چپتر 1967: گمشده با هم
0نفیس تازه به اردوگاه برگشته بود، بنابراین هنوز از یادهای‌نگذاشته استاد اوروم خبر نداشت. سانی خودخواهانه می‌خواست کمی بیشتر در‌لبخند کنارش بماند، اما مهم بود که او با کاسی دیدار کند.
نه فقط به خاطرِ دانشی دربارهٔ فرمانروایان‌برخاست که در یادهای اوروم نهفته بود، بلکه‌صبر چون گواهی بر زندگیِ پدر و مادرش بودند.
شمشیرِ شکسته، لبخندِ آسمان...
آن دو که روزگاری ستارگانِ درخشانِ بشریت بودند، مدت‌ها پیش‌سفید از دنیا رفته بودند. چیزِ زیادی هم برای دخترشان که بارِ‌می‌خورد میراثِ آن‌ها را به‌تنهایی به دوش می‌کشید، به جا نگذاشته بودند.
سانی که حرف زد، نفیس آرام‌آن‌ها سر تکان داد و برخاست. دست‌آرام روی شانهٔ او گذاشت و لبخند زد.
«باشه. یه‌نگذاشته کم صبر‌آرام کن، زود برمی‌گردم.»
با این حرف، رفت. اقامتگاهِ کاسی فقط یک طبقه پایین‌تر‌اردوگاهِ از اقامتگاهِ خودش بود، بنابراین لازم نبود راهِ دوری برود...نداشتند با این حال، سانی می‌دانست که خیلی طول می‌کشد تا برگردد.
سانی که‌چشم‌اندازِ تنها مانده بود،پایین‌دست آرام آه کشید.
ناگهان، خستگی‌ای که فراموشش‌بارِ کرده بود بازگشت و‌دوش پلک‌هایش را سنگین کرد.
سانی مدتی پشتِ میز ماند و حواس‌پرت چند حبه‌روی انگور برداشت. سپس برخاست، به سمتِ بالکنِ پهناور رفت‌رفت و به چشم‌اندازِ اردوگاهِ ارتش در آن پایین‌دست خیره شد.
اقامتگاهِ نف جادار و خلوت بود. دیوارهای سفید هیچ تزئینی نداشتند و جایی برای‌جادار استراحت نبود جز تختِ پنهان زیرِ سایه‌بانی که در نسیم آرام تکان می‌خورد. سایه‌ها و‌سایه‌ها نورِ خورشید با فضای باز در هم آمیخته بودند و موزاییکی زیبا و پیچیده می‌ساختند.
سانی چند لحظه تردید کرد، سپس‌خیره روی تخت نشست و چشمانش را‌تزئینی بست تا لحظه‌ای به آن‌ها استراحت بدهد.
اما در‌برای عوض، راحت‌بارِ خوابش برد.
بدنِ خسته‌اش به‌شدت به استراحت‌تکان نیاز داشت و ذهنِ بیش‌شانهٔ از حد کارکشیده‌اش هم همین‌طور.
پس سانی تصمیم گرفت خودش را بیدار نکند. به‌هرحال‌چشم‌اندازِ استاد سانلس در آن لحظه کاری برای انجام دادن‌هیچ نداشت. دو تجسمِ دیگرش می‌توانستند جورِ او را بکشند.
سرورِ سایه‌ها داشت آماده می‌شد تا از پشت به ارتشِ سرود حمله‌تزئینی کند. معلمِ دمدمی‌مزاجِ رین هم مشغولِ پنهان شدن از دستِ ملکهٔ کرم‌ها‌خورشید بود و در عین حال شاگردِ کله‌شقش را در امان نگه می‌داشت.
پس، در‌برای آغوشِ نرمِ‌بارِ خواب فرو رفت.
...پس از مدتی، با احساسِ استراحت‌داد و شادابی دوباره متوجهِ محیطِ اطرافش‌لبخند شد و آرام چشمانش را باز کرد.
انگار خیلی بیشتر از آنچه قصد داشت خوابیده بود. هوا بوی بارانِ پیشِ رو را می‌داد و اتاقِ سنگی‌تزئینی بسیار تاریک‌تر از قبل بود. با توجه به اینکه در گورِ خدا شبی وجود نداشت، این فقط می‌توانست به‌می‌ساختند این معنا باشد که ابرهای توفان‌زا در آسمان جمع می‌شدند و سایهٔ عمیقی روی اردوگاهِ جنگیِ ارتشِ شمشیر می‌انداختند.
سانی هنوز کمی در چنگالِ شیرینِ خواب بود.خلوت تخت نرم و دلپذیر بود و هم جسم و‌پنهان هم ذهنش احساسِ تازگی می‌کردند. حالش خیلی خوب بود.
«گودال‌ها دوباره‌برای قراره زیرِ‌بارِ آب برن.»
دست‌کم گودال‌های بخشِ شرقیِ‌آرام دشتِ ترقوه. نمی‌دانست توفانی که‌روی نزدیک می‌شد چقدر وسعت دارد.
سانی سرش را چرخاند و متوجه شد که نفیس در این بین برگشته است. او روی صندلی‌ای‌سفید در چند متری نشسته بود و به تکه‌ای از آسمانِ خاکستری که از میانِ طاق‌های بالکن پیدا‌آمیخته بود، نگاه می‌کرد. چشمانِ غرق در افکارش هم‌رنگِ آسمانِ توفانی بود و نشانی از اندوه در خود داشت.
سانی با تماشای او، تازه متوجه شد که راحت روی تختِ‌هیچ نفیس دراز کشیده و سرش روی بالشی نرم قرار دارد. با این‌نورِ حال تکان نخورد، چون دلش نمی‌خواست افکارِ او را به هم بزند.
با این وجود، نفیس حتماً نگاهِ او را — یا‌نگذاشته شاید چیزی عمیق‌تر را — حس کرده بود که برگشت. چهره‌اش‌باشه چند لحظه بی‌حرکت ماند و سپس با لبخندی محو روشن شد.
«بیدار شدی.»
سانی سر تکان داد.
«آره. ببخشید... فقط یه‌ارتش لحظه چشمامو بستم و انگار‌دیوارهای همون باعث شد خاموش بشم.»
سرش را به‌آرامی تکان داد.
«اشکالی نداره. راستش... شیرین بود.تکان تونستم یکی دیگه از چهره‌هاتو‌شانهٔ ببینم. وقتی می‌خوابی خیلی فرق می‌کنی.»
ابرویی بالا‌حبه انداخت و خجالتش‌سپس را پنهان کرد.
سانی همین اواخر خودش را لذیذ نامیده بود، اما‌دیوارهای واقعاً هیچ‌کس تا به حال او را شیرین توصیف‌زیرِ نکرده بود — دست‌کم تا جایی که یادش می‌آمد.
حالتِ چهره‌اش‌برای یک لحظه‌بارِ متزلزل شد.
صبر کن.نگذاشته داشت خوابیدنم‌آرام رو تماشا می‌کرد؟
دقیقاً نمی‌دانست چه‌انگور حسی به این‌سمتِ موضوع داشته باشد.
به‌ویژه چون معنایش این بود که اینجا آن‌قدر احساسِ‌دیوارهای امنیت می‌کرد که حتی زحمتِ آگاه ماندن از اطرافش‌زیرِ به کمکِ سایهٔ دلگیر را به خود نداده بود.
سانی نگاهِ کوتاهی به سایه‌میراثِ انداخت، دوباره به نفیس چشم‌نگذاشته دوخت و لحظه‌ای تردید کرد.
«کاسی رو دیدی؟»
نفیس دوباره رو به آسمانِ‌سپس خاکستری کرد و پس از‌اردوگاهِ مکثی کوتاه سر تکان داد.
«آره. چیزهای‌چشم‌اندازِ زیادی دربارهٔ فرمانروایان‌پایین‌دست فهمیدیم. خبرِ... خوبیه.»
در سکوتی که پس‌بارِ از آن حاکم شد،دوش سانی آهِ عمیقی کشید.
«بقیه‌ش چی؟»
نفیس نگاهش‌حبه را بالا آورد‌سپس و لبخند زد.
رگه‌ای از‌چشم‌اندازِ تلخی در لبخندش‌پایین‌دست به چشم می‌خورد.
سرانجام، آهی کشید.
«چیزِ خاصیه، نه؟ توانِ کاسی. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی بتونم مادرم‌گذاشت رو ببینم. منظورم... اینه که قبل از توخالی شدن چطور بود.خودش همیشه فقط از دیگران شنیده بودم که چقدر درخشان و فوق‌العاده بوده.»
نفیس چند لحظه درنگ کرد‌سپس و با صدایی که کمی‌اردوگاهِ دورتر به نظر می‌رسید، افزود:
«پدرم هم همین‌طور. هنوز یکم یادمه — هرچند اون‌قدرها هم به هم نزدیک نبودیم. بی‌تفاوت یا بی‌توجه نبود، فقط... همیشه سرش‌می‌خورد شلوغ بود. و همیشه دلگیر، حتی اگه سعی می‌کرد وقتی پیشِ منه خوشحال به نظر برسه. الان که بهش فکر می‌کنم،خوابش واقعاً وسواسِ چیزی رو داشت که می‌خواست بهش برسه. به احتمالِ زیاد، فتحِ کابوسِ چهارم. سیب... از درخت دور نمیفته، مگه نه؟»
آهی کشید.
«واقعاً عجیب بود که اون‌طوری ببینمشون. جوون، درخشان، عاشق و پر‌گذاشت از امید. فکر می‌کردم... مایهٔ تسلا می‌شه که بالاخره بفهمم چطوری‌خودش بودن. که بدونم همیشه فقط دو تا روح نبودن. مخصوصاً مادرم.»
به دستانش خیره شد‌برداشت و با صدایی که حسرت‌چشم‌اندازِ در آن موج می‌زد افزود:
«اما راستش...»
نفیس آهی کشید.
«...در نهایت، دیدنشون‌حرف فقط باعث شد‌داد احساسِ تنهاییِ بیشتری بکنم.»
سانی مدتی‌حبه ساکت ماند؛برداشت نمی‌دانست چه بگوید.
هرچه می‌خواست به او بگوید تا چند‌جادار لحظهٔ دیگر فراموش می‌شد و هرگز ردی‌جایی از خود به جا نمی‌گذاشت. پس فایده‌ای نداشت.
سرانجام به سقف نگاه کرد.
«...یه پسری هست که می‌شناسمش. خیلی زود‌برخاست یتیم شد. اون هم مدت‌ها تنها بود.صبر اما بعدش، با یه دختری آشنا شد.»
چند ثانیه مکث کرد.
«و بعد، اون دختر رو از دست داد. و بعد دوباره پیداش کرد، فقط برای اینکه دوباره از‌زیرِ دستش بده. الان که فکر می‌کنم، گمونم اشتباهه بگم اون رو از دست داد — در واقع، خودش‌چشمانش بود که گم شد. به هر حال، چیزی که می‌خوام بگم اینه که... راستش، مطمئن نیستم می‌خوام چی بگم.»
سانی لبخند زد.
«انگار وقتی شروع کردم به حرف‌داد زدن یه ایده‌ای داشتم، اما الان، نمی‌دونم.باشه گمونم مجبور نیستی همچین حسی داشته باشی.»
نفیس به‌آرامی خندید.
از جا برخاست، به سمتِ تخت رفت و روی آن نشست‌هیچ و از بالا به سانی نگاه کرد. حسِ عجیبی در چشمانش‌سایه‌ها بود... هم تلخ و هم شیرین، هم قدرتمند و هم ترسو.
شاید اشتیاق بود.
نفیس لبخند زد.
«خب... داستان چطور‌انگور تموم می‌شه؟ اون‌سمتِ پسر آخرش پیدا شد؟»
سانی لبخندش را با‌ارتش لبخندی پاسخ داد و‌خلوت سپس شانه‌ای بالا انداخت.
«هنوز مطمئن‌برای نیستم. زمان‌بارِ مشخص می‌کنه...»
نفیس عمیقاً به‌حرف او خیره شد‌داد و چیزی نگفت.
آرام‌آرام لبخندش کمرنگ شد‌برداشت و جایش را به‌پهناور حالتی آرام و جدی داد.
و آن‌چشم‌اندازِ حسِ عجیب در‌پایین‌دست چشمانش شدت گرفت.
سانی خواست حرفی بزند، اما پیش از آنکه بتواند،می‌کشید نفیس خم شد و او را عمیقاً بوسید. لبانش‌شانهٔ مانند شعله بود و قلبِ سانی را به آتش کشید.
دستانش بالا آمد، لحظه‌ای با تردید‌داد نزدیکِ کمرِ نفیس معلق ماند و‌لبخند سپس او را محکم در آغوش گرفت.
انگار قصد‌حبه نداشت هرگز او‌سپس را رها کند.
هرگز دوباره‌چشم‌اندازِ او را‌ارتش رها کند.
سانی در پاسخ به بوسهٔ او،آن‌ها خودش را به سمتش کشید و‌آرام سپس به‌آرامی او را روی تخت کشاند.
آذرخشی جهان را روشن کرد‌تکان و در جایی دوردست، صدای‌شانهٔ کرکنندهٔ رعد جهان را لرزاند.
با این حال، نه سانی و‌سمتِ نه نفیس متوجهِ توفان نبودند؛ آن‌ها کاملاً‌خیره و تمام‌وکمال در یکدیگر گم شده بودند.