چپتر 1448: یک رؤیای زیبا
0با بازگشت به عرشهٔ زنجیرشکن، کاسی و سانی هیچ وقتی را‌بودند تلف نکردند. پس از برگرداندن جت، او و نفیس را فرستادند‌پرسید تا افی را پیدا کنند. سپس به‌سرعت به‌سمتِ برجِ آلتیا رفتند.
تا حالا دیگر عبور از این بخشِ جنگلِ مه‌آلود برایشان‌شاید عادی شده بود. دقیقاً می‌دانستند کجا بروند و کِی. با این‌اینجا حال، هر دو پژواکِ کاسی باید در طولِ راه قربانی می‌شدند.
حالا که مجبور نبودند رون‌های کنده‌شده روی صخرهٔ سیاه را بررسی کنند، حتی‌چیزهای کمی وقت داشتند تا در انتظارِ غروب استراحت کنند. پنهان از میدانِ کشتاری‌وجود که برج را احاطه کرده بود، غذای مختصری با هم خوردند و منتظر ماندند.
سانی در تاریکی چهرهٔ کاسی را برانداز کرد. ظاهرش آرام و مسلط‌برکت بود... اما خوب می‌دانست که او هم برای حفظِ عقلش همان‌قدر تقلا‌اینجا می‌کند که خودش پس از گذراندنِ چند چرخهٔ اولش تقلا کرده بود.
جزیرهٔ آلتیا... جهنمی بیش از حد بی‌رحم و عذاب‌آور بود. در واقع، سانی‌همیشه مطمئن نبود اگر کاسی در آگاهی از این حلقه به او نپیوسته بود، وضعیتِ‌کمرنگ روانی‌اش چطور می‌شد. داشتنِ کسی استوار برای تقسیمِ این بار... واقعاً یک برکت بود.
شاید به همین دلیل بود که دخترِ نابینا کمتر‌برکت تحت‌تأثیرِ چیزهای هولناکی قرار گرفته بود که اینجا تجربه کرده‌قرار بودند. برخلافِ او، کاسی همیشه شریکی داشت تا حمایتش کند.
با این وجود...
لحظه‌ای مکث‌وضعیتِ کرد و‌چطور بعد پرسید:
«حالت چطوره؟»
کاسی لبخند زد.
لبخندش کمرنگ و گذرا بود،برکت درست مثلِ تمامِ مدتِ پس‌نابینا از دیدارشان در لطفِ سقوط‌کرده.
«خوبم.»
سانی می‌خواست او بیشتر حرف بزند، اما کاسی خودش را بسته نگه می‌داشت. واقعاً عجیب بود... زمانی مثلِ‌وجود خواهر و برادر به هم نزدیک بودند و زمانی مثلِ دو غریبه. یخِ بینشان بالاخره آب شد، اما مدت‌ها‌می‌خواست طول کشید تا سانی بخواهد رابطه‌شان را ترمیم کند. اما حالا که داشت تلاش می‌کرد... انگار کاسی تمایلی نداشت.
اصلاً نمی‌دانست در آن سرش چه می‌گذرد. در واقع، شک‌شاید داشت کسی بداند — حتی نفیس که نزدیک‌ترین شخص به‌گرفته دخترِ نابینا بود، نمی‌توانست بگوید کاسی به چه فکر می‌کند.
شاید این نفرینِ پیش‌گوبودن بود.
سانی آه کشید.
«من برای سر‌کمتر درآوردن از یه‌هولناکی همچین مخمصه‌ای زیادی پرتم.»
اما دست‌کم‌می‌شد باید تلاشش‌کسی را می‌کرد.
«خب، اگه می‌خوای‌بار در موردش حرف‌شاید بزنی، من اینجام.»
کاسی سر تکان داد.
«ممنون. برام خیلی ارزش داره.»
با این حال،داشتنِ انگار داشت به‌تقسیمِ چیزِ دیگری فکر می‌کرد.
سانی با تکانِ‌بار نامحسوسِ سرش برخاست و‌همین کمانش را احضار کرد.
«دیگه وقتشه.»
افسونی را که از برجِ آلتیا محافظت می‌کرد از بین بردند، بلعنده را به‌سمتِ‌شریکی موجوداتِ کابوسِ رهاشده کشاندند و از کنارشان گذشتند. با بالارفتن از پله‌های سنگی، دروازهٔ‌گذرا برج را باز کردند و داخلش پنهان شدند، سپس تا بالاترین طبقه‌اش بالا رفتند.
سرانجام، سانی و‌داشتنِ کاسی به اتاقِ‌تقسیمِ گلِ باد رسیدند.
همه‌چیز در اینجا مثلِ قبل بود. سانی با فرا خواندنِ‌نابینا کابوس، به تختِ کاملاً سالم نزدیک شد و از میانِ‌برخلافِ سایبانِ نیمه‌شفاف به زنی که روی آن خوابیده بود نگاه کرد.
قدیسِ مرموز... بدونِ شک زیبارویی کم‌نظیر بود. پوستِ تیره‌اش صاف و باطراوت بود، بدونِ حتی یک‌دخترِ لکه روی آن. خطوطِ چهرهٔ بی‌نقصش نرم و دوست‌داشتنی بود. موهای موج‌دارش مانندِ ابریشمِ سیاه و‌کند درخشان بود، در حالی که ردای باستانی‌اش به رنگِ لاجوردیِ غنی با رگه‌های سفیدِ درخشان بود.
در حالی که خواب می‌دید، حالتِ چهره‌اش آسیب‌پذیر‌گرفته و معصوم بود. منظرهٔ... مسحورکننده‌ای بود. برای سانی سخت‌کند بود که با دیدنِ آن زیباروی خفته، دلش نلرزد.
انگار خودِ دنیا در اطرافِ‌استوار او گرم‌تر و نرم‌تر می‌شد، گویی‌همین بادی ملایم آن را نوازش می‌کرد.
آه کشید.
«من می‌رم.وضعیتِ کاسی، تو... مراقبِ‌می‌شد خودت باش. لطفاً.»
با این حرف، یک قدم عقب رفت و در‌اینجا سایه‌ها محو شد. کابوس از قبل در آغوشِ آن‌ها‌وجود منتظرش بود — پیکرِ عظیمش دورِ سانی پیچید، و بعد...
جای دیگری بودند.
اما با این حال،واقعاً دقیقاً همان‌جایی بودند که‌دلیل تا پیش از آن بودند.
سانی هنوز در بالاترین طبقهٔ‌می‌شد برجِ آلتیا بود. با این‌بار حال، ظاهرش فرق کرده بود.
تختِ پهن خالی بود. کاسی هیچ‌کجا دیده نمی‌شد. فانوس‌های شناور ناپدید شده بودند. در عوض،داشت اتاق غرق در نورِ درخشانی بود که از پنجره‌ها به داخل می‌ریخت — کابوس مجبور‌مثلِ شد برای در امان ماندن از آن، در سایه‌های عمیقِ گوشهٔ اتاقِ پهناور پنهان شود.
«یه چیزی... درست نیست.»
از کِی تا‌بار حالا جزیرهٔ آلتیا‌شاید این‌قدر روشن بود؟
سانی با احتیاط آرام‌چطور به سمتِ پنجره رفت‌استوار و بیرون را نگاه کرد.
چشمانش کمی ریز شد.
پایینِ پایش... همان جزیرهٔ آشنا بود. با این حال، کاملاً تغییر کرده بود. مهِ خفه‌کننده از بین رفته و‌قرار پهنهٔ سبز و زیبای جنگلِ کاج را نمایان کرده بود. درختان غرق در نورِ گرمِ خورشید بودند و در‌لبخندش باد کمی تاب می‌خوردند. این‌طرف و آن‌طرف، جویبارهای زلالی جریان داشت. میدانِ کشتارِ اطرافِ برج غرق در گل بود.
پلِ سنگی خالی بود و هیچ موجودِ کابوسی به چشم نمی‌خورد. در‌تحت‌تأثیرِ واقع... بدونِ آن مه، سانی باید قامتِ سر به فلک کشیدهٔ بلعنده را‌کند می‌دید که در جنگل پرسه می‌زد. با این حال، او هیچ‌کجا دیده نمی‌شد.
در آسمانِ آبی و صاف هم هیچ جانورِ هولناکی‌تقسیمِ نبود. به نظر می‌رسید جزیرهٔ آلتیا... کاملاً خالی از خطر‌تحت‌تأثیرِ است. در عوض، شبیهِ مکانی آرام، زیبا و صلح‌آمیز بود.
یک بهشت.
«این... رؤیای اونه؟»
سانی می‌دانست که داخلِ یک رؤیاست. اما فضای اطرافش‌دخترِ شبیهِ رؤیا نبود. بسیار ملموس‌تر، واضح‌تر و ماندگارتر از معدود‌بودند رؤیاهایی بود که در گذشته به آن‌ها سر زده بود.
«آخه اینجا چه خبره؟»
«روزِ فوق‌العاده‌ایه، مگه نه؟»
این صدا...
سانی جا خورد و برگشت.
زنی تازه واردِ اتاق شده بود و‌کسی دسته‌گلی از گل‌های تازه در دست داشت. خودش‌دلیل بود... همان قدیسِ خفته و زیبای برجِ آلتیا.
بیدار بود.نابینا یا درست‌تر... در‌چیزهای رؤیایش بیدار بود.
سانی بی‌اختیار یک قدم عقب رفت.تقسیمِ با وجودِ زیباییِ زن، دستِ خودش‌دلیل نبود که نسبت به او محتاط باشد.
صدایش کمی گرفته بود:
«تو کی هستی؟»
قدیسِ زیبا‌نابینا ابرویی بالا انداخت‌چیزهای و لبخند زد.
«من؟ من گلِ بادم.»
سپس، رگه‌ای از‌بار شیطنت در چهرهٔ‌شاید جذابش پدیدار شد.
«ولی چرا‌وضعیتِ می‌پرسی؟ و‌چطور چرا... دوباره اینجایی؟»