چپتر 470: زمستان از راه می‌رسد
0کاسی از‌میانِ آخرین دیدارشان‌گذشته تغییر کرده بود.
موهایش بلندتر شده بود و نیم‌نقابِ نقره‌ایِ عجیبی چشمانش را می‌پوشاند؛ سطحی کور با حکاکی‌های‌بهانه‌ای ظریف. این نقاب با فولادِ صیقلیِ زرهی که روی کتی به رنگِ آبیِ نیمه‌شب پوشیده‌دوستانِ بود همخوانی داشت. زرهش از یک سینه‌بندِ کوتاه، ساعدبند، ساق‌بند و سردوشیِ چندتکه تشکیل می‌شد.
رقصندهٔ خاموش به کمربندش آویزان بود، اما در‌است سمتِ مقابل خنجرِ بلندی هم به چشم می‌خورد‌حالا که محافظِ دسته‌اش رو به بالا تاب خورده بود.
اما چیزی که بیشتر از همه تغییر کرده بود، رفتارش بود.نظر دخترِ نابینا به‌نوعی... بسیار پخته‌تر به نظر می‌رسید. استوارتر، باوقارتر، اما‌دوشش در عین حال خسته. انگار بارِ سالیانِ دراز روی دوشش سنگینی می‌کرد.
چی؟ کدوم سالیان؟آن‌ها اون که از‌آره من هم کوچیک‌تره!
سانی کمی به خود فشار آورد و بعد به‌اینجام خاطرِ آتش‌بانِ جوانی که بی‌شک انتظارِ تجدیدِ دیداری گرم‌درایت را داشت، او هم وانمود کرد که لبخند می‌زند.
هرچه بود، کسی‌خبر خبر نداشت میانِ‌آن‌ها آن‌ها چه گذشته است.
«آره. یادداشتت به دستم‌همه رسید... هرچند خیلی مرموز‌به‌نوعی بود. حالا هم شخصاً اینجام.»
دختری که او را پیشِ کاسی آورده بود نگاهی به آن‌ها انداخت، بهانه‌ای‌حالا آورد و به اردوگاه برگشت. با درایت تصمیم گرفته بود خودش را از‌گرفته چیزی که فکر می‌کرد تجدیدِ دیدارِ احساسیِ دو دوستِ قدیمی است، بیرون بکشد.
...البته دوستانِ سابق.
سانی کمی‌کسی مکث کرد‌نداشت و پرسید:
«خب... این مدت چطور بودی؟»
کاسی آهی کشید و‌گذشته دوباره رو به ریشه‌های‌دستم بیرون‌کشیدهٔ درختِ سوخته کرد.
پس از مدتی گفت:
«راستش خیلی خوب نه.»
صدایش دور به نظر می‌رسید.
«ما... لابد می‌دونی که سعی کردیم بریم توی کوه‌های تهی. ولی بی‌فایده بود. اونجا برای‌اینجام هر کسی که جرئت کنه پا توی مه بذاره، مرگِ محضه. امیدوار بودیم راهی برای برگشتن‌دوستِ به ساحلِ فراموش‌شده پیدا کنیم. ولی در نهایت، همین که تونستیم زنده فرار کنیم شانس آوردیم.»
کاسی لحظه‌ای‌دستم ساکت ماند‌هرچند و بعد پرسید:
«تو چطور؟»
سانی نیشخند زد:
«من؟ اوه،میانِ از این‌گذشته بهتر نمی‌شم...»
با این حرف، صندوقِ حریص را احضار کرد، چند میوهٔ تازه و خوش‌عطر‌نگاهی از آن بیرون کشید و روی کندهٔ درختی در همان حوالی نشست. گازِ بزرگی‌بیرون به هلویی آبدار زد، با لذت جویدش و بعد نگاهی به دخترِ نابینا انداخت.
«اوه، ببخشید.کسی فقط به‌اندازهٔ‌نداشت یه نفر آوردم.»
...بله، سانی می‌دانست دارد به‌طرزِ مضحکی‌دخترِ بچه‌بازی درمی‌آورد. اما که چه؟ بچه‌بازی‌می‌رسید اصلاً اسمِ دومش بود. مجازاً البته.
«پس نتونستید به ساحلِ فراموش‌شده برگردید، و‌یادداشتت حالا... دقیقاً دارین چی‌کار می‌کنین؟ چرا دارین‌شخصاً توی این جنگلِ پست درخت از ریشه درمیارین؟»
کاسی لبخندِ محوی‌رسید زد و با‌مرموز لحنی یکنواخت جواب داد:
«...دنبالِ چیزی می‌گردم.»
سپس از گودال‌بیشتر رو برگرداند و‌دخترِ رو به او ایستاد.
«آره، من به خاندانِ پرِ سفید گفتم‌یادداشتت که زنده برمی‌گردی. نه، هیچ رؤیایی ندیدم‌شخصاً که کجا بودی و ماهِ گذشته چی‌کار کردی.»
سانی با‌دستم نگاهی تاریک به‌خیلی او خیره شد:
«این دیگه‌کسی چیه؟! حالا‌نداشت می‌تونه ذهن بخونه؟!»
«...و نه، نمی‌تونم ذهن بخونم. اگه می‌خوای بدونی، توانِ دومم بهم‌نظر اجازه می‌ده حس کنم تو چند ثانیهٔ آینده چه اتفاقی می‌افته. برای‌سنگینی همینه که می‌تونم بدونِ عصا راه برم و می‌دونستم قراره چی بگی.»
چهره در هم کشید.
«فکر کنم‌دستم این... قراره خیلی‌خیلی رو اعصاب باشه.»
سانی به کاسی نگاه کرد و زره و سلاح‌هایش را از نو‌رسید سنجید. با چنین توانی، شاید به جنگجویی بسیار مهیب تبدیل شده بود.بهانه‌ای یا شاید هم نه. راستش، دقیقاً نمی‌فهمید این توان چطور کار می‌کند.
پس با کنجکاوی پرسید:
«یعنی الان می‌تونی ببینی؟»
کاسی سر تکان داد.
«نه... نه دقیقاً. اما اگه بخوام یه قدم برم جلو و حس کنم که دارم می‌افتم‌حالا تو دره، می‌تونم از کنارش رد بشم. اگه حس کنم شمشیری داره بدنم رو سوراخ می‌کنه، می‌تونم‌احساسیِ سعی کنم دفعش کنم. و اگه حس کنم قراره ازم سؤالی پرسیده بشه، می‌تونم جوابش رو بدم.»
کمی فکر‌چیزی کرد و‌همه بعد گفت:
«خب، سؤالِ بعدیِ من چیه؟»
دخترِ نابینا‌دستم فقط سر‌هرچند تکان داد.
«برای حدس زدنش نیازی نیست جوهرِ‌آن‌ها روح هدر بدم. می‌خوای بدونی از کجا‌هرچند می‌دونستم صحیح و سالم به پناهگاه برمی‌گردی.»
سانی میوه‌اش را تمام‌همه کرد، هسته‌اش را داخلِ‌به‌نوعی گودال انداخت و لبخند زد:
«دقیقاً. اگه در موردِ ماجراجویی‌های‌است اخیرم جاسوسی نکردی، پس از‌هرچند کجا می‌دونستی که قرار نیست بمیرم؟»
کاسی کمی مکث کرد‌هرچند و بعد رویش را‌شخصاً برگرداند. پس از مدتی گفت:
«هنوز بهاره.»
سانی اخم کرد.
«این چه ربطی به‌گذشته موضوع داره؟ می‌دونستی حالم‌دستم خوب می‌مونه چون فصلِ بهاره؟»
کاسی لبخند زد.
«آره. می‌دونستم‌کسی که نمی‌میری.نداشت چون، راستش...»
لحظه‌ای مکث‌چیزی کرد و بعد‌رفتارش با آرامش گفت:
«...من قبلاً مردنت رو‌گذشته تو زمستون دیدم. در‌دستم واقع، مردنِ جفتمون رو.»
پس از اینکه کاسی این بمب را انداخت، سانی یک دقیقهٔ تمام‌رسید فقط به او خیره ماند؛ چشمانش گشاد شده بود و کلمات از‌بهانه‌ای دهانش بیرون نمی‌آمدند. سرانجام دندان به هم سایید و با حرص گفت:
«این دیگه‌چیزی چه وضعشه؟!همه مردنمون رو دیدی؟!»
کاسی آهی‌میانِ کشید و فقط‌است سر تکان داد.
«آره.»
سانی غرید.
«توضیح بده!»
دخترِ نابینا کمی‌آن‌ها تردید کرد و بعد‌یادداشتت با لحنی یکنواخت پرسید:
«مطمئنی می‌خوای بدونی؟ دیدی دفعهٔ قبل که رؤیام‌شخصاً رو با کسی در میون گذاشتم و سعی‌اردوگاه کردم تقدیر رو به چالش بکشم، چه اتفاقی افتاد.»
چهرهٔ سانی تاریک و پر‌میانِ از کینه شد. با صدایی‌یادداشتت لبریز از خشم به تندی گفت:
«کی اهمیت‌چیزی می‌ده؟! همین الان‌رفتارش بگو چی دیدی!»
کاسی آهی‌میانِ کشید و رو‌است به او کرد.
«باشه. اما یادت باشه... یادت باشه قبلاً چه‌شخصاً بلایی سرِ سه‌تاییمون اومد. چطور سعی کردیم تقدیر‌اردوگاه رو فریب بدیم، اما در عوض بازیچهٔ تقدیر شدیم.»
لحظه‌ای ساکت‌کسی شد و‌نداشت بعد گفت:
«چیزی که دیدم این بود: جزیره‌ای در حالِ فروپاشی داشت در آسمان زیرین سقوط می‌کرد و ما دو نفر — خون‌آلود،دراز لت‌وپاره و بی‌جان — همراهش پایین می‌افتادیم. برف می‌بارید. بالای سرمان، پرندهٔ عظیمی پرواز می‌کرد که در ابرهای توفان‌زا پیچیده شده‌گرم بود. داشت با وایورنِ سیاه و ترسناکی می‌جنگید و خونشان مثل باران می‌ریخت. بعد تاریکی ما را فروبلعید... و دیگر نبودیم.»
کاسی نگاهش را‌آن‌ها پایین انداخت و‌آره با اندوه اضافه کرد:
«این‌طوری بود که مردیم.»