چپتر 1334: وعدهٔ شوم
0سانی و نفیس مدتی بی‌حرکت ماندند؛ جریانِ بی‌تفاوت و گریزناپذیرِ رودِ بزرگ‌آزمون‌های آن‌ها را با خود می‌برد. دلِ سانی سنگین بود... آن‌قدر سنگین که‌آغوش تاب آوردنش سخت بود. چنان دردی داشت که رنجش تقریباً جسمانی حس می‌شد.
یا شاید‌کابوس هم واقعاً‌آزمون‌های جسمانی بود.
سرانجام، درد گنگ‌نجاتشون شد. اما آن‌پایین بارِ تحمل‌ناپذیر باقی ماند.
سانی دستش را آهسته بالا آورد و یکی از بازوهای نف را محکم گرفت.فایده‌ای نف هنوز او را از پشت بغل کرده بود، برای همین سانی نمی‌توانست چهره‌اش‌نمی‌دونم را ببیند. او هم نمی‌توانست چهرهٔ سانی را ببیند... که شاید این‌طور بهتر بود.
وقتی سانی به حرف‌روزگارِ آمد، صدای یکنواختش آرام‌کشتنِ و پر از عذاب بود:
«نف...»
چشمانش را‌اینکه به آسمانِ‌بدیم آبیِ دوردست دوخت.
«چرا نمی‌تونیم‌این از هیچ‌کس‌روزگارِ محافظت کنیم؟»
...مدتی هیچ جوابی‌نشانهٔ نیامد. سرانجام، نفیس‌تعلق آهِ آرامی کشید.
«چون دنیایی که‌فتحِ توش به دنیا‌فایده‌ای اومدیم این‌طوری نیست.»
لحظه‌ای مکث کرد، در حالی‌سرش که بدنش هنوز به بدنِ‌زندگی سانی چسبیده بود. بعد اضافه کرد:
«من و تو، و همهٔ کسایی که‌داشتند می‌شناسیم... ما به دنیا اومدیم تا همه‌چیز‌فایده‌ای رو نابود کنیم، نه اینکه نجاتشون بدیم.»
سانی سرش را پایین انداخت و با خود فکر کرد که شاید حق با اوست.چیزی دنیایی که در آن زندگی می‌کردند — در واقع هر دو دنیا — بیشتر از‌می‌کنه سازنده به قاتل نیاز داشت. این نشانهٔ روزگارِ شومی بود که به آن تعلق داشتند.
اما کشتنِ موجوداتِ کابوس و فتحِ آزمون‌های‌چیزی طلسم چه فایده‌ای داشت، وقتی چیزی جز‌دوباره حسرت و ویرانی برای بازگشت باقی نمانده بود؟
چند لحظه بعد، دوباره صدای نف‌پایین را شنید. در حالی که او را‌بیشتر در آغوش داشت، با لحنی مردد گفت:
«نمی‌دونم کمکی می‌کنه یا نه... ولی آنانکه‌داشتند هیچ‌وقت قصد نداشت به بافت برگرده. از‌فایده‌ای همون اول می‌دونست که قرار نیست برگرده.»
چشمانِ سانی لرزید. کمی جابه‌جا‌شومی شد، سرش را چرخاند و‌کابوس بالاخره به نف نگاه کرد.
«چی؟»
نفیس آه کشید.
«چه آینده‌ای در انتظارش بود؟ اینکه برگرده و بقیهٔ عمرِ بی‌نهایتش رو تنها توی گورستانِ تمامِ چیزایی‌ویرانی که دوست داشت بگذرونه؟ اون فقط به خاطرِ رؤیای فرزندانِ بافنده... یعنی ما... که به کمکش نیاز‌قصد داشتیم، تا الان دوام آورده بود. وقتی ما می‌رفتیم، آخرین دلیلش برای موندن هم از بین می‌رفت.»
نفیس نگاهش را دزدید.
«برای همین بود آذوقه‌ای که توی بافت جمع کردیم‌ویرانی فقط برای دو نفر بود، نه سه نفر. و‌مردد برای همین این‌قدر دلش می‌خواست از گذشته‌اش برامون بگه.»
صدایش گرفته و سنگین شد.
«...برای همین بود که ما رو به خانهٔ وداع‌موجوداتِ هم برد. جایی که رودزادگان میان تا به آخرین سفرشون‌نمانده برن. تا قبل از خداحافظی، با عزیزانشون ضیافتی داشته باشن.»
چهرهٔ معمولاً بی‌حالتِ نف کمی‌شومی در هم رفت. لحظه‌ای ساکت ماند‌فتحِ و بعد با صدایی یکنواخت گفت:
«ما براش غذا درست کردیم، به قصه‌هاش گوش دادیم و توی‌نمانده راه همراهیش کردیم. شاید ترتیبِ کارها اشتباه بوده باشه... ولی حداقل‌می‌کنه اون آخرِ کار تنها نبود. ما اونجا بودیم تا بدرقه‌اش کنیم.»
سانی مات‌ومبهوت‌اینکه سرش را‌بدیم پایین انداخت.
«آذوقه‌ها...»
چرا نفهمیده بود تمامِ چیزهایی که در بافت جمع‌موجوداتِ کرده بودند فقط برای آن‌ها دو نفر بود و نه‌نمانده خودِ آنانکه؟ چطور متوجهِ چیزی به این واضحی نشده بود؟
شاید به این خاطر بود که سانی در اعماقِ وجودش، همیشه این حقیقتِ شنیع را می‌دانست. فقط چشمانش را‌گفت روی آن بسته بود، چون نمی‌خواست بارِ سنگینش را به دوش بکشد و با قانع کردنِ خودش که بعداً فکری‌بالاخره به حالش می‌کنند، تسلا می‌یافت... با وجود اینکه هیچ کاری از دستشان برنمی‌آمد تا این پایانِ تلخ را تغییر دهند.
آنانکه رفته بود.
به تخته‌های چوبیِ عرشه خیره شد و بیهوده سعی کرد خودش را دلداری دهد. به خودش گفت زنی‌بازگشت که می‌شناختند، آنانکهِ واقعی نبود. البته که کمکی نکرد. به خودش گفت همه‌چیز طبقِ خواستهٔ او پیش رفته...بافت اینکه محو شدن در آغوشِ فرزندانِ بافنده، بهترین مرگی بود که کاهنهٔ طلسمِ کابوس می‌توانست آرزویش را داشته باشد.
البته که‌این این هم‌روزگارِ کمکی نکرد.
در نهایت، تنها یک راه‌طلسم برای کم کردنِ باری که قلبِ‌نمانده خسته‌اش را له می‌کرد وجود داشت.
اینکه درد‌اینکه را به‌بدیم خشم تبدیل کند.
سانی نمی‌توانست آنانکه را برگرداند... اما می‌توانست‌داشتند از کسانی که او را به این‌فایده‌ای سرنوشت دچار کرده بودند، انتقامِ خونینی بگیرد.
«شاهزادهٔ دیوانه...»
تصویرِ آن پلیدِ نفرت‌انگیز پیشِ‌طلسم چشمانش جان گرفت. چهرهٔ سانی سخت‌نمانده شد و دستانش رفته‌رفته گره خوردند.
«اون حرومزاده ممکنه‌نجاتشون هنوز همون بیرون‌پایین باشه، یه جایی.»
چشمانش از‌این نفرتی مرگبار‌روزگارِ برقی زد.
...اما بعد، سانی به خودش یادآوری کرد‌داشتند که شش طاعون چه کسانی بودند. یا‌فایده‌ای بهتر بود بگوید، فکر می‌کرد چه کسانی هستند.
مدتی ساکت ماند‌فتحِ و بعد با‌فایده‌ای صدایی غایب گفت:
«نف. می‌دونی... من‌نجاتشون شاهزادهٔ دیوانه رو‌پایین توی یه خواب دیدم.»
نفیس او را رها کرد و‌تعلق عقب کشید تا سانی بتواند برگردد‌آزمون‌های و نگاهش کند. چهرهٔ سانی عبوس بود.
چند لحظه مکث‌نشانهٔ کرد، بعد به خودش‌داشتند فشار آورد تا بگوید:
«من... فکر کنم می‌دونم اون کیه. هر کدوم از شش‌بازگشت طاعون کی هستن. اونا ماییم... ما از آینده. کاسی، افی،نمی‌دونم کای، جت، موردرت و من... همهٔ اعضای دسته. به جز تو.»
سانی خوابی را به یاد آورد که در آن بقایای‌زندگی آن دیوانهٔ آلوده به او حمله کرده بود. آن صدای‌شومی مجنون که بارها و بارها او را قاتل صدا می‌زد.
قاتل...
چشمانش را‌این لحظه‌ای بست‌روزگارِ و آرام گفت:
«چون ما کشتیمت. تو نمی‌تونی تباه‌فایده‌ای بشی، پس حتماً ما کشتیمت. برای‌چند همینه که فقط شش طاعون وجود داره.»
بالاخره گفته شد. فکری که‌سرش می‌ترسید به خودش اعتراف کند،زندگی حالا به زبان آمده بود.
سانی به سختی احساساتش را‌شومی سرکوب کرد و به نفیس نگریست؛فتحِ نمی‌دانست واکنش او چه خواهد بود.
چهره‌اش بی‌حرکت بود و چشمانِ خاکستریِ زیبایش آرام... مثلِ‌موجوداتِ همیشه. سانی معمولاً می‌توانست احساساتِ واقعی پنهان‌شده پشتِ نقابِ‌بازگشت بی‌حالتِ او را بخواند، اما این بار نتوانست رمزگشایی‌شان کند.
گیج شده‌کابوس بود؟ باورش نمی‌شد؟طلسم عصبانی بود؟ می‌ترسید؟
نفیس مدتِ زیادی ساکت ماند.
سپس به چشمانش‌نشانهٔ نگاه کرد و‌تعلق با آرامش گفت:
«پس عالیه.»
سانی پلک زد.
این... واکنشی‌اینکه نبود که‌بدیم انتظارش را داشت.
گیج و مبهوت اخم‌روزگارِ کرد و پرسید تا‌کشتنِ مطمئن شود درست شنیده است:
«...عالیه؟»
نفیس سر تکان‌فتحِ داد، انگار داشت چیزِ‌چیزی بدیهی‌ای را تأیید می‌کرد.
«معلومه. اگه شش طاعون واقعاً خودِ ما از آینده‌اوست باشن... پس همه‌چیز رو در موردشون می‌دونیم. تمامِ نقاطِ‌نشانهٔ قوت و ضعفشون رو می‌دونیم. حتی نقص‌هاشون رو هم می‌دونیم.»
لبخندِ محوی گوشهٔ لبش نشست.
«پیش از این نگرانِ روبه‌رو شدن باهاشون بودم، اما اگه حرفت درست باشه... خب،فایده‌ای همه‌چیز عوض می‌شه. اگه دشمن رو بشناسی و خودت رو هم بشناسی، نیازی نیست از‌کمکی نتیجهٔ صد نبرد بترسی. اما اگه دشمن خودت باشی... همه‌چیز خیلی ساده‌تر می‌شه، مگه نه؟»
سانی مبهوت‌کابوس به او‌آزمون‌های خیره ماند.
«واقعاً...»
واقعاً حق با او بود.
چشمانش کمی گشاد شد.
اگر شاهزادهٔ دیوانه واقعاً نسخهٔ آیندهٔ خودش بود — شبحی پست از آینده‌ای‌لحظه که نفیس در آن مرده بود — پس تنها کاری که برای کشتنِ‌قصد آن عوضی باید می‌کرد، این بود که نامِ راستینشان را با صدای بلند بگوید.
اگر بلعنده واقعاً نسخهٔ آیندهٔ افی بود، پس کشتنش به همین سادگی بود‌بیشتر که آن طاعونِ ترسناک را منزوی کنند و نگذارند به غذایی دسترسی پیدا‌فتحِ کند. دیری نمی‌گذشت که آن پلیدِ آلوده ضعیف می‌شد و بدنش خودش را می‌خورد.
اگر کشتارِ نامیرا واقعاً نسخهٔ آیندهٔ جت بود، پس فقط باید او را‌طلسم برای مدتی طولانی درگیرِ نبرد می‌کردند و اجازه نمی‌دادند آن موجودِ نگون‌بخت کسی‌مردد را بکشد و جوهرش را جذب کند. در نهایت، روحش خودبه‌خود فرو می‌ریخت.
اگر عذاب واقعاً نسخهٔ آیندهٔ کاسی بود، پس قدرتش در توانایی‌های پیشگویانه‌اش‌آزمون‌های و پیوندِ فوق‌العاده قوی‌اش با مکاشفات و تقدیر نهفته بود. از نظرِ‌آغوش فیزیکی نمی‌توانست چندان مهیب باشد... بنابراین، نقابِ بافنده او را بی‌دفاع می‌کرد.
البته دو نفرِ دیگر هم بودند. نقصِ موردرت نامعلوم بود و سانی شک‌لحظه داشت که او به این راحتی آن را در میان بگذارد. با این‌قصد حال، شاهزادهٔ هیچ می‌توانست شخصاً و بدون فاش کردنِ رازهایش با روح‌دزد مقابله کند.
در این میان، نقصِ کای چیزی‌پایین نبود که بتوان از آن برای‌واقع شکست دادنش در نبرد بهره برد.
با این حال... دانستنِ نحوهٔ کشتنِ پنج نفر از‌موجوداتِ شش طاعون، خودش نتیجه‌ای درخشان بود. این کار با اختلاف‌نمانده بسیار بهتر از رویاروییِ کورکورانه با شش پلیدِ وحشتناک بود.
سانی آن‌قدر از احتمالِ وحشتناکِ تبدیل شدن به‌کشتنِ شاهزادهٔ دیوانهٔ منفور شوکه و منزجر شده بود که‌ویرانی از در نظر گرفتنِ مزایای پنهانش غافل مانده بود.
برقی تاریک در چشمانش درخشید.
سانی سرش را بالا آورد و‌پایین برای چند لحظهٔ طولانی و پرمعنا‌واقع در سکوت به نفیس خیره شد.
سپس آرام گفت:
«نف... بیا‌این شاهزادهٔ دیوانه‌روزگارِ رو بکشیم.»
صدایش رفته‌رفته قوت گرفت.
«بیا اون عوضی رو بکشیم، و بقیهٔ شش‌فکر طاعون رو هم باهاش بکشیم. بیا آلوده‌ها رو‌نیاز قتل‌عام کنیم. بیا آستانه رو با خاک یکسان کنیم.»
دندان‌هایش را روی هم سابید‌شومی و به جلو خم شد؛ چشمانش‌فتحِ از قصدِ تاریکِ کشتار شعله‌ور بود.
«بیا این‌این کابوسِ وحشتناک‌روزگارِ رو فتح کنیم.»
کلماتِ سانی لحظه‌ای در هوا‌طلسم معلق ماند و سپس باد‌بازگشت آن‌ها را با خود برد.
نفیس مدتی ساکت ماند.
سپس لبخند زد‌نشانهٔ و شعله‌هایی سفید‌تعلق در چشمانش روشن شد.
«...این یه قوله.»
[پایانِ بخشِ اول: جریان‌های زمان]
قبلی
بعدی