چپتر 214: سایهٔ گذرا
0آیا نفیس‌اطلاعاتِ به دلیلی به‌دستش کاستر بی‌اعتماد بود؟
سانی که قطعاً بی‌اعتماد بود و اگر می‌خواست‌خودِ کاملاً صادق باشد، حتی برای این کار به هیچ‌حرامزاده دلیلی نیاز نداشت. شهود و بدگمانیِ همیشگی‌اش کافی بود.
اما ستارهٔ دگرگون فرق داشت. او درسِ تلخی گرفته بود و‌راستش حالا می‌دانست هر کاری که می‌کند منطقِ محکمی پشتش دارد؛ حتی‌نتیجه‌گیری اگر آن منطق با منطقِ یک آدمِ عادی کاملاً تفاوت داشت.
پس اگر نفیس سبکِ‌شود نبردِ واقعی‌اش را از کاستر‌حواسم پنهان می‌کرد، دلیلی برایش داشت.
اما با عقل جور درنمی‌آمد. با توجه به تمامِ کارهای دیگرش، او‌نگهبان موردِاعتمادترین ستوانش بود. ستارهٔ دگرگون بیش از هر کسِ دیگری به کاستر‌چشمانِ اعتماد کرده بود. خودِ کاستر هم هرگز خلافِ منافعِ نفیس عمل نکرده بود.
در واقع، حتی کمی بیش از حد وفادار بود. آن‌خلافِ حرامزاده همیشه نزدیکِ نفیس بود، انگار به او چسبیده باشد. انگار‌چسبیده از اینکه دیگران زیاد به نفیس نزدیک شوند هم خوشش نمی‌آمد.
از این نظر، تقریباً مثلِ آن شمشیرِ باریکِ پرندهٔ کاسی بود. در تمامِ طولِ روزشان روی‌پویاییِ طاقِ مرمرین، آن پژواکِ غیردوستانه به‌نحوی همیشه خودش را بینِ دخترِ نابینا و هر مردی که‌سعی به هر دلیلی قصد داشت به او نزدیک شود، حائل می‌کرد. پیامی که می‌فرستاد کاملاً روشن بود.
«حواسم بهت هست!»
راستش تا حدی مضحک بود.
سانی سر تکان داد. پویاییِ رابطهٔ ستارهٔ دگرگون با کاستر واقعاً عجیب بود. اما باز هم‌وفادار اطلاعاتِ کافی برای نتیجه‌گیری نداشت. تنها کاری که از دستش برمی‌آمد این بود که چشمانش را‌شمشیرِ باز نگه دارد و وقتی آن میراث‌دارِ خوش‌قیافه نگهبان بود، سعی کند با یک چشمِ باز بخوابد.
شاید این از آن کارهای عجیبِ‌می‌فرستاد میراث‌دارها بود؟ مثلِ محافظت از اسرارِ‌حدی خاندان در برابرِ چشمانِ کنجکاوِ خاندان‌های دیگر.
کسی چه می‌دانست؟
سانی با نگاه به‌تنها شمشیرزنانِ در حالِ نبرد،نگه ناگهان فکری به سرش زد.
پس از کمی تأمل،کسِ دوباره به آن‌ها نگاه کرد.هرگز این بار، چشمانش شعله‌ور بود.
«این... این‌قصد واقعاً ممکنه‌حائل جواب بده!»
مشکلِ تکنیکش در آن لحظه این بود که فردیتِ‌حواسم واقعی نداشت. سانی می‌دانست رازی درونِ سایه‌اش پنهان است‌رابطهٔ که می‌تواند پایه و اساسِ سبکِ نبردِ منحصربه‌فردِ خودش شود.
فقط نمی‌توانست‌اطلاعاتِ بفهمد آن‌تنها راز چیست.
پیشرفتش در رمزگشاییِ آن متوقف شده بود. هنگامِ تمرین، سانی در اینکه هم‌زمان هم به قدیسِ سنگی و هم به سایه‌چسبیده چشم بدوزد مشکل داشت. هر بار که تلاش می‌کرد، آن شوالیهٔ کم‌حرف ناگزیر او را به دریایی از درد می‌فرستاد. اما حتی‌به‌نحوی اگر به‌نحوی از پسِ این کار برمی‌آمد، دیواری نامرئی بینِ او و هر چیزی که حتی ذره‌ای شبیهِ درک‌کردن باشد، وجود داشت.
او به‌شدت‌قصد نیازمندِ یک‌حائل گشایش بود.
پس چه می‌شد اگر... سایه‌هایش سعی می‌کردند به‌جای او،حواسم از شخصِ دیگری تقلید کنند؟ و نه فقط هر‌رابطهٔ شخصی، بلکه یک متخصصِ واقعیِ شمشیرزنی در بحبوحهٔ نبرد؟
سانی نه‌تنها می‌توانست تمامِ جزئیاتِ ریزِ‌برمی‌آمد حرکاتِ آن را زیرِ نظر بگیرد، بلکه‌سعی چیزی هم برای مقایسه در اختیار داشت.
هرچه باشد، سایه بخشی از خودش بود. تشخیصِ اینکه سانی کجا‌منافعِ تمام و سایه کجا آغاز می‌شد، دشوار بود. به همین دلیل تفاوتِ‌دیگران میانِ نحوهٔ حرکتِ سایه و نحوهٔ حرکتِ او تقریباً به چشم نمی‌آمد.
اما اگر سایه شخصِ دیگری را دنبال می‌کرد، او‌بهت می‌توانست با مقایسه‌اش با حرکاتِ خودش، ریتم و الگوی‌واقعاً حرکاتِ آن شخص را از حرکاتِ سایه تفکیک کند.
این روش باید جواب می‌داد!
سانی که در آتشِ اشتیاق می‌سوخت، منتظر ماند‌نگه تا نفیس و کاستر استراحتِ کوتاهی کنند و‌بخوابد بعد سایه را به سراغِ میراث‌دارِ خوش‌قیافه فرستاد.
سایه خرامان از روی مرمرِ سفید گذشت، به کاستر نزدیک شد‌منافعِ و با پررویی خودش را به پاهای او چسباند. سپس دست‌به‌سینه ایستاد‌دیگران و با نفرتی که تقریباً می‌شد حسش کرد، به میراث‌دار خیره شد.
کاستر چند ثانیه به سایه خیره ماند و‌حواسم بعد سر بالا آورد تا به سانی نگاه‌پویاییِ کند. حالتِ بسیار عجیبی در چهره‌اش به چشم می‌خورد.
«داری... چه‌کار می‌کنی؟»
لحنِ صدایش‌اطلاعاتِ هیچ نشانی‌تنها از خوشحالی نداشت.
سانی با‌ستوانش لبخندی بی‌خیال‌کسِ شانه بالا انداخت.
«اوه، بهش محل نذار. این احمق تازه باعث شد یه خردهٔ‌راستش روحِ عروج‌یافته رو از دست بدم. برای مجازات تصمیم گرفتم یه‌مدت بکنمش‌تنها سایهٔ تو. پس، می‌دونی دیگه. تو کارِ خودتو بکن و بی‌خیالش باش.»
سایه سر چرخاند‌قصد و نگاهِ تهدیدآمیزی‌پیامی به او انداخت.
سانی تقریباً‌اطلاعاتِ می‌توانست افکارش‌تنها را بشنود...
...به کی میگی احمق، احمق؟
باید همین باشه. درست‌حائل حدس زدم، نه؟ اوه، ببخشید.بهت یادم رفت نمی‌تونی جواب بدی.
بی‌آنکه توجهِ بیشتری به‌شود سایهٔ رنجیده بکند، فقط‌روشن لبخندش را پررنگ‌تر کرد.
کاستر اخم کرد، چند‌تنها لحظه مردد ماند و بعد‌وقتی از لای دندان‌های کلیدشده گفت:
«ترجیح می‌دم‌ستوانش این کار‌کسِ رو نکنی.»
سانی آه کشید.
«اَه، باشه. اصلاً هرچی.»
با این حرف، به‌تنها سایه فرمان داد میراث‌دارِ مغرور‌وقتی را به حالِ خود بگذارد.
از کاستر جدا شد، وانمود کرد با انزجار پاهایش را می‌تکاند... و خرامان به‌واقع سمتِ نفیس رفت تا با ذوقی آشکار به پاهای او بچسبد. حتی با متانت‌نمی‌آمد به سایهٔ خودِ نفیس تعظیم کرد و حواسش بود که سرِ راهش قرار نگیرد.
این... این‌قصد احمق داره‌حائل چه‌کار می‌کنه؟
البته سانی خودش به سایه دستور داده‌می‌فرستاد بود سراغِ نِف برود. اما انتظار نداشت تا‌تکان این حد آشکارا از این کار ذوق کند.
انگار سایه از اینکه‌تنها بالاخره آدمِ کاربلدی را دنبال‌وقتی می‌کرد، سر از پا نمی‌شناخت.
خائن!
نفیس نگاهی به‌شود سایه انداخت، لبخند‌می‌فرستاد زد و چیزی نگفت.
خب... خوبه. حالا بجنگین!
آن دو میراث‌دار او را زیاد معطل نگذاشتند. چند لحظه‌میراث‌دارِ بعد، بارِ دیگر درگیرِ نبردی نفس‌گیر شدند. با این تفاوت‌محافظت که این بار، دو سایه حرکاتِ نفیس را دنبال می‌کردند.
هر دو وفادارانه حرکاتش را تقلید‌اعتماد می‌کردند، با این حال، یکی از‌عمل آن‌ها کمی... به‌شکلی تقریباً نامحسوس... متفاوت بود.
سانی چنان با دقت به آن خیره‌روشن شد که چیزی نمانده بود با نگاهش‌تکان دو سوراخ روی مرمرِ سفید ایجاد کند.
طولی نکشید‌مردی که چشمانش‌شود گرد شد.
من... می‌بینمش!اطلاعاتِ فکر کنم‌تنها دارم می‌بینمش!
آنجا، در کوچک‌ترین تفاوتِ میانِ نحوهٔ‌اعتماد حرکتِ سایهٔ خودِ ستارهٔ دگرگون و نحوهٔ‌نکرده حرکتِ سایهٔ او، بالاخره آن را دید.
راهِ پیشرفتش‌قصد را پیدا‌حائل کرده بود.