چپتر 243: دندان‌های اژدها
0تا اواسطِ دومین روزِ سفرشان در هزارتو بر فرازِ غولِ باستانی، خطِ‌سرانجام تاریکِ شومی در افق پدیدار شد. با گذشتِ هر دقیقه، آرام‌آرام نزدیک‌تر می‌شد.تیغه‌های خیلی زود، سانی توانست تشخیص دهد که به سمتِ رشته‌کوهِ پهناوری در حرکت‌اند.
کوه‌ها انگار مرزی میانِ ساحلِ فراموش‌شده و بقیهٔ عالمِ رؤیا بودند. بلند و دندانه‌دار بودند‌سال‌ها و آسمان را همچون دندان‌های اژدهایی عظیم می‌شکافتند. قله‌های دوردستشان پوشیده از برفِ سفیدِ دست‌نخورده بود‌حتی و در پرده‌ای از مه می‌پیچید که به درونِ دره‌ها و رویِ ستیغ‌های پایین سرازیر می‌شد.
اینجا همان جایی بود که اولین سرورِ‌می‌خورد قلعه سال‌ها پیش در آن ناپدید شده بود،مرجان و در عین حال هدفِ سفرِ پرخطرِ خودشان.
غولِ سنگی که به کوه‌ها نزدیک‌تر شد، سانی تازه فهمید آن‌ها تا چه‌شدن حد بلند، باشکوه و باابهت‌اند. حتی خودِ غول هم در برابرِ این قله‌های سر‌به‌فلک‌کشیده‌سرخ مثلِ مورچهٔ کوچکی بود. سخت بود در سایهٔ خفقان‌آورشان احساسِ کوچکی و ناچیزی نکند.
رفته‌رفته، زمینِ هزارتو شیب گرفت و بالا رفت. تپه‌های مرجانی کوچک‌تر شدند و فاصلهٔ میانشان‌سرخِ بیشتر شد، تا اینکه سرانجام به همان اندازه که جزیره‌های سرخِ روشن به چشم می‌خورد،شدن خاکِ سیاه و برآمدگی‌های سنگی هم در زیر نمایان شد. در نهایت، تیغه‌های مرجان کمیاب شد.
انگار هزارتو تمایلی به نزدیک شدن‌ستیغ‌های به کوهپایه‌های کوه‌های مه‌آلود نداشت... یا‌اولین صرفاً قادر به این کار نبود.
با نزدیک شدنِ مجسمهٔ غول‌آسا به مرزِ جنگلِ سرخ، قدم‌هایش کند شد. انگار غول‌تیغه‌های برای جلوتر رفتن تقلا می‌کرد. بدنش کمی خم شده بود، گویی داشت با بادِ شدیدی‌مجسمهٔ یا نیرویی نامرئی می‌جنگید که بی‌رحمانه او را به عقب و به درونِ هزارتو می‌کشید.
حتی قدرتِ شگرفِ او‌برآمدگی‌های هم برای غلبه بر‌تیغه‌های کششِ نفرینِ باستانی کافی نبود.
سرانجام، غولِ‌بالا سنگی تلوتلو‌تپه‌های خورد و ایستاد.
این همان‌می‌پیچید لحظه‌ای بود‌دره‌ها که منتظرش بودند.
کاستر، افی و نفیس از قبل داشتند‌می‌خورد پایین می‌رفتند، در حالی که سانی، کاسی‌تیغه‌های و کای لبهٔ سکوی مدور ایستاده بودند.
سانی پایین را نگاه‌برآمدگی‌های کرد، آهی کشید و‌تیغه‌های نگاهی به کمان‌دارِ جذاب انداخت.
«اگه این جواب‌رفت نده، تو منو‌کوچک‌تر می‌گیری، مگه نه؟»
کای ابروهای ظریفش را‌دره‌ها بالا انداخت و بعد‌سرازیر لبخندِ خیره‌کننده‌ای به او زد.
«البته که می‌گیرم. باعثِ افتخارمه!»
چشمِ سانی پرید. سرش را تکان داد، بالِ تاریک‌مرجان را احضار کرد و رویش را برگرداند. بی‌درنگ، ردایی‌صرفاً به شکلِ دو بالِ شفاف روی پشتش پدیدار شد.
اگر یک چیز سانی را آرام می‌کرد، این بود که سایه‌اش از‌سرانجام قبل روی زمین بود. آن را پیش‌تر پایین فرستاده بود تا منطقهٔ فرود‌تیغه‌های را شناسایی کند و مطمئن شود چیزی آن پایین منتظرِ اعضای دسته نیست.
قدیسِ سنگی حالا آنجا ایستاده بود‌ستیغ‌های و از ارتفاعِ گردنِ مجسمهٔ باستانی، مثلِ‌سرورِ نقطهٔ سیاه و کوچکی به نظر می‌رسید.
لفت دادنش هیچ فایده‌ای نداره.
سانی دندان‌هایش را به هم سایید، به‌نهایت بالِ تاریک فرمان داد او را از‌کوهپایه‌های زمین بلند کند... و در خلأ قدم گذاشت.
برای یک لحظه، ترسِ غریزی وجودش را فرا گرفت. اما‌بیشتر بعد سانی حس کرد که به جای سقوط و خرد شدن‌برآمدگی‌های روی صخره‌ها، بدنش دارد نرم و روان در هوا سر می‌خورد.
همچنان داشت ارتفاع کم می‌کرد، اما‌ستیغ‌های با سرعتی امن و دلپذیر. دو‌اولین بالِ شفاف پشتِ سرش تار شده بودند.
راستش، این حس... هیجان‌انگیز بود.
سانی که سعی داشت جلوی نشستنِ لبخندی پهن‌تیغه‌های بر لب‌هایش را بگیرد، به خودش یادآوری کرد بال‌هایش‌نداشت چقدر شکننده‌اند و کوشید جهتِ فرودش را کنترل کند.
تنها به تغییری جزئی در حالتِ بدنش و فرمانی ذهنی به‌اینکه بالِ تاریک نیاز داشت. طولی نکشید که سانی در مارپیچی پهن به‌نمایان پایین سُر می‌خورد و از حسِ سوت‌کشیدنِ باد در گوش‌هایش لذت می‌برد.
«حیف که‌می‌پیچید بقیه نمی‌تونن‌دره‌ها اینو تجربه کنن.»
اولش قصد داشت افی را با خود ببرد تا هیجان‌انگیزترین سواریِ عمرش را تجربه کند. اگر کای‌تمایلی و کاسی دو عضوِ دیگرِ دسته را پایین می‌آوردند، رسیدن به زمین واقعاً آسان می‌شد. با این حال،کند پس از کمی آزمایش، فهمیده بودند خاطره‌های به‌جامانده از آن ملخ‌های وحشتناک نمی‌توانند وزنِ زیادی را تحمل کنند.
حتی تحملِ وزنِ خودِ‌برآمدگی‌های سانی هم نزدیک به‌تیغه‌های حدِ توانِ بالِ تاریک بود.
پس حالا می‌توانست‌رفت به‌تنهایی از این حسِ‌شدند دلپذیرِ بی‌وزنی لذت ببرد.
پس از چند دقیقه پروازِ آرام، سانی به‌نرمی نزدیکِ قدیسِ سنگی فرود‌اولین آمد و به بالا نگاه کرد. کای و کاسی درست پشتِ سرش‌خودشان بودند، و کمی بالاتر، سه عضوِ دیگرِ دسته داشتند به زانوهای غول می‌رسیدند.
«...این خاطره شاید بهتر از چیزی باشه‌می‌خورد که فکر می‌کردم. هنوزم توی نبرد به‌تیغه‌های کار نمیاد، ولی با این حال خیلی به‌دردبخوره.»
طولی نکشید که همگی‌برآمدگی‌های در سایهٔ مجسمهٔ باستانی‌تیغه‌های دوباره به هم پیوستند.
چند لحظه بعد، غول به لرزه‌کوچک‌تر درآمد. آرام چرخید و قدمی عظیم‌سرانجام برداشت. با فرود آمدنِ پاهایش، زمین لرزید.
هر شش انسان در سکوت ایستادند و دور شدنِ مجسمهٔ باستانی را تماشا کردند. داشت به سمتِ‌ناپدید شرق می‌رفت و موازی با دیوارهٔ نفوذناپذیرِ کوه‌های اژدهایی حرکت می‌کرد. سانی حدس می‌زد که غولِ سنگی‌برابرِ هزاران بار دورِ ساحلِ فراموش‌شده گشته باشد، و حالا در آغاز — یا پایانِ — چرخه‌ای دیگر بود.
قدیسِ سنگی هم داشت دور شدنِ غولِ بی‌سر را تماشا می‌کرد.زیر سانی نگاهی به او انداخت و باز با خود فکر کرد‌مه‌آلود که آیا سایه‌اش حسی به این موجودِ عظیم دارد یا نه.
حسِ عجیبی‌خاکِ به او‌برآمدگی‌های می‌گفت که دارد.
با این حال، برخلافِ حدسِ سانی، این حس هیبت نبود.بیشتر اگر اصلاً می‌شد اسمش را احساس گذاشت، آنچه در اعماقِ‌سیاه چشمانِ یاقوتیِ قدیسِ سنگی پنهان شده بود چیزی نبود جز... تحقیر.
«...جالبه.»
پیش‌تر در کلیسای جامعِ ویران، سانی متوجه شده بود که زرهِ شوالیهٔ سیاه شباهتِ آشکاری‌مرجان به زرهِ سایهٔ کم‌حرفش دارد. با این حال، انگار هر دو از یک منبع نیامده‌غول‌آسا بودند. بیشتر این‌طور بود که زرهِ اهریمنِ سقوط‌کرده از زرهِ مجسمه‌های زنده الگوبرداری شده بود.
تقریباً انگار کسی سعی کرده بود‌نمایان تسلیحاتِ آن‌ها را کپی کند، اما تنها‌شدن موفق به ساختِ نسخه‌ای ضعیف‌تر شده بود.
یعنی غولِ سنگی هم همین‌طور بود؟ تلاشی نافرجام برای‌میانشان تکرارِ همان آفرینشِ معجزه‌آسایی که جرقه‌ای از حیاتِ واقعی‌می‌خورد را در وجودِ قدیسِ سنگی و هم‌نوعانش دمیده بود؟
راهی برای فهمیدنش نبود. اما‌رویِ با این حال، سانی بی‌اختیار‌همان به این موضوع فکر می‌کرد...
طولی نکشید که لرزشِ زمین متوقف شد و پیکرِ غول‌برآمدگی‌های که مکانیکی قدم برمی‌داشت، در مهِ خاکستری ناپدید شد. چند‌کوهپایه‌های لحظه بعد، نفیس آهی کشید و رو به کوه‌ها چرخید.
وقتش بود‌خاکِ جایی برای گذراندنِ‌زیر شب پیدا کنند.
فردا صبح، قرار بود‌تپه‌های جستجویشان را برای یافتنِ‌فاصلهٔ گروهِ اکتشافیِ گمشده آغاز کنند.