرود‌شکاف‌های آمدند و غرشِ رعد نزدیک بود تمامِ دنیا را در هم بشکند.
سنگِ باستانی غرق در کفنِ خروشانِ الکتریسیته‌ناشناخته داغ شد، به طرزِ خیره‌کننده‌ای روشن شد‌بارزترین و درخششِ نارنجیِ خشمگینی از خود ساطع کرد.
برای یک‌جانش لحظه، همه‌چیز‌این آرام گرفت.
سپس، با همان بی‌تفاوتیِ آرام، غول چکشِ سوزانش را فرود آورد و ضربهٔ‌شده ویرانگری به آن جمجمهٔ نفرت‌انگیز زد. نوکِ چکش به‌راحتی استخوانِ باستانی را در هم‌سیاه شکست و تا عمقِ گوشتِ آن موجودِ ترسناک که درونش پنهان بود فرو رفت.
سانی خیره ماند،درونش از شدتِ حیرت‌است خشکش زده بود.
اما در لحظهٔ بعد، با شیونِ وحشتناک، گوش‌خراش و ناهنجاری به عقب پرتاب شد. آن شیون شبیه هیچ صدایی‌حفره نبود که یک موجودِ زنده بتواند تولید کند، و حتی از رعدِ کرکننده‌ای که آسمانِ خروشان را می‌شکافت هم‌هفت بسیار بلندتر بود. این صدا از ساکنِ اعماق می‌آمد که بدنش با ضربهٔ غولِ سنگی به‌شدت مجروح شده بود.
سانی با دقت که نگاه کرد، دید موجِ عظیمی از‌خواندنِ خونِ تیره از زخمِ وحشتناکی که به موجودِ اعماق وارد‌بارزترین شده بود، فوران می‌کند. نه... خون نبود. چیزِ دیگری بود.
چیزی که از بدنِ‌استفاده موجودِ ترسناکِ اعماق بیرون می‌ریخت،ضعیف چیزی جز تاریکیِ خالص نبود.
...و دیواری از‌درونش آن داشت مستقیم‌است به سمتشان می‌آمد.
ناگهان، حسِ خطری‌تلاش مرگبار سراسرِ وجودِ‌توصیف‌کنندهٔ سانی را فرا گرفت.
چ—چی...
برای بقیهٔ اعضای دسته، تاریکی‌ای که از بدنِ آن موجودِ ترسناک بیرون‌پنهان می‌ریخت احتمالاً تفاوتی با تودهٔ تاریکِ ابرهای توفان‌زایی که احاطه‌شان کرده بود، سطحِ‌می‌توانست سیاه دریا، یا حتی خونِ متعفنِ ملخ‌های غول‌پیکری که پیش‌تر کشته بودند، نداشت.
اما سانی که می‌توانست درونِ هر سایه‌ای را ببیند،آسیب‌پذیری در دم فهمید که این یکی فرق دارد. چون نگاهش‌سیاه اصلاً نمی‌توانست در سطحِ بی‌نور و مواجِ آن نفوذ کند.
نمی‌دانست چطور، اما مطمئن بود اگر آن تاریکی‌تجربه به بدنشان بخورد، کارِ همه‌شان تمام است و‌جای به سرنوشتی صد بار بدتر از مرگ دچار می‌شوند.
سرنوشتی که حتی نمی‌توانست‌این درکش کند، چه رسد‌هنگامِ به اینکه تصورش کند.
سانی بدنش را چرخاند،استفاده دهانش را باز کرد و‌ضعیف با تمامِ توانش فریاد زد:
«نف! نور!»
بیشتر از یک ثانیه نمانده بود تا موجِ تاریکی آن‌ها را در بر بگیرد.بارزترین اگر ستارهٔ دگرگون حتی یک لحظه دیر می‌کرد یا وقتش را هدر می‌داد تا‌دندان‌های به حرف‌های او فکر کند و تصمیم بگیرد که به حرفش گوش کند یا نه...
اما این کار را نکرد.
به‌محضِ اینکه نفیس وحشتِ عریان را‌مانندِ در صدای سانی شنید، بی‌درنگ شعله‌هایش‌پنهان را احضار کرد و به شمشیرش فرستاد.
ناگهان درخششِ سفید و کورکننده‌ای دسته را در بر گرفت و سیاهیِ توفان را پس‌نمی‌برد زد. وقتی موجِ تاریکیِ واقعی که از زخمِ موجودِ اعماق بیرون می‌ریخت به نورِ خالص‌خود رسید، خیلی ساده... از بین رفت و مانندِ ردِّ یک کابوس در روشناییِ روز ناپدید شد.
سانی نفسش را بیرون‌خواندنِ داد و با تنی‌تجربه بی‌رمق روی سنگ‌ها افتاد.
نگاهی به جلو انداخت و دید غولِ باستانی چکش‌اش را بیرون کشید و با بی‌تفاوتی، آن‌هزار جمجمهٔ غول‌پیکر و دلخراش را دوباره در آب‌های خروشانِ دریای نفرین‌شده رها کرد. شاخک‌های سیاه با‌قرار بی‌جانی تشنج کردند، از دورِ بازویش باز شدند و چند لحظه بعد در امواج ناپدید شدند.
...مجسمهٔ باستانی بی‌آنکه هیچ توجهی به‌مانندِ آن‌ها بکند، چکش را پایین آورد و‌شده به راهپیمایی‌اش به سمتِ جنوب ادامه داد.
انگار نه‌آسیب‌پذیر انگار که‌پنهان اتفاقی افتاده بود.
سانی دندان‌هایش را روی هم فشرد‌توصیف‌کنندهٔ و هرچه توان برایش مانده بود جمع‌برجسته‌ترین کرد تا دوباره به قدیسِ سنگی بچسبد.
توفان هنوز تمام نشده بود.
با این حال، نمی‌دانست چرا،می‌کند اما دیگر آن‌قدرها هم ترسناک‌آسیب‌پذیر و خطرناک به نظر نمی‌رسید.
در واقع، هیچ اتفاقِ دیگری هم برایشان‌البته نیفتاد. ساعت‌ها بعد، بادهای خروشان فروکش کردند و‌نمی‌برد سیلابِ باران آرام‌آرام به نم‌نمی سبک تبدیل شد.
پردهٔ ابرهای تاریک رفته‌رفته‌خواندنِ شکافت و پرتوهای آفتاب از‌کرده میانِ پارگی‌ها به پایین تابید.
توفان تمام شده بود.
سانی همان‌طور که روی سطحِ سنگی‌مانندِ و سرد افتاده بود، به آسمان‌پنهان خیره شد و چهره در هم کشید.
نسبتاً امن و زهر مار...