چپتر 307: تختِ نور
0دو نیرو رودرروی هم ایستاده بودند و پهنهٔ بی‌حرمت‌شدهٔ‌انسان‌هایی تالارِ بزرگ آن‌ها را از هم جدا می‌کرد... دست‌کم فعلاً.حاضر سکوتِ پرتنش پر از عطشِ خون و دلهره‌ای تاریک بود.
سانی آرام راهش را به ردیفِ اولِ جمعیت باز کرد و‌تسخیرناپذیر با حالتی پیچیده به انبوهِ جنگجویانِ زره‌پوشِ روبه‌رو خیره شد. از دیدِ‌داشت او، پیروانِ ستارهٔ دگرگون بختِ چندانی برای پیروزی در این نبرد نداشتند.
در برابرِ نگهبانانِ قلعه هیچ برتریِ خاصی نداشتند؛ جز اینکه آدم‌های بیشتری‌معمولی داشتند تا جلوی تیغه‌های تیزِ دشمن بیندازند. حتی اگر همهٔ حاضران انسان‌هایی معمولی‌فقط بودند، باز هم نمی‌توانستند بر نیرویی با سلاح و آموزشِ بهتر چیره شوند.
اینکه تک‌تکِ آدم‌های حاضر در تالارِ تختِ پادشاهی خفته‌سیشان بودند، فقط اوضاع را بدتر می‌کرد. اختلافِ قدرتِ احتمالی میانِ‌خفته‌ها دو بیدارشده بسیار بیشتر از اختلافِ دو مبارزِ معمولی بود.
با این حال،دشمن فکر نمی‌کرد نفیس ببازد؛همهٔ دقیقاً به همان دلیل.
شاید نگهبانان از زاغه‌نشین‌ها مجهزتر و باتجربه‌تر بودند،همچون اما ستارهٔ دگرگون را در جبههٔ خود نداشتند.فردی افی، کاستر و گما را نداشتند. سانی را نداشتند.
آن‌ها فقط دو‌تیغه‌های مبارزِ واقعاً ترسناک داشتند:حتی سیشان و خودِ تسای.
در نهایت، نتیجهٔ این نبرد را همان معدود کسانی رقم می‌زدند که از میانِ دریای خفته‌ها سر برآورده بودند؛خفته‌ها هرچند تمامِ بازماندگانِ شهرِ تاریک تحسین‌برانگیز بودند، اما این چند نفر همچون صخره‌هایی بلند و تسخیرناپذیر از میانشان متمایز می‌شدند.داشتنِ در میانِ بیدارشدگان، قدرتِ فردی بسیار مهم‌تر بود. و از نظرِ داشتنِ افرادِ استثنایی، جبههٔ ستارهٔ دگرگون برتریِ چشمگیری داشت.
پس بله، سانی‌دشمن مطمئن بود که‌اگر نفیس پیروز می‌شود.
اما به چه بهایی؟
اینجا در ساحلِ فراموش‌شده، مردم جایی برای عقب‌نشینی نداشتند. پس این نبرد تنها زمانی به پایان می‌رسید‌بهتر که یک طرف به‌کلی نابود شود. و هرچه یک جبهه به نابودیِ کامل نزدیک‌تر می‌شد، اعضایش با‌بیشتر استیصالِ بیشتری می‌جنگیدند... مثلِ موش‌هایی که در گوشه‌ای گیر افتاده باشند. در این صورت، خون‌ریزی فقط وحشتناک‌تر می‌شد.
آیا این کشتار تنها زمانی‌کاستر متوقف می‌شد که فقط مشتی‌خودِ از قوی‌ترین و سرسخت‌ترین‌ها زنده بمانند؟
تسای، انگار که افکارش را خوانده باشد، ناگهان‌حاضران خندید و با لبخندی تشنه به خون به‌چیره جمعیتِ حاضر در تالارِ تختِ پادشاهی نگاه کرد.
یعنی... یعنی‌تمامِ اون عوضی واقعاً‌تحسین‌برانگیز مشتاقِ این کشتاره؟
غولِ عبوس سپس‌تیغه‌های مستقیم به نفیس نگاه‌حتی کرد و پوزخند زد:
«ستارهٔ دگرگون. آه، دوباره همدیگه رو دیدیم. اما... صبر کن. اون کیه‌نهایت کنارت؟ گماست، دوستِ قدیمیِ من؟ چه غافلگیریِ دلپذیری! چقدر لطف کردی که آوردیش‌تحسین‌برانگیز اینجا. حالا دیگه مجبور نیستم کلِ قلعه رو دنبالِ اون سوسکِ کثیف بگردم...»
با این حرف، آرام از تخت برخاست، گرزِ وحشتناکش‌انسان‌هایی را روی شانه گذاشت و در حالی که آتش‌هایی‌تک‌تکِ تاریک در چشمانش شعله‌ور می‌شد، از پله‌ها پایین آمد.
«اومدی اینجا‌تمامِ که بمیری،شهرِ ستارهٔ دگرگون؟»
نفیس سر کج‌تیغه‌های کرد و با چشمانی‌حتی تهی به تسای نگریست.
«...نه. اومدم اینجا که بکشمت.»
غول خندید. پا روی کفِ مرمرین‌اگر گذاشت، کنارِ سیشان ایستاد و دندان‌هایش‌نیرویی را با پوزخندی شرورانه به نمایش گذاشت.
آن دو در کنارِ هم واقعاً ترسناک بودند. غولِ عبوس تجسمِ نابودی و خشونت بود. پوستش‌فردی به‌خاطرِ حصارِ یخیِ نامرئی‌ای که آن را در بر گرفته بود، کمی به کبودی می‌زد. هوای‌مردم تالارِ تختِ پادشاهی ناگهان سردتر شد و دانه‌های ریزِ برف در پرتوهای نور به رقص درآمدند.
رهبرِ مرموزِ ندیمه‌ها خوددار‌تیزِ و باوقار بود، اما دست‌کمی‌همهٔ از او در ترسناکی نداشت.
سیشان به‌طرزِ خیره‌کننده‌ای زیبا، سرد و تسلیم‌ناپذیر بود. لباسی ساده اما به‌شکلی عجیب شاهانه به تن‌رقم داشت که مخملش به رنگِ شرابِ سرخ بود. گردنبندِ نقره‌ایِ پرکار و ظریفی روی سینه‌اش جا خوش‌متمایز کرده بود که اندامِ نرم و کشیده‌اش را برجسته‌تر می‌کرد، و دو دستبند هم به مچ داشت.
با این حال، بارزترین ویژگی‌اش نه وقار و‌حاضران نه زیبایی، بلکه پوستش بود. خاکستری مثلِ ابرهای‌چیره توفانی، لطیف مثلِ ابریشم، و عاری از هرگونه نقص.
سیشان هم درست مثلِ نفیس از آن دست آدم‌هایی بود که سرشتشان ظاهرشان‌متمایز را تغییر داده بود. اما در موردِ او، این تغییر بسیار چشمگیرتر بود؛پیروز تغییری که به او ظاهری غریب و وسوسه‌انگیز، اما در عینِ حال غیرانسانی می‌بخشید.
زیباییِ سیشان از آن دست‌دشمن بود که هم اشتیاق و هم‌انسان‌هایی ترس را در دلِ آدم می‌انداخت.
وقتی تسای نزدیک شد، بی‌صدا سلاحش را احضار‌ترسناک کرد و سرد به جمعیتِ حاشیه‌نشین‌ها خیره ماند. بسیاری‌می‌زدند از آن‌ها به خود لرزیدند و شتابان نگاه دزدیدند.
چند لحظه بعد، چکشِ جنگیِ ظریفی‌اگر در دستش پدیدار شد که یک طرفِ‌سلاح سرش به شکلِ منقاری باریک درآمده بود.
غولِ عبوس خندید.
«منو بکشی؟ مگه قبلاً امتحان نکردی؟ اگه درست یادم باشه،حاضران دفعهٔ پیش که جنگیدیم مثل یه سگِ ترسو فرار کردی.تک‌تکِ چی باعث شده فکر کنی امروز قراره فرق کنه، عوضی؟»
نفیس چانه‌اش را کمی بالا‌کاستر گرفت و نگاهِ تمسخرآمیزِ او‌خودِ را با سکوت جواب داد.
تسای سر تکان داد.
«همین نگاه. خیلی وقته تو کفِ اینم که این نگاهِ مغرور رو از‌متمایز اون صورتِ خوشگلت پاک کنم. امروز بهت یاد می‌دم چطوری التماس کنی، دختر.پیروز خب، چی می‌گی؟ چطوره این بساط رو یک بار برای همیشه جمع کنیم؟»
نگهبانانی که پشتِ سرش ایستاده بودند خندیدند و سلاح کشیدند. آن‌ها با‌معمولی تحقیر و انتظاری شوم به حاشیه‌نشین‌های روبه‌رویشان چشم دوختند. پیروانِ ستارهٔ دگرگون‌خفته دندان به هم ساییدند، صفوفشان را فشرده کردند و برای یورش آماده شدند.
چیزی به‌جبههٔ شروعِ خونریزی‌افی نمانده بود.
نفیس شمشیرِ نقره‌ای‌اش را احضار‌حتی کرد و با صدایی سرد‌معمولی و بی‌تفاوت به تسای جواب داد:
«...بیا تمومش کنیم.»
برای یک‌جلوی لحظه، زمان‌تیزِ کُند شد.
غول با لبخندی درنده‌خو یک قدم‌گما جلو رفت. دهان باز کرد تا‌نهایت فرمانِ حمله را به سربازانش بدهد.
یک قدم عقب‌تر،دشمن سیشان بی‌صدا به راه‌همهٔ افتاد تا دنبالش برود...
...و منقارِ چکشِ جنگی‌اش را پشتِ‌چند سرِ تسای فرود آورد و با‌میانشان یک ضربهٔ مهلک جمجمه‌اش را خرد کرد.
هم‌زمان، ندیمه‌هایی که پشتِ نگهبانان ایستاده بودند، با چاقوهای بلندی که از آستینشان بیرون کشیدند به مردانِ غافل‌چیره حمله بردند. این چاقوها خاطره نبودند؛ برای همین نیازی نبود زمانی صرف کنند تا در واقعیت بافته شوند‌حال یا در این حین با نوری اثیری بدرخشند. در عوض، از فولاد، استخوان و ابسیدینِ سیاه ساخته شده بودند.
تنها یک لحظه بعد، تیغه‌ها در گوشتِ نگهبانان نشستند و بی‌رحمانه آن‌ها را از‌معدود پای درآوردند. ندیمه‌ها گلو، قلب و چشمانشان را هدف می‌گرفتند. بارِ دیگر خون روی‌همچون کفِ مرمرین جاری شد و جیغ‌های پر از درد و وحشت در هوا پیچید.
تا سربازانِ تسای بفهمند چه خبر است،همهٔ دیگر کار از کار گذشته بود. هیچ فرصتی‌بهتر برای مقاومت در برابرِ این حملهٔ خائنانه نداشتند.
ده دوازده ثانیه بعد، همه‌چیز تمام شد. صد مبارزِ قدرتمند، بی‌آنکه حتی فرصت‌متمایز کنند سلاحشان را بالا بیاورند، بی‌رحمانه تکه‌تکه شدند. اجسادشان روی زمین افتاده بود‌پیروز و نگاهی از وحشت و ناباوری برای همیشه روی چهره‌شان خشک شده بود.
...تنها تسای هنوز زنده بود.
با وجودِ اینکه جمجمه‌اش خرد شده بود، غول همچنان تقلا می‌کرد‌تسای روی پا بایستد و خشم خطوطِ چهره‌اش را در هم کشیده‌تمامِ بود. با این حال، تلاش‌های گیج و سردرگمش ثانیه‌به‌ثانیه ضعیف‌تر می‌شد.
غرشِ دردناک و‌دشمن گنگی از میانِ‌اگر لب‌هایش بیرون پرید.
در حالی که صدها خفته با شوک‌نفر و وحشت خیره مانده بودند، نفیس آرام‌می‌شدند از تالارِ بزرگ گذشت و کنارش ایستاد.
سیشان که پشتِ غول‌تیزِ ایستاده بود، با احترام‌اگر به او تعظیم کرد.
«بانو ستارهٔ دگرگون.»
سانی به چکشِ جنگی‌اش خیره شد؛ خیس از خون‌انسان‌هایی و مغزِ استخوان بود و تراشه‌های استخوان به سطحِ فلزی‌اش‌حاضر چسبیده بود. ناگهان حالتی از شناخت در چهره‌اش پدیدار شد.
«چکش... چکشِ بنا...»
آنچه در دستِ ظریفِ سیشان بود، ششمین خاطره از خانوادهٔ‌حاضران تکه بود. خاطره‌ای که به آن غولِ متحرک تعلق داشت؛تک‌تکِ مجسمهٔ سازنده‌ای که دیوارهای شهرِ تاریک را بنا کرده بود.
تکهٔ آفتاب.
نفیس در جوابِ‌دشمن زنِ زیبا سرِ‌اگر تکانِ خشکی داد.
«کارت خوب بود.»
سرانجام هویتِ جاسوسی که‌تیزِ از درونِ قلعه به‌اگر او کمک می‌کرد، فاش شد.
سپس رو به غولِ در حالِ مرگ چرخید و به او خیره‌نهایت شد. چهرهٔ نفیس آرام و بی‌حالت بود و هیچ احساسی در چشمانِ خاکستری‌تحسین‌برانگیز و سردش به چشم نمی‌خورد. پس از چند لحظه، با لحنی یکنواخت گفت:
«قول داده بودم بکشمت.»
با این حرف، شمشیرش را بالا برد و‌همچون با یک ضربهٔ سریع و دقیق، قلبِ تسای‌فردی را شکافت. مردِ غول‌پیکر لرزید و سپس بی‌حرکت شد.
نفیس شمشیرش را بیرون کشید، چشمانش را‌حتی بست و چند لحظه آن را تکیه‌گاهِ‌نیرویی وزنِ خود کرد. لرزشِ خفیفی به جانش افتاد.
جنگ بر‌جبههٔ سرِ تاج‌وتخت‌افی تمام شده بود.
قلعهٔ روشن سرانجام‌دشمن بانوی تازه‌اش را‌اگر پیدا کرده بود.