چپتر 516: میراثِ ویرانی
0بازگشت به جزیرهٔ کشتیِ شکسته حسِ عجیبی‌پیش‌تر داشت. تقریباً هیچ فرقی نکرده بود، اما‌آرام در عین حال متفاوت به نظر می‌رسید.
بقایای جادهٔ باستانی را پیش گرفتند و از تپه بالا رفتند تا درهٔ متروکِ پایین را تماشا کنند. لاشهٔ‌فرمِ کشتیِ روزگاری باشکوه در وسطِ آن افتاده بود و درختِ مرده‌ای به دورِ دکلش پیچیده بود. تاک‌های ضخیمی از شکاف‌های‌هم‌مرز بدنهٔ آن بیرون زده و به اطراف پخش شده بودند؛ بعضی روی زمین افتاده و بعضی زیرِ خاک مدفون بودند.
اینجا و آنجا، توده‌هایی از آوارِ چوبی به چشم می‌خورد‌باخبر — آن‌ها عروسک‌های ملوان بودند که پس از تغییرشکل برای‌کرده مقاومت در برابرِ خردشدگی، هنوز به فرمِ انسان‌نمای خود درنیامده بودند.
با این حال، تفاوت در این بود که دیگر در آن سوی‌زود دره هیچ زنجیری به چشم نمی‌خورد. صخرهٔ پیچ‌خورده نابود شده و در آسمان‌سرد زیرین فروریخته بود، و حالا جزیرهٔ کشتیِ شکسته مستقیماً با شکاف هم‌مرز بود.
سانی حس کرد که در‌می‌ریزن نتیجهٔ این اتفاق، حتی هوا‌کرده هم کمی متفاوت شده است.
به آوارِ‌مدفون چوبی اشاره‌آنجا کرد و گفت:
«اونا عروسک‌های ملوان هستن. چند دقیقهٔ دیگه به شکلِ‌حضورمون عادی‌شون درمیان و وقتی یکیشون متوجهِ ما بشه، بقیه‌سلاح‌هایشان هم از حضورمون باخبر می‌شن. خیلی زود سرتون می‌ریزن.»
آتش‌بانان پیش‌تر سلاح‌هایشان را احضار کرده‌بشه و آمادهٔ نبرد بودند. چهره‌هایشان آرام بود‌سرتون و تمرکزی سرد در چشمانشان شعله می‌کشید.
کاسی سر تکان داد.
«پس وقتش رسیده. اون‌طرف می‌بینیمت.»
سانی لحظه‌ای درنگ کرد، سپس نگاهی به اعضای دسته انداخت. از روی عادت می‌خواست به‌می‌ریزن او بگوید که مراقب باشد، اما بعد به یاد آورد که کاسی کیست، خودش کیست،کاسی با هم چه چیزهایی را از سر گذرانده‌اند و همه‌چیز چگونه به پایان رسیده بود.
گوشهٔ لبش پرید.
«...دمار از روزگارشون دربیارین.»
آتش‌بانان لبخند‌مدفون زدند. یکی‌آنجا از آن‌ها خندید:
«مطمئنم اینجا خودش به‌اندازهٔ‌وقتی کافی جهنم هست... تو‌بقیه هم مراقبِ خودت باش، سانی.»
آهی کشید، سپس یک قدم عقب رفت و در سایه‌ها ناپدید شد. سانی،سرتون در پناهِ آغوشِ تاریکِ سایه‌ها، پیشرویِ آتش‌بانان را در آرایشی جنگی و منعطف‌چشمانشان زیر نظر گرفت. چند ثانیه بعد، بی‌آنکه دیده شود، به دنبالشان راه افتاد.
به‌زودی، توده‌های آوار لرزیدند و شروع به‌پیش‌تر شکل‌گیری کردند؛ انسان‌نماهای چوبیِ بلند و ترسناکی‌آرام که بازوهایشان به تیغه‌هایی دندانه‌دار ختم می‌شد.
آتش‌بانان منتظر نماندند تا اولین‌توده‌هایی هیولا به سمتشان یورش ببرد‌آن‌ها و خودشان حمله را آغاز کردند.
شاکتی، صنعتگرِ پیشین که سرشتی مرتبط با گیاهان داشت، کمانِ سنگینی را‌خیلی کشید و تیری رها کرد. تیر به سرِ نزدیک‌ترین پلید نشست و‌آرام ناگهان منفجر و تکه‌تکه شد، و ابری از مهِ یخی پدید آورد.
موجود تلوتلو خورد، سپس در حالی که نیمی از بدنش متلاشی شده‌زود بود، به سمتِ آن‌ها چرخید. با حرکتش به سوی انسان‌ها، لایهٔ نازکی‌تمرکزی از یخ روی اندام‌هایش شکل گرفت و سرعتِ عروسک را کم کرد.
پیش از آنکه بتواند با تیغه‌هایش ضربه‌ای بزند، آتش‌بانِ دیگری‌کرده به جلو دوید و تیغهٔ تبرِ سنگینی را روی شانه‌اش‌کاسی فرود آورد و یکی از بازوهای پلید را کاملاً قطع کرد.
آتش‌بانِ دیگری در کنارش ظاهر شد و‌چوبی ضربهٔ تلافی‌جویانهٔ هیولا را با سپرش دفع‌برای کرد. مردِ جوان غرید، اما استوار ماند.
لحظه‌ای بعد، عروسکِ ملوان کشته‌یکیشون شده بود؛ بقیهٔ اعضای دسته‌باخبر او را تکه‌تکه کرده بودند.
«شروعِ بدی نیست...»
اما این‌خیلی تازه آغازِ‌سرتون کار بود.
به‌زودی، هشت انسان در محاصرهٔ دوازده جانورِ سقوط‌کردهٔ دیگر قرار گرفتند که با اراده‌ای ترسناک و تشنه به خون،فرمِ بر آن‌ها سایه انداخته بودند. اوضاع داشت برای آتش‌بانان وخیم می‌شد، اما در آن لحظه، کائور — صنعتگری که‌شکاف تخصصش نجاری بود — لحظه‌ای خشکش زد و چشمانش را ریز کرد. بی‌درنگ، تغییرِ نامحسوسی در موجوداتِ چوبی رخ داد.
هرچند واقعاً ضعیف نشده بودند، اما کمی تنبل و کند‌باخبر شدند. همین باعث شد اعضای دسته بتوانند در برابرِ یورشِ موجوداتِ‌آمادهٔ کابوسی که یک رتبهٔ کامل از آن‌ها بالاتر بودند، مقاومت کنند.
...اما کارِ آسانی نبود.
آتش‌بانان آرایشِ‌خیلی خود را حفظ‌می‌ریزن کردند، اما به‌سختی.
مردِ جوانی که به تبرِ سنگین مسلح بود، حالا داشت از توانِ سرشتِ خود استفاده‌مقاومت می‌کرد، که باعث می‌شد تیغهٔ سلاحش با درخششی سرخ و خشمگین بدرخشد. تیغه در گوشتِ‌صخرهٔ چوبیِ پلیدی که با آن می‌جنگید فرو رفت و بسیار عمیق‌تر از آنچه باید، نفوذ کرد.
هم‌رزمش مانند دیواری بود که حاضر نبود حتی یک قدم به عقب بردارد. پیاپی ضربات را‌آتش‌بانان با سپرِ سنگینش سد می‌کرد و هر از گاهی از پشتِ آن با نیزه‌ای کوتاه حمله‌داد می‌برد تا مانع از آن شود که دشمنان با جثه و وزنشان او را در هم بشکنند.
او درمانگرِ دسته بود، پس این‌بشه استقامت و سرسختی تنها حاصلِ قدرتِ‌زود بدنیِ خودش بود، نه هیچ‌گونه توانی.
آتش‌بانِ دیگری هم بود که سپر داشت؛ زنِ جوانی با موهای بلوندِ تیره و سرشتی که به او اجازه می‌داد با هر‌داد ضربهٔ شمشیرش قدرتِ بی‌رحمانه‌ای به خرج دهد. او دوشادوشِ مردِ جوانی می‌جنگید که دو شمشیرِ بزرگ را می‌چرخاند... آن هم با چهار‌چیزهایی دستش. جفتِ دومِ دست‌ها وقتی ظاهر می‌شد که توانِ سرشتِ خودش را فعال می‌کرد. این دو در کنارِ هم واقعاً ویرانگر بودند.
شاکتی همچنان با کمانش شلیک می‌کرد و تیرهای خاطره را با تیرهای معمولیِ ساختِ کائور جابه‌جا می‌کرد. کمانش چنان قدرتمند و‌خود هدف‌گیری‌اش چنان دقیق بود که می‌توانست آسیبِ سنگینی به عروسک‌های ملوانِ در حالِ پیشروی وارد کند. خودِ نجار در حالی که‌نتیجهٔ جادوی عجیبش را روی پلیدها حفظ می‌کرد، با عصایی چوبی در دست مراقبِ شاکتی بود؛ چهره‌اش درهم و سرشار از عزم بود.
آتش‌بانِ دیگری سرشتی داشت که به او اجازه می‌داد استقامت و‌می‌شن تاب‌آوریِ همراهانش را افزایش دهد و یکی از آن‌ها را بسیار مقاوم‌تر‌چهره‌هایشان کند. او شمشیری خمیده در دست داشت و مراقبِ پشتِ کاسی بود.
...و بعد، خودِ کاسی‌یکیشون بود. کسی که شاید مرگبارترینِ‌باخبر آن‌ها از آب درآمده بود.
رقصندهٔ خاموش را در یک دست و خنجری بلند را در دستِ دیگر داشت؛ از خنجر برای دفعِ‌شعله ضربات استفاده می‌کرد و گهگاه حمله‌ای سریع و غیرمنتظره ترتیب می‌داد. این دخترِ ظریف نه قوی‌ترینِ آتش‌بانان بود و‌مراقب نه سریع‌ترینشان. با این حال، با وقاری مطمئن و بینشی مرگبار می‌جنگید که به یک استادِ واقعی شباهت داشت.
اگر هر کسِ دیگری بود، سانی با خود می‌گفت مدت‌ها پیش به اوجِ مهارت رسیده و حالا نه‌هنوز تنها می‌تواند بی‌نقص جریانِ نبرد را دنبال کند، بلکه قادر است آن را در دست بگیرد... این او‌حالا را به یادِ شیوهٔ مبارزهٔ نفیس می‌انداخت؛ اینکه چقدر عمیق با قوانینِ بنیادینِ حاکم بر نبرد هماهنگ بود.
البته تفاوت در این بود که ستارهٔ دگرگون به لطفِ‌باخبر دانش، استعداد و مهارتش می‌توانست آهنگِ نبرد را پیش‌بینی و دستکاری‌آمادهٔ کند... اما کاسی واقعاً می‌توانست چند لحظه از آینده را ببیند.
همین موضوع او را‌یکیشون به حضوری ترسناک در‌حضورمون میدانِ نبرد تبدیل می‌کرد.
سانی تماشا می‌کرد که عروسکِ ملوانِ غول‌پیکری یکی از تیغه‌هایش را بالا برد و روی دخترِ نابینا فرود آورد، به این قصد که‌وقتش بدنش را دو نیم کند. با این حال، کاسی درست کسری از ثانیه پیش از آنکه تیغه او را بشکافد، خیلی راحت کمی‌همه‌چیز به پهلو جاخالی داد و با خنجرش ضربه زد. هم‌زمان، رقصندهٔ خاموش ناگهان از دستش رها شد و در هوا به پرواز درآمد.
خنجر سینهٔ موجود را سوراخ کرد، در حالی که شمشیرِ‌آن‌ها باریک تیغهٔ دومِ جانور را چند سانتی‌متر از مسیرش منحرف‌انسان‌نمای کرد، سپس به جلو رفت و گردنِ پلیدِ دیگری را درید.
در عرضِ یک ثانیه، دو جانورِ‌متوجهِ سقوط‌کرده به‌شدت زخمی شدند و چیزی‌خیلی نگذشت که بی‌جان به زمین افتادند.
...با این حال، سانی حقیقتِ پنهان در پسِ این ظاهرِ‌می‌شن سطحی را می‌فهمید. بله، کاسی به لطفِ سرشتِ منحصربه‌فرد و قدرتمندش‌نبرد برتریِ شگفت‌انگیزی داشت. اما هر کسی نمی‌توانست از آن بهره ببرد.
در واقع، تقریباً‌زود هیچ‌کس از پسِ کاری‌پیش‌تر که او می‌کرد برنمی‌آمد.
در بلبشوی نبرد — به‌ویژه نبردی میانِ بیدارشدگان و موجوداتِ کابوس،عروسک‌های جایی که کسری از ثانیه مرزِ میانِ مرگ و زندگی بود —این درک، فهم و واکنشِ به‌موقع به حرکاتِ دشمن به‌خودی‌خود بی‌نهایت دشوار بود.
پس درکِ هم‌زمانِ حال و آینده، فهمیدنِ نه یک بلکه دو وضعیت از نبرد، و واکنشِ‌آتش‌بانان سریع برای رسیدن به نتیجهٔ مطلوب باید بسیار سخت‌تر می‌بود... بماند که کاسی تمامِ این‌ها را در‌وقتش کمالِ نابینایی انجام می‌داد. فشارِ روانی و بارِ سنگینِ این کار... سانی حتی نمی‌توانست تصورش را بکند.
اما چیزی که خوب می‌دانست،متوجهِ این بود که انجامِ چنین شاهکاری‌خیلی بدونِ یک چیزِ حیاتی غیرممکن است.
شفافیت.
...انگار کاسی درس‌های نفیس را بیهوده‌آوارِ نیاموخته بود. هر چه بود، او‌ملوان شاگردِ دیگرِ ستارهٔ دگرگون به حساب می‌آمد.
چیزی نگذشت که آتش‌بانان موجِ اولِ عروسک‌های‌بشه ملوان را از پای درآوردند. اما موجِ‌سرتون دوم که بزرگ‌تر هم بود، داشت نزدیک می‌شد.
اما پیش از آنکه به آن‌ها برسند،بقیه کاسی رقصندهٔ خاموش را در هوا قاپید،می‌ریزن رو به دسته‌اش چرخید و داد زد:
«آماده باشین!»
سپس با یک دست دهان و بینی‌اش را‌چشم پوشاند، شمشیرِ باریک را رو به پایین چرخاند...برابرِ و آن را عمیق در دلِ خاک فرو برد.
لحظه‌ای بعد، زمین لرزید.