چپتر 281: هفت قهرمان
0در دلِ شب، سانی سرانجام کارِ طاقت‌فرسای پاکسازیِ کفِ‌شرور کتابخانهٔ مخروبه را تمام کرد. خسته وسطِ تالارِ مدور ایستاده‌نابودیِ بود که دید در میانِ نقاشیِ دیواریِ عظیمی قرار دارد.
موزاییک گذرِ زمان را تقریباً دست‌نخورده تاب آورده بود. بیشترِ آن‌رفت کاملاً سالم مانده و تنها چند بخشِ کوچکش بر اثرِ فرسایش یا‌بسته کینه‌توزیِ موجودی که در منارهٔ سرخ سکونت داشت، از بین رفته بود.
حالا دیگر سانی مطمئن بود که ترورِ ساحلِ فراموش‌شده هرگونه تصویری از چهرهٔ هفت قهرمان را‌باید محو کرده است. نمی‌دانست چطور ممکن است، اما حس می‌کرد همان نیروی خشمگینی که سرِ مجسمه‌های‌رفت باستانی را قطع کرده بود، مسببِ آسیب به حکاکی‌های معدنِ باستانی و این نقاشیِ دیواری است.
انگار ترور می‌خواست هر نشانه‌ای از بنیان‌گذارانِ سپاهِ نورِ ستارگان را از تاریخ پاک کند.دنبالِ نامشان فراموش شده بود، تمامِ کسانی که داستانشان را می‌دانستند به خاکستر تبدیل شده بودند،لبه‌های و حتی سنگ‌هایی که تصویرشان را بر خود داشتند نیز شکسته و بی‌حرمت شده بودند.
کینهٔ آن موجودِ شرور نسبت به آن‌ها‌کینهٔ چقدر باید عمیق می‌بود که در میلِ دیوانه‌وارش‌می‌بود برای نابودیِ میراثشان تا این حد پیش برود؟
سانی آهی کشید، کمی چرخید‌آهی و به سمتِ لبهٔ نقاشیِ‌لبهٔ دیواری رفت. دنبالِ آغازِ داستانش می‌گشت.
روی نقاشیِ دیواری نه یک تصویر، بلکه مجموعه‌ای طولانی از تصاویر نقش بسته بود که‌چقدر مانندِ طوماری بلند از لبه‌های موزاییک به سمتِ مرکزش می‌پیچید. در آن‌ها تاریخِ سرزمینی به تصویر‌لبهٔ کشیده شده بود که تاریکی آن را بلعیده بود، و با آمدنِ سپیده‌دمی تازه پایان می‌یافت.
سانی از قبل می‌دانست چه اتفاقاتی نفرینِ تاریکیِ همه‌جانبه را‌کمی به ساحلِ فراموش‌شده آورده و ساکنانِ باستانیِ این سرزمین چطور‌تصویر با وجودِ تمامِ سختی‌ها برای مقاومت در برابرش جنگیده بودند.
حالا قرار بود‌داشتند رازِ نهایی را بفهمد‌کینهٔ — دلیلِ سقوطِ نهایی‌شان.
با پیدا کردنِ تصویرِ اول، بررسی‌اش کرد و‌چرخید کمی روی آن مکث کرد. سپس به راه افتاد‌تصویر و باز شدنِ تاریخ را زیرِ پاهایش تماشا کرد.
وقتی نفرین جهان را زیرِ پردهٔ تاریکیِ ابدی به زانو درآورد و موجوداتِ وحشتناک یکی پس‌باید از دیگری به سکونتگاه‌های انسانی حمله کردند، قهرمانانِ قدرتمندی برای نبرد با آن‌ها ظهور کردند. اما‌رفت آن قهرمانان هر چقدر هم که قوی، شجاع و دلاور بودند، هیچ‌کدام نتوانستند مدتِ زیادی مقاومت کنند.
به‌خصوص وقتی که متحدانِ خودشان هم شروع به تبدیل شدن به هیولا کردند. وقتی کسی نبود که‌داستانش مراقبِ پشت‌سرت باشد، رویارویی با دشمنانِ وحشتناکی که در تاریکی پنهان شده بودند غیرممکن بود — یا حتی‌کشیده بدتر، اگر کسانی که بیشترین اعتماد را به آن‌ها داشتی، همان‌هایی بودند که ضربهٔ مرگبار را وارد می‌کردند.
با این حال، بشریت دوام آورد. ماه‌ها‌کینهٔ و سپس سال‌ها گذشتند. و سرانجام، نسلِ‌عمیق تازه‌ای در این دنیای وحشتناک بزرگ شد.
سانی زمزمه کرد: «هفت قهرمانِ دلاور که‌کمی در تاریکیِ همه‌جانبه متولد شده بودند، سوگند‌داستانش خوردند که نور را به سرزمینِ نفرین‌شده برگردانند.»
کسانی که بعدها سپاهِ نورِ ستارگان را تأسیس کردند، واقعاً در تاریکی به دنیا آمده بودند. آن‌ها هرگز نوری را‌دیوانه‌وارش که سوگند می‌خوردند بازگردانند، به چشم ندیده بودند. تنها چیزی که از آن نور می‌دانستند، قصه‌هایی بود که بزرگانشان برایشان‌مجموعه‌ای گفته بودند؛ قصه‌هایی از دورانی که مردم هرگز به کابوس تبدیل نمی‌شدند و ستارگانِ زیبا حتی در تاریک‌ترین شب‌ها می‌درخشیدند.
این نسلِ تازه در محاصرهٔ چیزی جز تاریکی و وحشت بزرگ نشد، و همین شرایط آن‌ها‌آغازِ را به نیرویی بسیار ترسناک‌تر از آنچه والدینشان بودند، آبدیده کرد. روزگارِ سخت آدم‌های سخت می‌سازد،می‌پیچید و روزگارِ آن‌ها تا جایی که می‌شد تصور کرد بی‌رحم و طاقت‌فرسا بود. حتی فراتر از آن.
و به این ترتیب، مردمی که‌بی‌حرمت این روزگار پرورده بود، خود را‌چقدر با این واقعیتِ تاریک وفق دادند.
سرانجام، هفت تن از آن‌ها بر دیگران‌کمی برتری یافتند و هر کدام گروهِ خود را‌می‌گشت در نبردِ همیشگی علیه نابودیِ پیش‌رونده رهبری کردند.
سانی ایستاد و تصویرِ هر هفت نفرشان‌نیز را بررسی کرد... حتی با اینکه چهره‌هایشان‌آن‌ها آن‌قدر آسیب دیده بود که قابلِ شناسایی نبود.
شوالیه‌ای آنجا بود با زرهِ صفحه‌ایِ‌پیش پیچیده‌ای از فلزِ سفید، که تیغه‌ای‌سمتِ استوار را محکم در دست داشت.
کاهنه‌ای باوقار با ردایی‌نیز سبک و رها، که دستانِ‌شرور ظریفش با نوری ملایم می‌درخشید.
شکارچیِ توانمندی در زرهِ سینه‌ایِ‌آهی باستانی که به نیزه‌ای برنزی‌لبهٔ و زیبا تکیه داده بود.
سازنده‌ای چیره‌دست که‌سنگ‌هایی چکشی بنایی در‌داشتند دستانِ پینه‌بسته‌اش داشت.
سروری شاهانه با تاجی محقر‌میراثشان بر سر، که تنها یک‌کمی نگین طراحیِ ساده‌اش را زینت می‌بخشید.
کُشنده‌ای نامحسوس و بی‌رحم‌نیز با خنجری شبح‌وار که زیرکانه‌شرور پشتِ سرش پنهان شده بود.
و غریبه‌ای از سرزمینی مه‌آلود که زرهی سنگ‌مانند به‌سمتِ تن داشت و هرگز چهره‌اش را نشان نمی‌داد، با‌بلکه سپری گرد و سنگین که کنارِ پاهایش قرار داشت.
سانی به آن هفت‌تصویرشان قهرمان نگاه کرد و‌شکسته در فکر فرو رفت.
«شوالیه، شکارچی، سرور، غریبه، کُشنده، سازنده و کاهنه. تکهٔ‌کشید نیمه‌شب، تکهٔ اوج، تکهٔ سپیده‌دم، تکهٔ غروب، تکهٔ مهتاب.می‌گشت و اون دو تای دیگه... تکهٔ آفتاب و تکهٔ ستاره؟»
سرنوشتِ دو خاطرهٔ تکهٔ آخر برایش نامعلوم بود.موجودِ اما نفیس حتماً چیزی می‌دانست. وگرنه برای یافتنِ‌میلِ تاجِ سپیده‌دم، پا به سفرِ خطرناکِ کوه‌های تهی نمی‌گذاشت.
گرچه تاریخچهٔ ساحلِ فراموش‌شده در اینجا با جزئیاتِ بیشتری به تصویر کشیده‌دنبالِ شده بود، اما هنوز کشفِ تازه‌ای برایش به همراه نداشت. سانی متفکرانه‌مانندِ از تصویرِ آن هفت قهرمان روی برگرداند و به راهش ادامه داد.
در نقطه‌ای از تاریخ، قهرمانان گرد هم آمدند، سپاهِ نورِ‌کینهٔ ستارگان را تأسیس کردند و بقایای بشریت را زیرِ پرچمِ آن‌برای متحد ساختند. همان زمان بود که سوگندِ جسورانه‌شان را یاد کردند.
حتماً دیوونه بودن...
مگر تلاش برای رسیدن به چیزی غیرممکن، تعریفِ دیوانگی نبود؟نسبت سانی اخم کرد؛ خوب هم می‌دانست که در این مورد،میراثشان آن هفت قهرمان واقعاً توانسته بودند جاه‌طلبیِ دیوانه‌وارشان را عملی کنند.
این قضیه برایش خیلی آشنا بود. او هم‌چرخید کسی را می‌شناخت که دوست داشت اهدافِ غیرممکن تعیین‌تصویر کند و سابقهٔ روی‌اعصابی در اثباتِ ممکن بودنشان داشت.
اما آخرش چه شد؟ بله، قهرمانان‌داشتند به رؤیایشان رسیدند. اما ساحلِ فراموش‌شده‌شرور باز هم به جهنمی متروک تبدیل شد.
چه بلایی سرِ نورشان آمد؟
سانی با نگاه به تصاویرِ‌شکسته بعدیِ موزاییک، حس کرد که قرار‌آن‌ها است به‌زودی جوابش را پیدا کند.