چپتر 63: سرورِ خاکستر
0هیولایی عظیم از میانِ‌می‌کرد ماسه‌های خاکستری و توده‌های برگ‌های‌باشد فروریخته، از تپه پایین می‌آمد.
سانی آب دهانش‌بار را قورت داد‌صیقلیِ و چهره‌اش تاریک شد.
موجود به بزرگیِ خانه بود و هشت پای بندبندش به ستون‌هایی بلند می‌مانست.خارهای شکل و شمایلش شبیه به لاشخورها و سنتوریون‌ها بود؛ متشکل از کاسه‌پشتی خرچنگ‌مانند‌برنده و بالاتنه‌ای بیرون‌زده و تا حدی انسان‌نما. اما شباهت‌هایشان به همین‌جا ختم می‌شد.
انگار پوستهٔ این هیولای عظیم به‌جای کیتین از فلزی صیقلی و درخشان ساخته‌رعب‌آور شده بود. گویی زمانی کلِ بدنش را در بوتهٔ فولادِ مذاب فرو برده‌انسان بودند و حالا پوشیده در زرهی درخشان و نفوذناپذیر از آن بیرون آمده بود.
پرتوهای آفتاب از سطحِ کرومیِ کاسه‌پشت بازتاب می‌یافت و همان سوسوی روشنی را می‌ساخت که‌صیقلیِ سانی دیده بود. هیولای فولادی عظیم اما به‌طرزِ عجیبی شکیل بود و به شوالیه‌ای عظیم‌رعب‌آور می‌مانست. سانی حاضر بود قسم بخورد نقشِ هفت ستارهٔ حک‌شده بر سینه‌اش را دیده است.
با این حال، آن شوالیه فاسد‌شده و شرور بود. هاله‌ای شوم از خود ساطع می‌کرد، همچون دیوی که از جهنم‌برنده احضار شده باشد تا مرگ و کشتار به بار بیاورد. زرهِ صیقلیِ موجود پوشیده از خارهای بلند و ناهموار بود.می‌رسید بالاتنهٔ انسان‌نمایش چهار بازوی قدرتمند داشت؛ دوتا به انبرک‌هایی نیرومند ختم می‌شد و دو بازوی دیگر به داس‌هایی برنده و رعب‌آور.
سرِ دیو از سرِ لاشخورها نمایان‌تر بود و چند شاخِ بلند و تیز چون تاجی‌بالاتنهٔ بر آن قرار داشت. چهرهٔ فلزی‌اش تقریباً شبیه به انسان بود، اما هم‌زمان به‌طرزِ زننده‌ای هیولاوار‌چند و حیوانی به نظر می‌رسید. تنها نگاه کردن به آن باعث می‌شد تنِ سانی مورمور شود.
«اون چیز... ترسناکه.»
آن موجود هرچه که بود، جایگاهش در سپاهِ زره‌پوش‌ها به‌وضوح بالاتر‌کشتار از یک سنتوریون بود، چه رسد به لاشخوری حقیر. قدمِ بعدی در‌داشت تکاملشان بود. شاید ژنرال یا فرمانده‌ای. به آن‌ها چه می‌گفتند... لگاتوس؟ پرایتورین؟
سانی نفسش را حبس کرد و پایین آمدنِ دیوِ‌بالاتنهٔ زره‌پوش را از گورتپهٔ خاکستری تماشا کرد. دیو روبه‌روی خردهٔ‌داس‌هایی روحِ متعالی ایستاد و نگاهی گذرا به سنتوریونِ زانوزده انداخت.
هیولای بیدارشدهٔ مرگبار زیرِ نگاهِ او خودش را جمع کرد، گویی از موجودِ کابوسِ‌ناهموار بزرگ‌تر به وحشت افتاده بود. سانی می‌دانست چه حسی دارد، چرا که وقتی چشمانِ هیولای‌دیو عظیم گذرا از روی مخفیگاهِ سایه‌اش گذشته بود، خودش هم همین کار را کرده بود.
دیوِ زره‌پوش بی‌آنکه به سنتوریون توجهی کند،دوتا بلورِ درخشان را برداشت و برگشت. سپس،سرِ بی‌شتاب به زیرِ سایهٔ شاخه‌های درختِ عظیم بازگشت.
سانی آرام‌خود نفسش را‌می‌کرد بیرون داد.
کاسی پرسید: «سانی؟ چه خبره؟»
به کاسی نگاه کرد که‌احضار چهره‌اش غرق در نگرانی و کنجکاوی‌زرهِ بود. پس از اندکی مکث گفت:
«یه تهدیدِ جدید پیدا‌بازوی شده. یکم دیگه ساکت‌انبرک‌هایی بمون، بعداً توضیح می‌دم.»
پای تپهٔ بلند، سنتوریونِ زره‌پوش سرانجام آماده می‌شد تا دوباره روی پا‌بار بایستد. سانی بر سرِ دوراهی مانده بود. باید هیولا را تعقیب می‌کرد‌دوتا تا مطمئن شود در راهِ بازگشت به هزارتو، گذرش به مخفیگاهِ آن‌ها نمی‌افتد.
با این حال، به‌شدت کنجکاو‌زرهِ بود ببیند دیوِ زره‌پوش در لانه‌اش‌چهار در بالای گورتپهٔ خاکستری چه می‌کند.
فرصتی برای‌همچون درست فکر‌جهنم کردن نبود.
سانی با تصمیمی شتاب‌زده، سایه‌اش را فرستاد تا روی ماسه‌های‌دیگر خاکستری بلغزد. سایه با مهارت از دیدرسِ چشمانِ سنتوریونِ زره‌پوش دور‌تاجی ماند و چند ثانیه بعد داشت از تپهٔ بلند بالا می‌رفت.
«فقط یه‌خود نگاه. فقط‌می‌کرد یه نگاه می‌ندازم.»
سایه در سایهٔ ژرفی که تاجِ سرخ‌رنگِ درختِ باشکوه انداخته‌انسان‌نمایش بود پنهان شد، از شیب بالا رفت و به جایی‌برنده نزدیک شد که دیوِ زره‌پوش از دیدش پنهان شده بود.
بالای تپه، زمین پوشیده از برگ‌های فروریخته بود. گورتپهٔ خاکستری در واقع از هر عارضهٔ‌بالاتنهٔ طبیعیِ مرتفعی که تا پیش از آن دیده بودند بزرگ‌تر بود؛ به وسعت و فراخیِ‌نمایان‌تر جزیره‌ای واقعی. با این حال، ردِ پاهای به‌جامانده از پاهای ستون‌مانندِ موجودِ عظیم به‌راحتی دیده می‌شد.
این ردِ پاها سایه را به مرکزِ جزیره رساندند؛نیرومند جایی که تنهٔ عظیمِ درختِ ابسیدین از زمین سر‌شاخِ برآورده و ریشه‌های پهنش در همه سو کشیده شده بود.
دیوِ زره‌پوش زیرِ درخت ایستاده بود‌دیوی و به شاخه‌های پایینی‌اش نگاه می‌کرد.بار خردهٔ متعالی هنوز در انبرکش بود.
«داره به چی نگاه می‌کنه؟»
سانی سایه را واداشت تا ردِ نگاهِ موجود را دنبال کند‌زرهِ و چشمش به چند میوهٔ گرد و اشتهاآور افتاد که میانِ‌انبرک‌هایی برگ‌های سرخ آویزان بودند. یکی از آن‌ها حسابی رسیده به نظر می‌رسید.
ناگهان، دیو خردهٔ روح را روی ماسه‌ها انداخت و‌نیرومند با فراموش کردنِ کاملِ آن، بدنش را بالا کشید. انبرکش‌تیز را دراز کرد و به‌آرامی میوه را گرفت و کشید.
میوه بی‌هیچ مقاومتی از شاخه جدا شد. موجودِ عظیم در حالی که آن را‌زرهِ همچون چیزی شکننده و بی‌نهایت ارزشمند نگه داشته بود، به‌کندی خودش را پایین آورد.داس‌هایی سپس، با احتیاط میوه را به دهانش برد و گازِ کوچکی از آن زد.
داره... میوه‌کشتار می‌خوره؟ این‌بیاورد پلید گیاه‌خواره؟!
سانی که گیج شده بود و دقیقاً نمی‌دانست چه دیده است، چاره‌ای نداشت جز‌ناهموار اینکه به سایه‌اش فرمان دهد آنجا را ترک کند و با شتاب به پایِ‌سرِ تپه برگردد. وقت تمام شده بود و اگر می‌خواست به سنتوریونِ زره‌پوش برسد، باید می‌جنبید.
سایه روی برگ‌های فروافتاده لغزید، از گورتپهٔ خاکستری‌انبرک‌هایی پایین آمد و به سمتِ هزارتو پرواز کرد و‌چند خیلی زود به هیولایی که داشت دور می‌شد رسید.
هوف.
سانی که نفسِ راحتی کشیده بود، مطمئن شد مسیرِ‌بالاتنهٔ سنتوریون طوری نیست که با تپهٔ کوچکِ پناهگاهِ آن‌ها برخورد‌داس‌هایی کند و سرانجام به خودش اجازه داد... کمی آرام بگیرد.
منتظر ماند تا هیولای‌جهنم داس‌به‌دست کاملاً دور شود و‌بار بعد آرام از جا برخاست.
«دیگه امنه، می‌تونین بیاین بیرون.»
نفیس و کاسی از جا برخاستند و دست‌وپایشان را کش‌وقوس دادند و‌بار مالیدند. سانی ناگهان یادش آمد که پشتِ آن تپهٔ کوچک چطور تنگاتنگِ‌دوتا هم فشرده شده بودند و چیزی نمانده بود از خجالت سرخ شود.
اون... اِ...کشتار یه اقدامِ‌بیاورد ضروری بود!
تقریباً خوشحال بود که دیوِ زره‌پوش در‌مرگ بهترین زمانِ ممکن سر رسیده بود تا‌ناهموار حواسش را از آن موقعیت پرت کند.
«چی شد؟»
نفیس نگاهش کرد و ابرویی بالا‌دیوی انداخت. برای یک بار هم که‌بار شده، چهرهٔ بی‌تفاوتش چندان باورپذیر نبود.
سانی نگاهی به گورتپهٔ‌بیاورد خاکستری که چندان دور‌ناهموار نبود انداخت و لرزید.
«خطر در پیشه. باید برگردیم به‌باشد ستیغِ استخوان. وقتی صحیح و سالم‌صیقلیِ برگشتیم به اردوگاه، همه‌چیز رو توضیح می‌دم.»
دهان باز کرد تا چیزی بگوید، اما پشیمان شد‌نیرومند و ساکت ماند؛ تنها سر تکان داد. اعتمادی که‌شاخِ بینشان شکل گرفته بود، دست‌کم برای همین‌قدر کفایت می‌کرد.
سانی پژواک را احضار کرد، طنابِ طلایی را دورِ‌باشد تنه‌اش بست، زینِ دست‌سازِ کاسی را رویِ زرهش گذاشت‌بالاتنهٔ و به دخترِ نابینا کمک کرد تا سرِ جایش بنشیند.
خورجین‌ها را برداشت، دوباره رویِ‌زرهِ لاشخور محکمشان کرد و یک‌انسان‌نمایش قدم عقب رفت. آمادهٔ حرکت بودند.
اما پیش از آن، سانی باید یک کارِ‌کشتار دیگر می‌کرد. به تپهٔ کوچک نزدیک شد و‌انسان‌نمایش با دست شن‌ها را از رویِ آن کنار زد.
خیلی زود، سطحی به سیاهیِ عقیق پدیدار‌دوتا شد. دقیقاً هم‌رنگِ پوستِ درختِ عظیمی بود‌سرِ که از وسطِ گورتپهٔ خاکستری روییده بود.
آن تپهٔ کوچک در واقع فقط بخشِ کوچکی از‌باشد یکی از ریشه‌های غول‌پیکرِ درخت بود که در این‌بالاتنهٔ قسمت از برهوت، کمی از زمین بیرون زده بود.
سانی به اطراف نگاه کرد و سعی کرد وسعتِ این‌انسان‌نمایش دریای خاکستر را تخمین بزند. سرانجام داشت می‌فهمید چه چیزی‌برنده تمامِ حیات را از این بخشِ عظیمِ هزارتوی سرخ مکیده است.
با بازگشت به ستیغِ استخوان، دورِ آتش نشسته بودند. بویِ لذیذِ گوشتِ کباب‌شده در‌سرِ هوا پیچیده بود و باعث می‌شد شکمِ سانی صداهای خجالت‌آوری بدهد. با این حال،زننده‌ای هنوز وقتِ غذا خوردن نبود. او داشت برای دخترها تعریف می‌کرد که چه دیده است.
«...بعد از اینکه سنتوریون زانو زد، یه موجودِ زره‌پوشِ دیگه از بالای گورتپهٔ خاکستری اومد.صیقلیِ فقط این یکی شبیهِ اونایی نبود که قبلاً دیده بودیم. راحت دو برابرِ سنتوریون بود، شش‌سرِ یا هفت متر قد داشت. اصلاً نمی‌تونم تصور کنم وزنش چقدره. شبیهِ یه خونهٔ متحرک بود.»
نفیس اخم کرد؛ مشخص بود‌زرهِ از اینکه چنین غولی راهشان‌انسان‌نمایش را سد کرده، اصلاً خوشحال نیست.
«تازه، زرهش از کیتین نیست. بیشتر شبیهِ یه جور‌بار آلیاژِ فلزیِ عجیبه. بعید می‌دونم بتونیم بشکافیمش. هیچ درزی‌بازوی هم توی زرهِ اون هیولا ندیدم، حتی دورِ مفصل‌هاش.»
کاسی آبِ دهانش را قورت داد‌داشت و سرش را به سمتِ دوستش‌برنده چرخاند. اما ستارهٔ دگرگون ساکت ماند.
سانی آهی کشید.
«به‌علاوه، اون جونور به جای دوتا دستِ معمولی، چهارتا دست داره؛ یه جفت با انبرک و یه جفت با داس. دست‌هاش‌رعب‌آور حتی از مالِ سنتوریون هم بزرگ‌ترن. زرهش پر از تیغه و شاخ‌های بلندی روی سرش داره. تازه... اِ... بیشتر شبیهِ آدم‌هاست.نگاه تقریباً صورت داشت، هرچند فوق‌العاده زشت. و چشماش... خب، فکر می‌کنم از هر چیزی که تا حالا باهاش روبه‌رو شدیم هوشمندتر باشه.»
نفیس در فکر‌دیوی فرو رفته بود.باشد پس از مدتی گفت:
«احتمالاً یه دیوِ بیداره.»
موجوداتِ کابوسی که یک هستهٔ روح داشتند «جانور» و آن‌هایی که‌کشتار دو هسته داشتند «هیولا» نامیده می‌شدند. سه هسته متعلق به طبقهٔ‌قدرتمند «دیو»ها بود و درست بالای آن‌ها، «اهریمن»ها با چهار هسته قرار داشتند.
سانی سر تکان داد‌بیاورد و نشان داد که‌ناهموار با نتیجه‌گیری‌اش موافق است.
«یا شایدم یه اهریمن. در هر‌باشد حال، فکر می‌کنم باید به هر‌صیقلیِ قیمتی از اون حروم‌زادهٔ ترسناک دوری کنیم.»
ستارهٔ دگرگون به او خیره شد‌داشت و سرش را کمی کج کرد.برنده حدود یک دقیقه، سکوت حاکم بود.
سانی دندان به هم سایید، آهی‌دیوی کشید و چند بار پلک زد.بار سرانجام، لبخندی کج و ناامیدانه تحویلش داد.
«بذار حدس بزنم. می‌خوای بکشیش...»