چپتر 341: هزار
0سانی بالای جسدِ‌درد کاستر ایستاد و سرش‌ساحلِ را کمی کج کرد.
برخلافِ انتظارش، شادیِ چندانی در دل نداشت. در‌بی‌شمارِ عوض، شکست دادنِ وارثِ قدرتمندِ یک خاندانِ میراث‌دارِ‌بافتِ واقعی، او را غمزده و کمی تلخ‌کام کرد.
با این حال، حسی از... اگر نه تأیید، دست‌کم‌گذروندم احقاقِ حق در او بود. انگار نیازِ عمیقی در‌سایه روحش سرانجام برآورده شده و آن را استوارتر ساخته بود.
استوار.
سانی با ناله‌ای دردمندانه یک‌سال قدم به عقب برداشت، چرخید‌آمدن و نقابِ بافنده را مرخص کرد.
وضعیتش بهتر از چیزی بود که انتظار داشت. بریدگی‌های بی‌شمارِ روی بدنش دردناک بودند، اما‌نداشتند خطری نداشتند. بافتِ خون با پشتکار کارش را می‌کرد و نمی‌گذاشت مقدارِ زیادی از آن مایعِ‌حالا سرخِ گران‌بها را از دست بدهد. بریدگی‌ها از همین حالا داشتند دلمه می‌بستند و بسته می‌شدند.
تنها زخمِ جدی، شکافِ پهلویش بود، اما خونریزیِ آن هم بند آمده بود.دیگری خیلی زود، آن هم شروع به التیام می‌کرد. تا آن موقع، مانعِ چندانی‌متوجه برای حرکاتش ایجاد نمی‌کرد، به شرطی که سانی آماده بود کمی درد بکشد.
پس از یک سال ماندن در ساحلِ‌فکرِ فراموش‌شده، کنار آمدن با درد یکی از مهارت‌هایی‌منو بود که در آن بیشترین تبحر را داشت.
بدتر از ایناش رو‌بکشد هم گذروندم. خیلی بدتر.فراموش‌شده این که چیزی نیست.
بعد، فکرِ‌وضعیتش دیگری به‌چیزی ذهنش خطور کرد.
اون قطعهٔ سایه...یکی باید منو به هزار‌بدتر رسونده باشه، مگه نه؟
لحظه‌ای بعد، متوجه شد که تمامِ وجودش به‌نوعی... عجیب است. حس می‌کرد گرمای شدیدی‌باید در سینه‌اش وجود دارد که رفته‌رفته سوزان‌تر می‌شود. این حس کاملاً فیزیکی نبود، بلکه‌شدیدی بیشتر جنبه‌ای روحانی داشت. انگار هستهٔ روحش داشت تغییرِ شدیدی را از سر می‌گذراند.
سانی با آمیزه‌ای از‌بکشد انتظار و وحشت، روی‌فراموش‌شده این حس تمرکز کرد.
شروع شد...
قرار بود‌آمدن چه اتفاقی‌مهارت‌هایی برایش بیفتد؟
ناگهان، دوباره صدای طلسم را شنید. در پهنهٔ وهم‌انگیزِ‌ذهنش منارهٔ سرخ، جایی که تاریکیِ باستانی با نوری فرازمینی‌باشه درمی‌آمیخت، صدا باوقار و تقریباً... پیروزمندانه به نظر می‌رسید؟
[سایه از قدرت لبریز شده است.]
سانی با تنش گوش داد‌بیشترین و سعی کرد حدس بزند‌نیست طلسم در ادامه چه می‌گوید.
[سایه در حالِ شکل‌گرفتن است.]
لحظهٔ بعد، تلوتلو خورد و‌انتظار روی زانوهایش افتاد. چشمانش گشاد شد‌دردناک و تمرکزش را از دست داد.
گرمایی که در روحِ سانی انباشته می‌شد به نقطهٔ بحرانی رسیده بود و سپس منفجر‌خطور شد. حس می‌کرد هسته‌اش دارد از هم می‌درد و او را در دردی شدید و وصف‌ناپذیر‌است غرق می‌کند. گیج و وحشت‌زده سعی کرد فریاد بزند، اما هیچ صدایی از دهانش خارج نشد.
چیزی از درونِ روحش بیرون می‌آمد و آن را‌ذهنش تکه‌تکه می‌کرد. سانی می‌دانست نمی‌تواند جلوی این روند را بگیرد،مگه بنابراین تنها کاری که از دستش برمی‌آمد تحمل کردن بود.
در حالی که‌درد سانی روی زمین تشنج‌ساحلِ می‌کرد، طلسم زمزمه کرد:
[...سایه کامل شد.]
و بعد، اتفاقِ عجیبی افتاد.
طلسم می‌خواست چیزِ دیگری بگوید، اما ناگهان تمامِ منارهٔ سرخ لرزید.یکی این زمین‌لرزه بسیار قوی‌تر از تمامِ لرزش‌های قبلی بود، طوری که انگار‌خطور این سازهٔ غول‌پیکر داشت فرومی‌ریخت. سانی صدای کرکنندهٔ شکستنِ سنگ را شنید.
تقریباً در همان زمان، ناگهان تاریکیِ مطلقی‌بریدگی‌های او را فرا گرفت و تمامِ نور از‌نداشتند فضای داخلی و طنین‌اندازِ برجِ باستانی ناپدید شد.
...و طلسم ناگهان‌یکی ساکت شد و‌تبحر آخرین اعلانش ناگفته ماند.
دردی که روحش را از هم می‌درید نیز از‌ذهنش بین رفته بود. با این حال، حس نمی‌کرد این روند‌مگه تمام شده باشد. بیشتر حس می‌کرد که متوقف شده است.
چه... چه اتفاقی داره می‌افته؟
سانی گیج‌وضعیتش و سردرگم به‌انتظار اطراف نگاه کرد.
چرا این‌قدر تاریک بود؟
به دنبالِ یک گواهیِ‌گذروندم درونی، سرش را بلند کرد‌ذهنش و به بالا نگاه انداخت.
...چی؟
نورِ خشمگینِ‌وضعیتش ترورِ سرخ‌چیزی ناپدید شده بود.
وقتی سانی سعی می‌کرد این‌بیشترین حقیقت را هضم کند، دو‌نیست چیز در ذهنش نقش بست.
اول اینکه احساسِ بسیار عجیبی داشت. سینه‌اش هنوز پر از گرمای اثیری بود،سایه اما چیزِ دیگری هم حس می‌شد. نوعی... تداخل؟ نمی‌توانست کلمه‌ای برای توصیفِ آن‌است حس پیدا کند، اما می‌دانست که خطری ندارد. دست‌کم نه به این زودی‌ها.
دوم اینکه...
گندش بزنن!
دومین چیزی که متوجه شد این‌تبحر بود که در آن لحظه، تخته‌سنگ‌های‌فکرِ عظیمی داشتند روی سرش آوار می‌شدند.
سانی خودش را از روی زمین جمع کرد، به سمتِ لبهٔ ریشهٔ پهن دوید‌باید و از روی آن پایین پرید. تنها یک ثانیه بعد، یکی از تخته‌سنگ‌ها روی‌شدیدی مرجان درهم شکست و آن را پودر کرد. موجِ ضربهٔ شدیدی به پشتش کوبید.
خارِ خزنده که نخِ نامرئی‌اش با جیانِ افسون‌شدهٔ کاستر بریده شده بود، در آن لحظه داشت در دریای روح خودش‌فکرِ را ترمیم می‌کرد؛ بنابراین سانی برای یک لحظه در حالِ سقوطِ آزاد قرار گرفت. سپس، شبحِ شفافِ بالِ تاریک سرانجام‌گرمای از جرقه‌های نور روی پشتش بافته شد و به او امکان داد تا در امتدادِ شتابِ پرش، به جلو پرواز کند.
وقتی به دیوارِ مناره رسید، صدای خردشدنِ کرکنندهٔ دیگری از پشت سرش طنین انداخت. سانی‌نداشتند با نگاه به بالا و تودهٔ سنگ‌های شکسته‌ای که پایین می‌ریختند، تکهٔ مهتاب را به‌همین جلو راند. نوکِ خاطرهٔ عروج‌یافته به‌راحتی در گرانیتِ باستانی فرو رفت و تکیه‌گاهی برایش ساخت.
از آن آویزان شد، خودش را به سنگ‌های سرد چسباند و دندان‌هایش را‌دیگری روی هم فشرد؛ منتظر ماند تا بهمنِ آوار بگذرد و دعا کرد چیزی‌متوجه به او نخورد. چند لحظه بعد، مناره دوباره لرزید و سپس آرام گرفت.
جایی در آن پایین، هنوز ویرانی‌بعد بر فضای داخلیِ مناره می‌بارید، اما‌قطعهٔ در این ارتفاع، همه‌چیز نسبتاً آرام بود.
سانی چشمانش را باز کرد.
هنوز زنده بود.
انگار گنبدِ منارهٔ سرخ شکسته بود و نورِ زیبای آفتاب را به داخل‌دیگری راه می‌داد. تاریکی که حالا غرق در آن نور شده بود، دیگر مثلِ‌متوجه قبل غیرقابل‌نفوذ نبود. ذراتِ غبار در هوا شناور بودند و همچون الماس‌هایی ریز می‌درخشیدند.
نورِ آفتاب... نورِ آفتاب؟!
سانی با وحشت به اطراف نگاه کرد و به دنبالِ پناهگاه گشت...مهارت‌هایی اما بعد متوجه شد که سایه‌اش کاملاً آرام است. برخلافِ قبل که‌اون خورشیدِ مصنوعی داشت روحش را نابود می‌کرد، سایه هیچ واکنشی نشان نمی‌داد.
...هرچند به‌وضعیتش نظر می‌رسید کمی‌انتظار گیج شده است.
آخه داره چه اتفاقی می‌افته؟!
سانی که گیج شده بود، تصمیم گرفت کاملاً‌دیگری مطمئن شود که قدرتِ نابودگرِ ترور از پرتوهای آفتاب‌رسونده رفته است؛ پس به درونِ دریای روح شیرجه زد.
چیزی که آنجا دید چنان شوکه‌اش‌ماندن کرد که نزدیک بود قبضهٔ تکهٔ‌مهارت‌هایی مهتاب را رها کند و پایین بیفتد.
کلِ چشم‌اندازِ دریای آرام تغییر کرده بود. اگر پیش از این چیزی جز‌اما تاریکی آنجا نبود، حالا پر از نورِ سفیدِ کورکننده‌ای شده بود. نور در‌گران‌بها روحِ سانی جریان داشت و باعث می‌شد آب‌های خاموش موج بردارند و بچرخند.
آن بالا، کرهٔ سیاهِ هستهٔ سایه با شعله‌هایی خشمگین می‌سوخت. می‌لرزید و‌فکرِ می‌جوشید، گویی از قدرت لبریز شده بود. با این حال، جریانِ نور‌مگه آن قدرت را سرکوب می‌کرد و جلوی گسترشِ آن به بیرون را می‌گرفت.
زیرِ آن،بدتر گردابِ عظیمی‌گذروندم به چشم می‌خورد.
سانیِ بهت‌زده به پهنهٔ‌بکشد غیرقابل‌تشخیصِ روحش خیره ماند و‌کنار نمی‌دانست چه واکنشی نشان دهد.
آخه این دیگه چیه؟!
پر از اضطراب و افکارِ‌بیشترین تاریک، کمی تردید کرد و‌نیست سپس رون‌ها را احضار کرد.
همه‌چیز درست مثلِ آخرین باری‌نیست بود که به آن‌ها نگاه‌خطور انداخته بود، به‌جز یک سطر:
قطعه‌های سایه: [۱۰۰۰/۱۰۰۰.]
...نه، نه همه‌چیز.
در خوشهٔ رون‌هایی که‌گذروندم صفت‌هایش را توصیف می‌کردند، چند‌ذهنش رونِ تازه ظاهر شده بود.
سانی با تمرکز‌درد بر آن‌ها، نفسش را‌ساحلِ حبس کرد و خواند:
صفت: [مجرای روح.]