چپتر 1948: سدِ آشنا
0مار واقعاً برای سانی در تلاشش برای تسلط یافتن بر گامِ بعدیِ رقصِ سایه، ارزشی بی‌اندازه داشت. با توجه به توانایی‌اش در به خود گرفتنِ‌ادغام شکلِ هر سایه‌ای که در روحِ سانی می‌آرمید — دست‌کم آن‌هایی که در طبقه و رتبه با مار برابر یا از آن پایین‌تر بودند —بی‌شکل می‌شد از این سایهٔ میراث استفاده کرد تا به مخزنی عظیم از شکل‌ها دست یافت که اربابش می‌توانست آن‌ها را با جزئیاتِ دقیق مطالعه کند.
تا زمانی که سانی از یک تجسم برای تقویتِ‌واقع مار استفاده می‌کرد، می‌توانست یگانگیِ کامل با موجوداتِ بی‌شماری‌نبود را تجربه کند؛ از جانورانِ خفته گرفته تا ترورهای فاسد‌شده.
در واقع... حالا که سانی به آن فکر می‌کرد، مگر توانِ [بی‌شکلِ] مار کم‌وبیش همان چیزی نبود که خودش‌بود سعی داشت به آن برسد؟ هدفش این بود که یاد بگیرد چطور نه تنها شکلِ ظاهریِ یک موجود، بلکه‌مدت صفت‌ها و قدرت‌های عرفانی‌اش را هم تقلید کند. و مار از همان ابتدا قادر به انجامِ این کار بود.
هدفِ نهایی در‌بی‌شکلی تمامِ این مدت پیشِ‌است روی سانی قرار داشت.
اما مشکل اینجا بود که...
همان مانعی که در گذشته نگذاشته بود با کمکِ رقصِ سایه رفته‌رفته جوهرِ شکل‌های مار را یاد بگیرد، حالا‌خودش هم مانع از آن می‌شد که واقعاً در حالتِ یگانگی با این موجودات غوطه‌ور شود — خطرِ گم کردنِ خود‌هدفِ در بی‌شکلی، فراموش کردنِ اینکه چه کسی است و چه چیزی او را از موجوداتی که سایه‌شان می‌شد جدا می‌کند.
اتفاقاً حالا این خطر حتی وحشتناک‌تر هم بود، چون‌توانِ صرفاً به درونِ جوهرِ موجوداتِ بیگانه سرک نمی‌کشید. بلکه کاملاً‌بود با آن‌ها ادغام می‌شد و با شکل‌های حیوانی‌شان یکی می‌شد.
سانی توانسته بود هنگامِ تجربهٔ حالتِ یگانگی با قدیس و دیو، درکِ خود از هویتش را محکم نگه دارد‌بیگانه — شاید به این دلیل که آن‌ها از همان ابتدا از سرشتِ او زاده شده و درونِ روحش سکونت داشتند.زاده تقویتِ مار هم مشکلی نداشت — فقط وقتی مار از [بی‌شکل] استفاده می‌کرد، ناگهان احساسِ بیگانگی بر او چیره می‌شد.
سانی مدتی طولانی پافشاری کرد، سپس چند ناسزا گفت‌است و تجسمش را برگرداند. مدتی با چهره‌ای درهم‌کشیده به‌چون مار خیره ماند، بعد نوچی کرد و نگاهش را دزدید.
«من هنوزم فلجم...»
طرد شدن از طلسمِ کابوس و از دست دادنِ نامِ راستینش، حتی بعد از این همه سال،برسد هنوز هم زندگی را برایش سخت می‌کرد. سانی فکر می‌کرد بالاخره توانسته به‌خوبی با وجودِ بی‌تقدیرش سازگار شود،هدفِ اما حالا که فرصتی وسوسه‌انگیز درست پیشِ رویش قرار داشت، نقصش دوباره چهرهٔ زشت خود را نشان می‌داد.
مدتی بی‌حرکت ماند،بی‌شکلی سپس آهی از‌کسی سرِ رنجش کشید.
«بی‌خیال. بالاخره یه راهی پیدا می‌کنم تا‌اینکه این سد رو بشکنم... به هر حال الان‌خطر چیزای خیلی زیادی هست که باید کشفشون کنم.»
در واقع، با وجودِ تمامِ کارهای دیگری که باید انجام می‌داد، شیرجه زدن در چاهِ بی‌پایانِ دانشی که‌نبود درونِ توانِ [بی‌شکلِ] سایهٔ مارمانندش خفته بود، در حالِ حاضر برایش بیش از حد سنگین به نظر می‌رسید...قادر حتی با داشتنِ هفت بدن، سانی هنوز در موقعیتی نبود که بتواند آن را به‌طورِ کامل کاوش کند.
مدتی به آزمایشِ ساختِ پوستهٔ قدیسِ سنگی و پوستهٔ لاشخور ادامه داد و‌چیزی در نهایت گذرِ زمان از دستش در رفت. سانی حتی تصمیم گرفت مقلدِ شگفت‌انگیز‌صفت‌ها را هم تقویت کند و برای مدتِ کوتاهی به یک خانهٔ میان‌بُعدی تبدیل شد...
دست‌کم می‌توان‌کردنِ گفت که تجربهٔ‌اینکه کاملاً عجیبی بود.
اگر کابوس مشغولِ خواب کردنِ‌بی‌شکلی یک نفرین‌شده نبود، سانی او‌موجوداتی را هم به اینجا احضار می‌کرد.
...سرانجام، چیزی در زیرزمین‌جانورانِ صدای رعدآسایی داد و‌فاسد‌شده کلِ تجارتخانهٔ درخشان کمی لرزید.
آیکو که روی یک صندلیِ چوبیِ مجلل خوابیده بود، از جا‌کم‌وبیش پرید و در هوا شناور شد. در حالی که آبِ دهانش‌چطور را از روی صورتش پاک می‌کرد، با گیجی به اطراف نگاه کرد.
«چی، امکان نداره!بی‌شکلی من که روی اون‌است صندلیِ باارزشت ننشسته بودم!»
با دیدنِ اینکه کسی آن اطراف نیست، کمی‌کسی آرام شد... اما بعد متوجه شد که درِ‌حتی زیرزمین باز است و ورودیِ تاریکی را نشان می‌دهد.
صدایی موذی از درونِ تاریکی‌خفته طنین انداخت و باعث شد‌حالا مو بر تنش سیخ شود.
«هی، آیکو...گرفته می‌تونی یه‌فاسد‌شده لحظه بیای پایین؟»
زنِ ریزنقش کمی‌بی‌شکلی درنگ کرد، ناگهان‌کسی مضطرب شده بود.
«اوه، رئیس... راستش، باید برم... خیلی‌فراموش فوری. سگِ بزرگم بدجوری مریض شده و‌می‌کند عمه‌م رفته زیرِ پی‌تی‌وی... وایسا، نه، برعکس...»
تاریکی دوباره به حرف آمد:
«طول نمی‌کشه. بیا پایین...»
آیکو آهِ سنگینی کشید‌فراموش و با قیافه‌ای تسلیم‌موجوداتی به داخلِ زیرزمین سُر خورد.
رئیسش با نگاهی دیوانه‌وار‌کردنِ و برقی ترسناک در‌کسی چشمانش روی زمین نشسته بود.
نرم روی زمین‌تجربه فرود آمد و‌گرفته پشتِ سرش را خاراند.
«سلام رئیس. باید بهت هشدار بدم—اگه بالاخره عقلتو‌مگر از دست دادی و تصمیم گرفتی منو بخوری یا‌برسد یه همچین چیزی... روزِ حقوق منتظرِ یه پاداشِ گنده‌م!»
سانی با‌کردنِ چهره‌ای مات‌ومبهوت به‌اینکه آیکو خیره شد.
«...کی می‌خواد تو‌خطرِ رو بخوره؟ نوچ،فراموش خودتو تحویل نگیر!»
سر تکان داد.
«راستش بعضی وقتا اصلاً نمی‌دونم تو‌حالا اون سرت چی می‌گذره... خیلی عجیبی. به‌چیزی هر حال، تکون نخور. زود تموم می‌شه.»
آیکو فقط با ناباوری به او‌کسی خیره ماند، انگار هرگز انتظار نداشت‌اتفاقاً چنین اتهامی را از زبانِ او بشنود.
در این میان، سانی‌کردنِ به تجسمش اجازه داد‌کسی تا از دیو جدا شود.
سپس آن را هدایت‌جانورانِ کرد تا روی زمین سُر‌واقع بخورد... و دورِ آیکو بپیچد.
دخترِ ریزنقش جیغِ کوتاهی کشید.
«آه! آخه این چه وضعشه؟!»
ناخودآگاه به هوا شناور‌کردنِ شد، و این بار‌کسی تقریباً تا سقف بالا رفت.
سانی سوتی کشید.
«پس... اینم جواب می‌ده.»
آیکو به خودش مسلط‌فراموش شد، فرود آمد و‌موجوداتی به دستانِ کوچکش نگاه کرد.
بعد از اینکه‌خطرِ چند بار آن‌ها را‌اینکه مشت کرد، پلک زد.
«چه خبره،بی‌شماری چرا یهو‌جانورانِ این‌قدر قوی شدم؟»
سانی نفسِ عمیقی کشید.
سرشتش می‌توانست برای تقویتِ خودش، خاطره‌هایش، پژواک‌هایش و سایه‌هایش استفاده شود. تا حدی می‌توانست‌حتی اشیای بی‌جان را هم تقویت کند. اما هرگز نتوانسته بود موجوداتِ زندهٔ دیگر را‌تجربهٔ تقویت کند—تنها استثنا نفیس بود که پیش‌تر از طریقِ پیوندِ سایه به او متصل بود.
پیوندِ سایه دیگر وجود نداشت و هرچند سانی اکنون اربابی نداشت،سایه‌شان اما با دو نفرِ دیگر در ارتباط بود. آن‌ها رین و‌سرک آیکو بودند که هر دو نشانِ سایه‌ها را بر تن داشتند.
بنابراین، سانی تصمیم گرفته بود‌خفته ببیند آیا می‌تواند پیروانش را‌حالا هم تقویت کند یا نه.
در کمالِ تعجب، جواب داد.
و این اتفاقِ فوق‌العاده‌ای بود، چرا که زنده نگه‌داشتنِ رین در وسطِ گورِ خدا مدام سخت‌تر می‌شد‌صرفاً و وقتی دو ارتش به‌طورِ جدی با هم درگیر می‌شدند، از این هم سخت‌تر می‌شد. او حتی‌نگه سرشت هم نداشت، بنابراین سانی از اینکه راهی برای افزایشِ قدرتش پیدا کرده بود، حسابی خوشحال بود.
سانی نگاهی به آیکو انداخت—و‌بی‌شکلی از طریقِ چشمانِ او به‌موجوداتی خودش خیره شد—و پوزخند زد.
«نگران نباش. این فقط یه مزیتِ کوچیک از عضویت تو خاندانِ سایه‌ست.مگر در واقع، من از یکی از تجسم‌هام استفاده کردم تا باهات ادغام‌یاد بشه و این‌جوری قدرتت دو برابر می‌شه. نیازی نیست با تحسین نگاهم کنی...»
دخترِ ریزنقش واقعاً داشت به او خیره‌فکر می‌شد. با این حال، احساسی که در‌نبود چشمانش بود هیچ شباهتی به تحسین نداشت.
«اِ... ادغام بشی؟ کی... عوضی، خیلی رو داری که بدونِ‌جدا اجازه می‌ری با زن‌های بی‌خبر ادغام می‌شی! ممنون، ولی نخواستم،سرک من به هیچ‌جور ادغامی رضایت ندادم! همین الان ازم جدا شو!»
سانی چند بار پلک‌کردنِ زد، سپس تجسمش را‌کسی برگرداند و معذب سرفه‌ای کرد.
«درسته...»
حالا که فکرش را می‌کرد، می‌توانست فقط سایه‌اش‌مگر را بفرستد تا بدونِ کنترلِ مستقیم، آیکو را‌سعی تقویت کند. فقط در آن هیجان فراموشش کرده بود.
«خب. این خجالت‌آوره.»
سانی گلویش را صاف کرد.
«مهم نیست. به هر حال، می‌تونی‌گرفته بری... به دادنِ یه پاداش بهت‌مگر فکر می‌کنم. البته یه پاداشِ کوچیک!»
آیکو دهانش را باز کرد‌واقع تا جوابش را بدهد، اما‌بی‌شکلِ سانی با لحنی جدی اضافه کرد:
«راستی... تو‌کردنِ رو صندلیِ‌فراموش من نشسته بودی؟»
دخترِ ریزنقش چرخید‌خطرِ و با عجله‌فراموش به طبقهٔ بالا رفت.
«من دیگه می‌رم رئیس! عموی بزرگم‌گرفته و گربهٔ خانوادگیمون... یعنی، عمه‌م و‌مگر سگم... به هر حال، بعداً می‌بینمت!»
سانی پوزخندی‌گرفته زد و به‌واقع سایه‌هایش نگاه کرد.
پس از مدتی آن‌ها را‌اینکه مرخص کرد و تصمیم گرفت وقتش‌می‌کند رسیده که سراغِ کارِ بعدی برود.
«بعدی، خاطره‌ها.»
وقتِ آن بود که‌جانورانِ به دومین مسیری که‌فاسد‌شده می‌خواست بررسی کند، بپردازد.
اولی به تقویتِ سایه‌ها برای پیشرفت در تسلطش بر رقصِ سایه‌کم‌وبیش مربوط می‌شد، در حالی که دومی... دومی از تجربهٔ ادغام با مار‌تنها در شکلِ سلاحِ روح الهام گرفته بود و به خاطره‌ها ارتباط داشت.
سانی امیدوار بود با‌فراموش تقویتِ آن‌ها، تسلطش بر‌موجوداتی بافندگی را ارتقا دهد.