چپتر 81: چشمِ بافنده
0سانی پلک زد.
[خاطره به دست آمد: قطرهٔ خونِ ایزدی.]
صبر کن...مطلقی یه لحظه‌انسانی صبر کن...
یه اهریمنِ‌مربوط اعظم؟ آب دهانش‌سلسله‌مراتبِ را قورت داد.
موجودِ کابوسی با ۴ هستهٔ روح اهریمن نامیده می‌شد؛ فقط یک‌موفق طبقه پایین‌تر از تایرنتِ ترسناک. تنها بر اساسِ همین یک نکته،قدرتمندترین آن تخمِ باستانیِ شرور احتمالاً از دیوِ زره‌پوش هم قوی‌تر بود.
اما چیزی که بیشتر‌دست‌کم از همه او را شوکه‌اهریمن‌های کرد رتبه‌اش بود، نه طبقه‌اش.
کیفیتِ بیشترِ چیزهای مربوط به طلسمِ کابوس‌چهارم از سلسله‌مراتبِ مشابهی پیروی می‌کرد: از خفته‌تازه تا بیدار، عروج‌یافته، متعالی، مطلق، مقدس و ایزدی.
انسان‌ها تا به حال فقط توانسته بودند به رتبهٔ متعالی برسند.عروج‌یافته این قهرمانان قدیس نام داشتند؛ هر کدام از قدرتی غیرقابل‌تصور برخوردار‌قهرمانان بودند و بشریت را در جنگ علیه موجوداتِ کابوس رهبری می‌کردند.
موجوداتِ کابوس هم به شکلی مشابه با یکدیگر تفاوت داشتند؛انسانی با هفت رتبه از قدرت. آن‌ها به ترتیبِ افزایشِ قدرت‌تازه عبارت بودند از: خفته، بیدار، سقوط‌کرده، فاسد‌شده، اعظم، نفرین‌شده و نامقدس.
بنابراین، یک اهریمنِ اعظم موجودِ کابوسی با ۴ هستهٔ روح بود که هر کدام در رتبهٔ‌شانسِ اعظم قرار داشتند. هسته‌هایی که از نظر قدرت معادلِ هستهٔ روحِ مطلقی بودند که اگر انسانی‌بماند موفق می‌شد کابوسِ چهارم را بگذراند و یک قدم بالاتر از قدیس‌ها بایستد، به دست می‌آورد.
...سانی تازه یکی از قدرتمندترین موجوداتِ کابوسی را کشته بود که تا به‌می‌آورد حال به دستِ یک انسان از پای درآمده بود. دست‌کم تا جایی که‌برابرِ او می‌دانست. پیروزی در برابرِ اهریمن‌های اعظم آن‌قدر نادر بود که اهمیتِ تاریخی داشت.
اوه...
چه شانسِ بزرگی بود که یکی از آن‌ها را کاملاً بی‌دفاع پیدا کرده بود؛ هنوز‌قدم کامل متولد نشده بود و بر اثرِ هزاران سال غفلت ضعیف شده بود. بماند که احتمالاً‌پیروزی تنها انسانِ زنده‌ای بود که تا حدی در برابرِ قدرت‌های ترسناکِ مکندهٔ جانِ تخم مصونیت داشت.
صبر کن...پای چندتا قطعهٔ‌دست‌کم سایه گرفتم؟
سانی احساس‌مطلقی می‌کرد قوی‌تر‌انسانی شده... خیلی قوی‌تر...
عادت داشت برای هر جانورِ بیداری که می‌کشت، ۲ قطعه بگیرد. پس منطقی بود فرض کند که‌توانسته یک جانورِ سقوط‌کرده به او ۴ قطعه، یک جانورِ فاسد‌شده ۸ قطعه، و یک جانورِ اعظم ۱۶ قطعه‌می‌کردند می‌داد — بگذریم از اینکه اصلاً چقدر مضحک است که یک خفته بتواند یک جانورِ اعظم را بکشد.
با این حال، زادهٔ پرندهٔ دزدِ‌معادلِ پست یک جانور نبود، یک اهریمن‌کابوسِ بود. ۴ هسته داشت، پس... ۶۴ قطعه؟!
سانی که خشکش زده بود، رون‌ها را احضار کرد.اهریمن‌های در آن حالتِ هیجان‌زده، حتی فراموشیِ سمجی را که‌کاملاً پیش‌تر مانع از این کار شده بود، نادیده گرفت.
قطعه‌های سایه: [۱۹۶/۱۰۰۰].
با دیدنِ این عدد، اول‌نظر از خوشحالی سر از پا‌انسانی نمی‌شناخت. اما بعد، سانی اخم کرد.
صبر کن، این اصلاً با عقل جور درنمیاد. قبل از اومدن به گورتپهٔ خاکستری ۹۶ قطعه داشتم.بزرگی الانم که ۶۴ تا گرفتم، میشه ۱۶۰ تا. اون ۳۶ قطعهٔ اضافه از کجا اومده؟ از میوه‌ها؟ عمراً...حدی کمتر از یه هفته‌ست داریم ازشون می‌خوریم، روزی یه دونه. برای گرفتنِ این‌همه... باید یه ماهِ تمام می‌گذشت...
اما چطور ممکن بود این‌همه زمان‌کابوسِ بگذرد و او متوجه نشود؟ بله،بایستد حافظه‌اش اخیراً عجیب شده بود... اما...
سانی سعی کرد روی این تناقض تمرکز کند، اما‌خفته به دلایلی خیلی سخت بود. هرچه بیشتر در موردش فکر‌رتبهٔ می‌کرد، کمتر می‌فهمید دقیقاً دارد به چه چیزی فکر می‌کند.
اوه... سعی داشتم چیو‌هسته‌هایی به یاد بیارم؟ یه‌مطلقی چیزی دربارهٔ قطعه‌های سایه؟ آره...
چند دقیقه بعد، شقیقه‌هایش‌دست‌کم را مالید و از‌برابرِ سرِ استیصال آه کشید.
فکر کنم داشتم حساب می‌کردم از‌کابوسِ کشتنِ اون تخمِ پست چندتا قطعه گرفتم.می‌آورد ۶۴ تاست. دیگه فکر کردن داره؟ محشره!
دلش می‌خواست وقتِ بیشتری را صرفِ جشن گرفتن‌می‌کرد برای مقدارِ دیوانه‌وارِ قطعه‌های سایه‌ای کند که به دست‌توانسته آورده بود، اما چیزِ شگفت‌انگیزِ دیگری منتظرِ توجهش بود.
یک خاطره. واقعاً از یک اهریمنِ‌معادلِ اعظم خاطره گرفته بود! یک خاطرهٔ‌کابوسِ مطلقِ واقعی از ردهٔ ۴. این... این...
«محشره!»
سانی یک بارِ دیگر‌انسانی رون‌ها را احضار کرد‌بگذراند و به خاطره‌هایش چشم دوخت.
خاطره‌ها: [زنگولهٔ نقره‌ای]، [کفنِ عروسک‌گردان]، [تکهٔ نیمه‌شب]، [قطرهٔ خونِ ایزدی].
با عجله‌پای روی خاطرهٔ‌دست‌کم جدید تمرکز کرد.
خاطره: [قطرهٔ خونِ ایزدی].
رتبهٔ خاطره: نامعلوم.
نوعِ خاطره: نامعلوم.
توصیفِ خاطره: [پرندهٔ دزدِ نفرت‌انگیز، هم منفورِ ایزدان بود و هم -نامعلوم-. با این حال، فقط به چیزهای درخشان اهمیت می‌داد. شیفتهٔ چشمانِ زیبای بافنده شد و در شبی تاریک و بی‌ستاره، یکی از آن‌ها را دزدید. این موجودِ پست که بی‌طاقت بود، در همان حالِ پرواز به غنیمتش نگاه کرد. اما وقتی بازتابِ -نامعلوم- را دید که برای همیشه در اعماقِ مردمکِ بافنده یخ زده بود، دیوانه شد و جیغ کشید و چشم را در عالمِ فانیِ زیرِ پایش رها کرد. تنها چیزی که در منقارِ حریصش باقی ماند، یک قطره خونِ ایزدیِ خالص و طلایی بود.]
سانی اخم کرد.
آخه این دیگه چی بود؟
هرگز دربارهٔ خاطره‌ای با رتبه و نوعِ نامعلوم چیزی نشنیده‌بایستد بود. اصلاً چطور چنین چیزی ممکن بود؟ آیا طلسم واقعاً نمی‌دانست‌جایی یا فقط از گفتنش امتناع می‌کرد؟ چرا باید چنین کاری می‌کرد؟
و خودِ توصیف... آن کلماتی که نتوانسته بود ترجمه کند چه بودند؟ سعی کرد از ترجمهٔ خودکار بگذرد‌یکی و به خودِ رون‌ها نگاه کند، اما ترجمهٔ آن‌ها از توانش خارج بود. در واقع، هرگز پیش از‌اوه این رون‌هایی از این نوع ندیده بود. عجیب اینکه مطالعهٔ آن‌ها باعث می‌شد احساسِ سرگیجه و تهوع کند.
«این... خیلی خیلی عجیبه.»
همچنین، سانی با شرمندگی باید اعتراف می‌کرد که هیچ ایده‌ای ندارد واژهٔ‌اهمیتِ «خونِ ایزدی» دقیقاً چه معنایی می‌دهد. این مفهوم اصلاً در دایرهٔ واژگانش‌متولد نبود. شاید اگر مثلِ بقیهٔ خفته‌ها به مدرسه می‌رفت و آموزش می‌دید، می‌دانست.
سانی یکی دو دقیقه تردید کرد، سپس با احتیاط خاطرهٔ عجیب را‌تازه احضار کرد. بی‌درنگ، جرقه‌های طلاییِ نور در هوای روبه‌رویش ظاهر شدند و‌برابرِ به هم پیوستند تا قطره‌ای کروی از مایعی درخشان و طلایی بسازند.
«با این باید چیکا...»
پیش از آنکه فکرش تمام شود،جایی طلسم دوباره به حرف آمد. صدایش کمی‌اهمیتِ عجیب به نظر می‌رسید. تقریباً... هیجان‌زده بود؟
[یک قطره خونِ ایزدی به دست آمد. مایل به مصرفِ آن هستی؟]
سانی پلک زد.
مصرف کردنِ... یک خاطره؟
اوضاع داشت‌پای هر لحظه‌دست‌کم عجیب‌تر می‌شد.
تردید کرد.
اگر مصرفش می‌کرد چه اتفاقی می‌افتاد؟ خاطره‌ها پاداش‌هایی بودند که طلسم به بیدارشدگان می‌داد. از این رو، معمولاً مفید بودند، خیلی به‌ندرت‌انسان بی‌فایده از آب درمی‌آمدند و هرگز مضر نبودند. دست‌کم باورِ عمومی این بود. با این حال... این یکی غیرعادی بود. و داشت‌کامل دربارهٔ طلسم حرف می‌زد. این طلسمِ لعنتی هیچ ویژگیِ ثابتی نداشت جز غیرقابل‌پیش‌بینی بودن... که معمولاً هم عواقبِ فاجعه‌باری به همراه داشت.
امن‌ترین راه این بود که مایعِ‌جایی طلایی را به دریای روحش برگرداند‌نادر و دیگر هرگز به آن دست نزند.
اما این خاطره‌ای بود که از یک اهریمنِ‌برابرِ اعظم گرفته بود! احتمالاً در تمامِ عمرش، حتی‌شانسِ در خواب هم، دیگر چنین چیزی به دست نمی‌آورد.
سانی اصلاً حاضر‌موفق نبود این فرصت‌بگذراند را از دست بدهد.
سعی کرد قلبش را که‌مطلقی به‌شدت می‌تپید آرام کند. لب‌هایش‌چهارم را تر کرد و گفت:
«آره. می‌خوام مصرفش کنم.»
[چنان‌که می‌خواهی.]
کرهٔ طلایی به دو جریان از مایعی زیبا و درخشان‌چهارم تقسیم شد. جریان‌ها در هوا به حرکت درآمدند و به صورتِ‌دستِ سانی نزدیک شدند. حس کرد لمسی ملایم گونه‌هایش را نوازش می‌کند.
سپس، مایعِ طلایی به چشمانش رسید‌جایی و در آن‌ها جاری شد و‌نادر از طریقِ مردمک‌ها به روحش راه یافت.
طولی نکشید که ناپدید شد.
سانی خشکش زده بود‌کابوسِ و نمی‌دانست باید انتظارِ‌بالاتر چه چیزی را داشته باشد.
یک ثانیه‌نظر گذشت، بعد‌روحِ ثانیه‌ای دیگر.
دستانِ لرزانش را به‌درآمده سمتِ صورتش بالا آورد‌پیروزی و بالاخره چیزی حس کرد.
لحظه‌ای بعد، دهانش را باز کرد‌می‌دانست و جیغی وحشتناک و ناله‌وار کشید؛ دردی‌تاریخی غیرقابل‌تصور و کورکننده تمامِ وجودش را درید.