چپتر 286: برکاتِ آتش
0مدتی بعد، هر شش نفرشان ویرانهٔ دورافتاده را ترک کردند و راهیِ قلعهٔ روشن شدند. شهرِ تاریک ساکت‌بی‌تفاوتی‌اش و دلگیر بود و خیابان‌هایش خالی از هرگونه جنب‌وجوش و نشانی از حیات. انگار امروز حتی موجوداتِ کابوس هم‌رها در لانه‌هایشان پنهان مانده بودند؛ گویی تنشی را که همچون پیام‌آورِ تغییری فاجعه‌بار در هوا موج می‌زد، حس می‌کردند.
ستاره‌ای تنها در آسمانِ‌تپهٔ فرازِ شهرِ نفرین‌شده در‌ستارهٔ آستانهٔ شعله‌ور شدن بود.
نفیس نخستین کسی بود که از زیر طاقِ مرمرین گذشت و قدم در جاده‌ای گذاشت که‌یادت به سکونتگاهِ بیرونی می‌رسید. چهره‌اش آرام و بی‌حالت بود؛ هر نشانی از احساس را پشتِ نقابِ همیشگیِ‌دیروز بی‌تفاوتی‌اش پنهان کرده بود. گویی پیروزمندانه به خانه بازمی‌گشت، نه اینکه به سوی اعدامِ خویش قدم بردارد.
نگاهش کمی‌لحنش غایب و‌نگاهی دور بود.
سانی جایگاهِ همیشگی‌اش در انتهایِ گروه را رها کرد و حالا دوشادوشِ‌آرام او قدم برمی‌داشت. شاید فقط یک هوس بود، اما دیگر دلش نمی‌خواست‌سوی مثلِ همیشه و از همان روزِ اولِ آشنایی‌شان، پشت‌سرِ او راه برود.
از تپهٔ بلند‌برود که بالا می‌رفتند،بالا ستارهٔ دگرگون ناگهان پرسید:
«سانی، کابوسِ‌پشت‌سرِ اولت رو‌برود خوب یادت هست؟»
لحنش آرام و بی‌خیال بود.
سانی نگاهی از گوشهٔ چشم به‌جاده‌ای او انداخت و چند لحظه مکث‌آرام کرد. سپس با لحنی یکنواخت جواب داد:
«انگار همین دیروز بود.»
نفیس لبخندِ کمرنگی زد.
«سخت بود؟»
آرام پوزخندی‌طاقِ رویِ لبِ‌گذشت سانی نشست.
«سخت؟ نه، سخت نبود. غیرممکن بود. یه عذابِ‌ستارهٔ وحشتناک، نفرت‌انگیز و زجرآور بود. واقعاً از جنسِ کابوس‌لحنش بود. اگه بگم سخت بود، در حقش بی‌انصافی کردم.»
سانی با بی‌خیالی شانه‌ای‌برود بالا انداخت، یادِ کوهستانِ سیاه‌ستارهٔ را پس زد و پرسید:
«...مالِ تو چطور؟»
نفیس نگاهش را دزدید‌گذشت و غرقِ یادآوری شد.سکونتگاهِ بعد از مدتی گفت:
«راستش، مالِ‌راه من اون‌قدرها‌تپهٔ هم بد نبود.»
سانی با‌پشت‌سرِ ناباوری به‌برود او خیره ماند.
«چی، فقط مجبور بودی هزارتا تایتانِ نامقدسِ فسقلی رو با دستِ‌سپس خالی بکشی یا همچین چیزی؟ با شناختی که من از تو دارم،لبِ "اون‌قدرها هم بد نبود" یعنی دست‌کمی از یه نمایشِ وحشتناکِ واقعی نداشته.»
نفیس آرام سر تکان داد.
«...نه. جدی می‌گم. واقعاً‌تپهٔ مجبور نشدم با کسی‌ستارهٔ بجنگم. تا همون لحظهٔ آخر.»
سانی پلک زد.
«صبر کن، جدی می‌گی؟»
لبخندِ غمگینِ‌طاقِ عجیبی رویِ‌گذشت لب‌هایِ نفیس نشست.
«توی کابوسِ اولم، دخترِ یه فانوس‌بان بودم. خانواده‌ام توی یه برجِ قشنگ کنارِ یه دریایِ زیبا زندگی می‌کردن. هر روز صبح، خورشیدِ گرم‌چند از پشتِ افق طلوع می‌کرد و گسترهٔ بی‌کرانِ امواجِ لاجوردی رو غرق در نوری زیبا می‌کرد. بادها ملایم بودن و دنیا مهربون بود.واقعاً من بودم، پدر و مادرم و خواهر و برادرهای کوچیک‌ترم. ما با آرامش کنارِ هم زندگی می‌کردیم؛ ساده، اما بی‌نیاز از هر چیزی.»
سانی اخم کرد.
«خب بعدش چی؟ یه مارِ دریایی‌چشم فانوس رو نابود کرد؟ یه هیولایِ‌لحنی پوسیده از اعماقِ آب اومد بیرون؟»
نگاهِ ستارهٔ دگرگون غایب‌گذشت شد. چند لحظه گذشت‌سکونتگاهِ تا دوباره به حرف بیاید:
«نه. هیچ اتفاقی نیفتاد. فکر کنم نکته‌اش هم همین بود. کابوسِ من... در‌اولت واقع یه بهشت بود. همون چیزی بود که وقتی بچه بودم همیشه آرزوش رو‌لحنی داشتم. فقط خیلی شگفت‌انگیزتر و انسانی‌تر از چیزی که تا حالا می‌تونستم تصور کنم.»
سانی با بهتِ تمام به او خیره ماند.می‌رفتند جلوی چشمانش، ردِ اندوه از چهرهٔ نفیس محو شد‌هست و جایش را به حالتی نامحسوس و سخت داد.
«اما همین بود که غلبه بر اون رو این‌قدر سخت می‌کرد. حتی غیرممکن. درست همون‌طور که گفتی. چون‌لبخندِ تنها کاری که برای فتحِ کابوس باید می‌کردم... تنها کاری که باید می‌کردم این بود که راهم رو‌بی‌انصافی بکشم و برم و همه‌چیز رو جا بذارم. با اینکه می‌دونستم می‌تونم همون‌جا بمونم، توی اون بهشت. برای همیشه.»
سانی کمی مکث‌مرمرین کرد و بعد‌جاده‌ای با احتیاط پرسید:
«پس چیکار کردی؟»
آهِ سنگینی از‌راه لب‌های نفیس خارج‌بلند شد. چشمانش کدر شد.
«...مدتِ زیادی دنبالِ راهی برای خروج از کابوس گشتم. اما هر چقدر هم که گشتم، هیچ راهی نبود. روز پشتِ روز، شب‌رویِ پشتِ شب... هر چی می‌گذشت، مجبور کردنِ خودم به ادامهٔ جستجو سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد. به اون سعادت عادت کرده بودم، به‌چطور اون زندگیِ گرم و زیبا. و بالاخره، روزی رسید که با خودم فکر کردم شاید باید دست بکشم. شاید بتونم همون‌جا بمونم.»
سرش را کمی کج کرد و‌جاده‌ای به حرف آمد؛ صدای مسحورکننده‌اش تا تاریک‌ترین‌بی‌حالت و ژرف‌ترین زوایای قلبِ سانی نفوذ کرد:
«...اون همون روزی بود که رفتم بالای فانوسِ دریایی. می‌دونی، سانی. باید خودت رو‌خوب به آتیش بکشی... تا بتونی برکاتِ آتیش رو درو کنی. مادربزرگم همیشه این‌جوری می‌گفت.یکنواخت پس منم همون کار رو کردم. خودم رو غرقِ نفت کردم و به آتیش کشیدم.»
ناگهان شعله‌های سفید دستانش را لیسیدند. نفیس به آن‌ها خیره ماند؛ رنگِ چهره‌اش رفته‌رفته پرید‌خوب و دردِ وحشتناکِ درونش در چشمانش بازتاب یافت. پوستِ عاجی‌رنگش مدام می‌جوشید، سیاه می‌شد و‌جواب دوباره ترمیم می‌یافت تا مثلِ روزِ اول بی‌آلایش شود. در همان حال، خیلی ساده گفت:
«...و سوختم.»
ناگهان شعله‌ها محو شدند‌گذشت و نفیس دستش را مشت‌بیرونی کرد. صدایش کمی گرفته شد.
«و بعد از مدتِ خیلی خیلی طولانی، وقتی همه‌چیز تموم شد... به خودم که اومدم دیدم توی یه غارِ تاریکم، و توی یه پیلهٔ‌لحظه لزج از ابریشمِ سیاه گیر افتادم. دور تا دورم، هزاران هزار نفر با چشمای باز توی پیله‌های مشابه خوابیده بودن، با لبخندهای شاد روی‌اگه صورت‌های خالیشون. و بالای سرمون... موجودی بود اون‌قدر چندش‌آور و نفرت‌انگیز که تا همین امروز هم نمی‌تونم توصیفش کنم. داشت از رؤیاهای ما تغذیه می‌کرد.»
لحظه‌ای ساکت‌پشت‌سرِ شد و‌برود بعد اضافه کرد:
«اون موجود داشت از درد به خودش می‌پیچید، انگار که‌مکث توی عذابی که می‌کشیدم شریک شده باشه. یه‌جوری تونستم از پیله‌پوزخندی خلاص بشم. و قبل از اینکه کاملاً به خودش بیاد، کشتمش.»
نگاهی به سانی انداخت و لبخند‌جاده‌ای زد. با این حال، هیچ گرمایی‌آرام در آن لبخند به چشم نمی‌خورد.
«...این‌جوری بود‌راه که کابوسِ اولم‌بلند رو فتح کردم.»
سانی مدتِ طولانی در سکوت‌تپهٔ به چشمانِ نفیس خیره ماند.دگرگون سپس، آرام رویش را برگرداند.
«...درست همون‌طور که گفتم،نگاهی مایهٔ کابوسه. فکر کنم بی‌دلیل‌لحظه بهشون این اسم رو ندادن.»
ستارهٔ دگرگون خندید.
«فکر کنم. اما واقعاً، مبارزه با اون ترور سخت‌ترین قسمتش‌ناگهان نبود. بیدار شدن و گیر افتادن توی یه پیلهٔ چندش‌آور هم‌چشم سخت‌ترین قسمتش نبود. حتی... حتی زنده‌زنده سوختن هم سخت‌ترین قسمتش نبود.»
چند لحظه ساکت شد. بعد‌تپهٔ نگاهش را به جادهٔ سفیدِ‌دگرگون زیرِ پاهایشان دوخت و گفت:
«سخت‌ترین قسمتش بالا رفتن از پله‌ها تا بالای فانوسِ دریایی‌مکث بود. نه به خاطرِ چیزی که توی آینده منتظرم بود،سخت بلکه به خاطرِ چیزایی که داشتم توی گذشته جا می‌ذاشتم.»
...طولی نکشید که‌مرمرین شکل‌های آشنای سکونتگاهِ بیرونی‌گذاشت در دیدرسشان ظاهر شد.
بالاخره به‌راه قلعهٔ روشن‌تپهٔ برگشته بودند.