چپتر 1343: تاجِ سپیده‌دم
0عرشهٔ زنجیرشکن تاریک بود و تنها با نورِ رنگ‌پریدهٔ آبِ‌کم‌وبیش رنگین‌کمانی که آن پایین سوسو می‌زد روشن می‌شد. درخششِ رودِ‌دایرهٔ بزرگ در شب معمولاً زیبا بود، اما امروز شبح‌وار جلوه می‌کرد.
البته تاریکی سانی را‌نمی‌توانست آزار نمی‌داد، اما باید‌چون به فکرِ نفیس هم می‌بود.
شاید بهتر‌استفاده باشه چند فانوس‌فعلاً گوشه‌وکنارِ کشتی بذاریم.
نورِ فانوس‌ها احتمال داشت موجوداتِ کابوس را به خود جلب‌کمی کند، اما این مسئلهٔ چندان مهمی نبود؛ نه اینکه از‌آن‌قدر پلیدها واهمه نداشته باشند، بلکه جلب‌توجهِ آن‌ها کم‌وبیش اجتناب‌ناپذیر بود.
سانی درحالی‌که به زمانِ‌واهمه اولین نبردشان فکر می‌کرد،جلب‌توجهِ به پاشنهٔ کشتی نزدیک شد.
نفیس هنوز در دایرهٔ رونی ایستاده بود و پاروی هدایت‌فعلاً را در دست داشت. خاطره‌ای درخشان روی عرشه کنارِ پاهایش بود‌واقع که جزیرهٔ کوچکی از نورِ گرمِ نارنجی در اقیانوسِ تاریکی می‌ساخت.
در آن نورِ نارنجی، چهرهٔ زیبایش رنگ‌پریده و‌نداشت بی‌جان بود. تمامِ روز کشتی را هدایت کرده‌واقع بود و خستگیِ انباشته داشت کارِ خودش را می‌کرد.
به صدای باد‌استفاده گوش سپرد تا‌فعلاً جهتش را بسنجد.
داره از آینده می‌وزه.
سانی قدم در نور گذاشت، لبخندی زد‌استفاده و به پارو اشاره کرد: «برو استراحت‌کمی کن. از اینجا به بعدش با من.»
هنوز نمی‌توانست از جادوی نام‌ها استفاده کند، اما چون‌کمی باد موافق بود، زنجیرشکن فعلاً نیازی به پشتیبانیِ آن نداشت.آن‌قدر کمی افتِ سرعت قرار نبود آن‌ها را زیاد عقب بیندازد.
در واقع، قدیس و دیو هر دو آن‌قدر باهوش‌نداشت بودند که کشتی را در مسیر نگه دارند. با‌قدیس این حال، سانی ترجیح می‌داد فعلاً بگذارد نگهبانی بدهند.
نفیس چند لحظه چهره‌اش را برانداز کرد، سر‌جلب‌توجهِ تکان داد و پارو را رها کرد. با‌فکر بیرون رفتنِ او از دایرهٔ رونی، سانی واردش شد.
سانی گفت: «صبر کن.»
دستش را گرفت و چند‌فعلاً لحظه مکث کرد. نفیس با‌افتِ حالتی ناباورانه به او خیره شد.
«اون خاطره‌ت، تاجِ‌استفاده سپیده‌دم. می‌تونی چند روز‌نیازی به من قرضش بدی؟»
نفیس ابرو‌اینکه بالا انداخت:واهمه «باشه، چرا؟»
سانی شانه بالا انداخت: «می‌خوام ببینم می‌تونم یکم ارتقاش‌موافق بدم یا نه. البته زیاد امیدوار نباش... احتمالاً تهش‌زیاد هیچ اتفاقی نمی‌افته. ولی حداقل ارزشِ امتحان کردن رو داره.»
نفیس چند لحظه تردید کرد.فعلاً سپس، جرقه‌ای از انرژی از دستِ‌سرعت او به دستِ سانی منتقل شد.
طلسم زمزمه کرد،استفاده با صدایی که‌فعلاً مثلِ همیشه مرموز بود:
[خاطره‌ای به دست آمد: تکهٔ سپیده‌دم.]
سانی لبخند زد: «ممنون. حالا برو استراحت‌پشتیبانیِ کن. قول می‌دم اگه یه وحشتِ مغاکی‌عقب از زیرِ موج‌ها بهمون حمله کرد بیدارت کنم.»
نفیس با چهره‌ای گرفته به‌موافق او خیره شد: «...می‌دونستی می‌تونستی‌کمی فقط بگی "خوابای خوب ببینی"؟»
سانی پوزخند زد:پلیدها «آره، می‌دونم. ولی این‌طوری‌بلکه که دیگه لطفی نداره.»
نفیس سر تکان داد، دستِ خنکش را از دستِ او‌فعلاً بیرون کشید، خاطرهٔ درخشان را برداشت و رفت. سانی مدتی‌بیندازد همان‌جا در تاریکی ایستاد و به جای خالیِ او خیره ماند.
سپس آهی کشید، نگاهی به‌فعلاً دستِ خالی‌اش انداخت و آن‌افتِ را روی پاروی هدایت گذاشت.
«آه. کشتیرانی روی رودی‌چون از خونِ یه تایتانِ‌پشتیبانیِ نامقدس تو تاریکی، چقدر سوت‌وکوره...»
با این حرف،پلیدها سانی تکهٔ سپیده‌دم‌باشند را احضار کرد.
نوارِ ساده‌ای از فلزِ درخشان در دستِ آزادش ظاهر شد که با تک‌نگینی تزیین شده بود. تاجِ‌قرار سپیده‌دم در نگاهِ اول چندان چشمگیر به نظر نمی‌رسید. بیشتر ساده بود تا مجلل... با این حال،نگهبانی همان حلقهٔ ساده دلیلِ این بود که سانی، اعضای دسته و آتش‌بانان توانسته بودند از ساحلِ فراموش‌شده برگردند.
تنها افسونش فوق‌العاده قدرتمند بود. تکهٔ سپیده‌دم تمامِ خاطره‌های شعاعِ بزرگی در‌قرار اطرافش را تقویت می‌کرد. پیش‌تر در ساحلِ فراموش‌شده، این تقویت چنان قوی‌دارند بود که کشندگیِ سلاح‌های بیدارِ ارتشِ رؤیابین را به سطحِ سلاح‌های عروج‌یافته می‌رساند.
با توجه به اینکه هیچ محدودیتی برای تعدادِ خاطره‌های‌نداشت تحتِ تأثیرِ تاجِ سپیده‌دم وجود نداشت، این موهبتی باورنکردنی‌قدیس به شمار می‌رفت. تازه این افسون از نوعِ منفعل بود.
به همین شکل‌پلیدها توانسته بودند پلیدهای سقوط‌کرده‌بلکه را از پای درآورند.
متأسفانه، با قوی‌تر شدنِ نفیس و متحدانش و به دست آوردنِ تجهیزاتِ بهتر پس از فرار از ساحلِ فراموش‌شده، کاراییِ‌بیندازد آن رفته‌رفته کمتر شد. تکهٔ سپیده‌دم هنوز هم می‌توانست خاطره‌های عروج‌یافته را تا حدِ زیادی تقویت کند، اما اصلاً در حدی‌رها نبود که آن‌ها را به یک رتبهٔ کاملاً جدید ارتقا دهد. تأثیرش روی خاطره‌های متعالی حتی از این هم ناچیزتر بود.
با توجه به نوعِ دشمنانی که سانی و‌نداشت اعضای دسته باید در کابوسِ سوم با آن‌ها‌واقع روبه‌رو می‌شدند، این تقویت تقریباً به چشم نمی‌آمد.
اما چه می‌شد اگر خودِ‌موافق تاجِ سپیده‌دم را از خاطره‌ای‌کمی عروج‌یافته به خاطره‌ای مطلق ارتقا می‌داد؟
سانی شک داشت که بتواند تغییری بی‌نقص ایجاد کند. اما حتی اگر موفق می‌شد‌اولین با تعبیهٔ یک خردهٔ روحِ مطلق، قدرتِ تکهٔ سپیده‌دم را به سطحِ یک خاطرهٔ‌روی متعالی برساند، باز هم شانسِ پیروزیِ آن‌ها در برابرِ موجوداتِ کابوسِ اعظم بسیار بالا می‌رفت.
پیش از این،بعدش حتی جرئت نمی‌کرد چنین‌استفاده کاری را امتحان کند...
اما حالا دو برتری داشت. اولین مورد، جهشی‌نداشت بود که مطالعهٔ ردایِ آنانکه به او داده‌واقع بود. دومین مورد، ماهیتِ خودِ تاجِ سپیده‌دم بود.
اولین باری که نفیس از آن استفاده کرد، سانی دید که بافتِ خاطره‌هایش درخشان‌تر شد و هر‌واقع گره و رشتهٔ اثیری نوری روشن‌تر از خود ساطع کرد. این تقویت یا خاطره‌ها را با نیروبخشیدن‌برانداز به بافتشان قوی‌تر می‌کرد، یا بافت‌ها را محکم‌تر می‌ساخت تا در برابرِ قدرتِ افزایش‌یافتهٔ خاطره‌ها دوام بیاورند.
در هر صورت،پلیدها نتیجه یکسان بود.باشند رشته‌های جوهر مستحکم‌تر می‌شدند.
اولین خاطره‌ای هم که تکهٔ سپیده‌دم تقویت می‌کرد، خودش بود. بافتِ‌نیازی آن همیشه با تأثیرِ خودش تقویت می‌شد... شاید به همین دلیل‌قدیس بود که این خاطرهٔ عروج‌یافته می‌توانست چنین قدرتِ نامعقولی داشته باشد.
بنابراین، برای سانی کم‌وبیش خاطره‌ای بی‌نقص بود تا پیوند زدنِ خردهٔ مطلق را روی‌عقب آن امتحان کند. نگرانیِ اصلی‌اش این بود که رشته‌های بافته‌شده از جوهرِ ضعیف‌تر نتوانند بارِ‌نگهبانی هدایتِ انرژی‌های برتر را تحمل کنند، اما چه می‌شد اگر با همان انرژی‌ها بادوام‌تر می‌شدند؟
بافتِ تاجِ سپیده‌دم برای اینکه بتواند‌فعلاً آن را از نو بسازد بسیار پیچیده‌قرار بود، اما تغییر دادنش فرق می‌کرد... احتمالاً.
تا نگاهی‌اینکه نمی‌انداخت، چیزی‌واهمه دستگیرش نمی‌شد.
سانی ادراکش را تغییر داد و به فلزِ درخشان خیره شد‌نیازی تا بافتِ زیرینِ خاطرهٔ تکه را تشخیص دهد. طولی نکشید که ملیله‌ای‌دیو باورنکردنی از رشته‌های اثیری جلوی چشمانش ظاهر شد که در تاریکی می‌درخشید.
در حالی که پارو را‌فعلاً در دست داشت، لبخندِ حسرت‌باری‌افتِ زد و نفسِ عمیقی کشید.
«بریم سراغِ کار...»