چپتر 784: کلِ واحد
0دومین کلاس برای سانی به یک چالش تبدیل شده بود. نه به‌به‌خاطرِ این خاطر که حس می‌کرد برای آموزشِ بیدارشدگانِ کم‌تجربه‌تر آماده نیست، بلکه چون‌هم‌زمان همهٔ آن‌ها بسیار هیجان‌زده بودند و دربارهٔ بازگشتِ ستارهٔ دگرگون یک‌دنیا سؤال داشتند.
کلِ آکادمی غلغله بود.
«استاد سانلس،عادی بانو ستارهٔ‌مشکلی دگرگون رو دیدین؟»
«راسته؟ اون عروج کرده؟!»
«حالا قراره به خاندانِ‌عادی شعلهٔ جاودان ملحق بشین؟نمی‌کرد می‌شه ما هم عضو بشیم؟!»
در حالتِ عادی، این موضوع مشکلی ایجاد نمی‌کرد. اما از بختِ بدِ سانی، او به‌خاطرِ نقصش نمی‌توانست‌بیرون از جواب دادن به هیچ سؤالی طفره برود؛ برای همین، کنترل کردنِ شاگردان و هم‌زمان جلوگیری از‌غرق لو رفتنِ مسائلِ مهم، کمی زمان و زیرکی طلب می‌کرد. سرانجام، مجبورشان کرد روی درس تمرکز کنند.
پس از پایانِ کلاس، باید به چند کارِ اداری رسیدگی می‌کرد و بعد پیشِ معلم جولیوس‌سؤالی می‌رفت تا در چند کار به پیرمرد کمک کند. مربیِ سال‌خورده که دید دستیارش برای رفتن‌سرانجام خیلی عجله دارد، سانی را زیاد نگه نداشت و خیلی زود با لبخندی معنادار مرخصش کرد.
«آه، جوونی...»
سانی که داشت با‌عادی عجله به سمتِ در‌نمی‌کرد می‌رفت، کمی اخم کرد.
«منظورش چی بود؟»
سانی سردرگمی را از ذهنش بیرون کرد و تصمیم گرفت وقت را‌نمی‌توانست تلف نکند؛ پس از گامِ سایه استفاده کرد تا هرچه سریع‌تر خودش‌جلوگیری را به ایستگاهِ قطار برساند. در راهِ خانه، غرق در فکر بود.
پس از یک شب آزمایش و بررسیِ پیوندشان، خیلی کنجکاو بود بداند او و نفیس چه کارهای‌هم‌زمان دیگری می‌توانند بکنند. تا جایی که سانی فهمیده بود، پیوندِ سایه باعث می‌شد روحِ آن‌ها به طرزِ عجیبی‌چند دو بخش از یک کلِ واحد در نظر گرفته شود؛ دست‌کم در موردِ عملکردِ سرشت‌هایشان که این‌طور بود.
پس... یعنی وقتی از گامِ سایه‌مشکلی استفاده می‌کرد، می‌توانست نِف را هم‌به‌خاطرِ با خودش از میانِ سایه‌ها بکشد؟
اگر از طلسمی مثلِ‌نگه شکوفهٔ خون استفاده می‌کرد، اثرش‌مرخصش به او هم منتقل می‌شد؟
اگر این‌طور بود، آیا تقویتِ‌ایجاد حاصل از آن به همان‌به‌خاطرِ اندازه می‌ماند، یا قدرتش نصف می‌شد؟
از این دست سؤال‌ها زیاد داشت‌نمی‌توانست و جوابشان فقط با آزمایش‌های بیشتر‌برود به دست می‌آمد. سانی حسابی هیجان‌زده بود.
چرا نباشد؟ همیشه از ضعفِ خودش کینه به دل داشت و از این واقعیت که بیدارشدگانِ قوی‌تر یا‌سؤالی موجوداتِ کابوسِ قدرتمند می‌توانستند بی‌دردسر جانش را بگیرند، بیزار بود. هر چیزی که برای دفاع از خودش به او‌روی قدرتِ بیشتری می‌داد یک موهبت بود، و یادِ اینکه دیشب چقدر احساسِ قدرت می‌کرد، هنوز در ذهنش تازه بود.
البته، واقعیت‌دارد به این‌نگه سادگی‌ها هم نبود...
اولاً، هر آزمایشی ایجاب‌مشکلی می‌کرد که نِف دردِ‌بختِ شکنجه‌آوری را تحمل کند.
ثانیاً، فراموش نکرده‌بدِ بود که این‌نمی‌توانست قدرت بهایی دارد.
بهایش آزادیِ او بود.
به نظر می‌رسید نفیس تمایلی ندارد از پیوندِ سایه استفاده کند تا‌سمتِ او را به انجامِ خواسته‌هایش وادارد، اما سانی نمی‌توانست کاملاً از نیتِ‌سایه او مطمئن باشد. دست‌کم تا وقتی که رُک‌وپوست‌کنده درباره‌اش حرف نزده بودند.
مسئله فقط این بود که... هنوز نمی‌خواست آن‌بختِ حرف را پیش بکشد. روراست حرف زدن دربارهٔ هر‌طفره چیزی، معمولاً آخرین کاری بود که دلش می‌خواست بکند.
بعداً... بعداً‌بختِ این کار‌به‌خاطرِ رو می‌کنم...
نفیس تازه از کابوس بیرون آمده‌مشکلی بود. خودِ سانی هم پس از‌به‌خاطرِ عروج، تا مدتی حال‌وروزِ چندان خوشی نداشت.
بهتر بود کمی به‌نگه او زمان بدهد تا‌معنادار به حالتِ عادی برگردد.
...طولی نکشید که به خانه‌اش نزدیک شد. سیستمِ امنیتی به‌طور خودکار داده‌های بیومتریکش را اسکن کرد و قفلِ در را باز کرد. در‌هم‌زمان را باز کرد، داخل شد و کفش‌هایش را درآورد. سپس نگاهی به اطراف انداخت و نفیس را دید که روی چهارپایه‌ای بلند کنارِ پیشخوانِ‌معلم آشپزخانه نشسته بود و با دقتی عجیب به رابطش خیره شده بود. چشمانش شعله‌ور بود و انگار مدت‌ها بود که همان‌طور بی‌حرکت مانده بود.
چنان غرقِ اتفاقاتِ روی صفحه بود که‌جواب حتی متوجهِ بازگشتِ او نشد. نفیس مشتش‌کنترل را گره کرد و ناگهان به حرف آمد:
«یالا. از پسش‌حالتِ برمیای. اون خوبه،مشکلی ولی تو بهتری!»
سانی چند بار پلک زد؛ عادت نداشت چنین شوری در‌جوونی صدای ستارهٔ دگرگون بشنود. او معمولاً خیلی خوددارتر بود. اصلاً منظورش‌تلف چه بود؟ قرار بود چه کار کند؟ از کی بهتر بود؟
آه، حتماً داره با‌مشکلی خودش حرف می‌زنه. ولی‌بختِ آخه داره چی تماشا می‌کنه؟
سانی چند قدم جلو‌به‌خاطرِ رفت و از روی شانهٔ‌هیچ نفیس به صفحه نگاه کرد.
حالتِ عجیبی روی چهره‌اش نشست.
روی صفحه، شمشیرزنی وحشی با زرهِ سیاه داشت با زنی باوقار می‌جنگید که زرهِ فلزیِ سبک‌ذهنش و نیم‌نقابی ظریف به تن داشت. گلبرگ‌های رز از بالا می‌ریختند و کفِ میدانِ نبردی باشکوه را‌خانه فرش می‌کردند. اوداچیِ تاریک و استوکِ باریک به هم می‌خوردند و طنینِ برخوردِ فولاد در فضا می‌پیچید.
صبر کن. این...موضوع این همون مبارزهٔ من‌اما با ملکهٔ زنبور نیست؟
مبارزهٔ به‌یادماندنی‌ای بود!بدِ به‌سختی در آن‌نمی‌توانست پیروز شده بود.
سانی چند بار پلک‌عادی زد، لحظه‌ای ساکت ماند‌نمی‌کرد و بعد سرفه‌ای کرد.
«اِم... سلام؟ من برگشتم.»
نفیس خشکش زد. ویدیو را متوقف‌نمی‌کرد کرد، مردد ماند، بعد آرام چرخید و‌جواب با چهره‌ای جاخورده به او نگاه کرد.
«اوه... سلام.»
سانی چند ثانیه به‌عادی او خیره ماند و‌نمی‌کرد بعد با لبخندی محو پرسید:
«داری چی می‌بینی؟»
نفیس ناگهان سرِ‌موضوع ذوق آمد و‌نمی‌کرد به رابطش اشاره کرد.
«این... اتفاقی ویدیوی یه مبارزِ خیلی جالب رو پیدا‌هیچ کردم. چیزی دربارهٔ اون یارو، ولگرد، شنیدی؟ کارش حرف‌جلوگیری نداره! چند ساعته دارم تماشا... اِم... مبارزه‌هاش رو مطالعه می‌کنم...»
سانی پشتِ سرش‌حالتِ را خاراند و‌مشکلی با لحنی خونسرد گفت:
«ولگرد؟ آره، یه چیزایی درباره‌ش‌نداشت شنیدم. میگی کارش حرف نداره؟ بگو‌داشت دقیقاً چیش این‌قدر محشره... با جزئیات...»
بعد ناگهان اخم‌موضوع کرد و هوا‌نمی‌کرد را بو کشید.
این چه بوییه؟بدِ گندش بزنن، نگو که‌جواب سیستمِ تهویه خراب شده...
سانی نگاهی به‌حالتِ اطراف انداخت و‌مشکلی بعد خشکش زد.
چشمش پرید.
«چی... چه‌عادی بلایی سرِ‌مشکلی پروژکتورم اومده؟!»
همان چهرهٔ بی‌احساس و آشنای همیشگی روی صورتِ نفیس نشست.سؤالی نگاهی به جایی انداخت که مدلِ گران‌قیمتِ پروژکتور پیش‌تر آنجا‌مسائلِ قرار داشت، لحظه‌ای مکث کرد و با بی‌خیالی شانه بالا انداخت.
«اوه. فکر کنم‌حالتِ نقصِ فنی پیدا‌مشکلی کرده. چقدر عجیب...»