چپتر 1201: نبردِ جمجمهٔ سیاه (۱۵)
0زیرِ یورشِ بی‌امانِ باران، خون از روی زرهِ درهم‌شکستهٔ زنِ جوانِ زیبایی با‌پسِ موهای سیاه و چشمانِ سرخ شسته می‌شد. تلوتلو خورد و سعی کرد با شمشیرِ‌باز ترک‌خورده‌اش حمله ببرد، اما در گِل لیز خورد و سنگین روی یک زانو افتاد.
نفس‌هایش خس‌خس می‌کرد‌هنوز و لبانش با‌لبخند خون سرخ شده بود.
وضعِ موردرت‌شهد بسیار بدتر‌سردرگمی از خواهرش بود.
یکی از چشمانش از بین رفته و چهره‌اش را به نقابی کریه تبدیل کرده بود. یکی‌صحبتِ از دستانش هم قطع شده بود. زرهش در آستانهٔ فروپاشی و تبدیل شدن به گردبادی از‌بسته جرقه بود و زخم‌های وحشتناکی بدنش را پوشانده بود که گوشت و استخوانش را نمایان می‌کرد.
با این‌محکم حال، چهره‌اش‌مورگان آرام بود.
آه... درد داره...هنوز خیلی وقته همچین دردی‌به‌زور رو حس نکرده بودم...
به دلیلِ خون‌ریزی رفته‌رفته توانش را از دست می‌داد و دیدش‌چطور تار می‌شد. اما بسیار به هدفش نزدیک بود... پس از سال‌های‌کند طولانی و طاقت‌فرسا، اولین طعمِ واقعیِ انتقامش در یک‌قدمی‌اش قرار داشت.
پس موردرت قدمی‌پسِ به جلو برداشت‌ترس و بعد قدمی دیگر.
شمشیرش بالا‌محکم رفت. دستش محکم‌بلند بود و نمی‌لرزید.
مورگان سر بلند کرد و به او نگریست؛قصد نگاهِ چشمانش از شهد هم شیرین‌تر بود. سردرگمی،می‌دانست خشم... و پنهان در پسِ آن‌ها، رگه‌ای از ترس.
«چطور... چطور‌شهد هنوز سر‌سردرگمی پایی، هیولا...»
موردرت لبخند زد.
به‌زور...
قصد نداشت سرِ صحبتِ طولانی را با او باز کند — دست‌کم فعلاً نه. می‌دانست خواهرش‌می‌دانست فقط دارد زمان می‌خرد. با استفاده از یکی از افسون‌هایی که بدنش جذب کرده بود، سعی‌کار داشت خودش را درمان کند؛ زخم‌هایش داشت بسته می‌شد و خون‌ریزی‌اش بسیار کمتر از حدِ انتظار بود.
با این‌شهد حال، این‌سردرگمی کار نجاتش نمی‌داد.
مورگان شاید می‌توانست خودش را درمان کند، اما قادر نبود جوهر، تمرکز‌به‌زور و استقامتش را بازیابد. خسته بود و این خستگی رفته‌رفته بدتر هم می‌شد.می‌خرد در استخوان‌ها و ذهنش رخنه می‌کرد و او را به کامِ مرگ می‌کشاند.
فقط باید‌محکم کمی بیشتر از‌بلند او دوام می‌آورد.
خواهرش ته‌ماندهٔ توانش را جمع کرد و با غرشی خشمگین به جلو یورش‌کند برد. شمشیرش درخشید، تیز و غافلگیرکننده، و گردنِ او را هدف گرفت... موردرت‌زخم‌هایش می‌دانست که نمی‌تواند جلوی ضربه را بگیرد یا جاخالی بدهد، پس تلاشی هم نکرد.
در عوض، فقط کمی بالاتنه‌اش را چرخاند تا لبهٔ تیزِ‌ترس شمشیر به‌جای گردن، استخوانِ ترقوه‌اش را بشکافد، دردِ کورکننده را تاب‌باز آورد و شمشیرِ خودش را در شکافِ زرهِ مورگان فرو کرد.
مورگان نالید.
پیش از آنکه مورگان بتواند واکنشی نشان دهد،شهد بازوی قطع‌شده و خونینِ راستش را تاب داد و‌چطور با لبهٔ پارهٔ ساعدبندِ فولادی به شقیقهٔ او کوبید.
خواهرش گیج‌چطور و منگ به‌هیولا عقب پرتاب شد.
موردرت هم کمی سرگیجه داشت.
آهِ بلندی‌پنهان از میانِ‌آن‌ها لبانش خارج شد.
«آه...»
از میانِ پردهٔ بارانی که‌هیولا میدانِ نبرد را پوشانده بود،سرِ می‌توانست اتفاقاتِ اطرافشان را ببیند.
خاندانِ سرود... داشت شکست می‌خورد.
کرمِ غول‌پیکر لت‌وپاره و ناقص شده بود، اما سه بازتاب از چهار بازتابِ‌قصد او پیش از این نابود شده بودند. آخرین بازتاب — همانی که چهرهٔ تیغِ‌افسون‌هایی نجوا را به خود گرفته بود — نیز قرار نبود خیلی بیشتر دوام بیاورد.
خودِ قدیس مادوک در‌مورگان نبردِ هولناکش با جانورسالار‌شهد در آستانهٔ پیروزی بود.
ردیابِ خاموش و شوالیهٔ تابستان هنوز می‌جنگیدند و هر دو سرسختانه از پذیرشِ‌کند شکست سر باز می‌زدند. با این روال، هر دوی آن‌ها کشته می‌شدند و‌زخم‌هایش حتی اگر دخترِ کم‌حرفِ کی سونگ پیروز می‌شد، دیگر توانِ ادامهٔ نبرد را نداشت.
حتی بازتابِ جناب گیلیاد هم در برابر‌پسِ یکی از فرزندانِ نِتِر که سانلس به‌نوعی‌هیولا از آنِ خود کرده بود، داشت شکست می‌خورد.
در این‌پنهان میان، خودِ‌آن‌ها آن عوضی...
موردرت دلش می‌خواست ابرویی بالا‌بلند بیندازد، اما برای این کار بیش‌خشم از حد ضعیف و خسته بود.
«...نیشِ مهیب مرده؟هنوز سانلس و اون رؤیازاد‌به‌زور یه قدیس رو کشتن؟»
خبرِ وحشتناک و‌شیرین‌تر فاجعه‌باری بود، اما‌پنهان بی‌اختیار... تحت‌تأثیر قرار گرفت.
«آفرین بهشون...»
مورگان سعی کرد بلند شود،بلند اما موردرت با ضربهٔ بی‌رحمانهٔ شمشیرش‌خشم دوباره او را در گل‌ولای انداخت.
درد بیشتر شد‌هنوز و ناگهان حفظِ‌لبخند تعادل برایش سخت شد.
حالا دیگر درگیریِ آن‌ها هیچ‌خشم شباهتی به یک دوئلِ شرافتمندانه‌ترس میان دو نوادهٔ سلطنتی نداشت.
صرفاً نزاعی بی‌رحمانه، بی‌ظرافت و وحشیانه‌ترس بود... اما موردرت این‌طوری بیشتر دوست‌به‌زور داشت. خیلی خالصانه‌تر بود. خیلی صادقانه‌تر.
وقتی قتل این‌قدر‌نمی‌لرزید زشت بود، چرا باید‌نگاهِ زیبا به نظر می‌رسید؟
خواهرش همچنان‌چطور حاضر نبود‌پایی تسلیم شود.
چند بارِ دیگر با هم‌خشم درگیر شدند و هر بار، موردرت‌چطور در این تبادل ضربات بازنده بود.
...تا اینکه دیگر نبود.
در یک لحظه، به‌نوعی، تقریباً غیرقابل‌توضیح، ابتکارِ عمل را‌شیرین‌تر در این رقصِ نفرت‌انگیزشان به دست گرفت. و وقتی‌هنوز این کار را کرد، برتری‌اش مثلِ بهمن بزرگ شد.
مهم نبود چقدر زخم برداشته، مهم نبود مورگان چقدر وحشتناک‌سرِ به او آسیب می‌زند، موردرت تزلزل‌ناپذیر بود. تنها چشمِ باقی‌مانده‌اش‌می‌خرد سوسو می‌زد و اعتمادبه‌نفسِ رو به زوالِ مورگان را بازتاب می‌داد.
و بعد، پس از‌سردرگمی مدتی، مورگان به زمین افتاد‌رگه‌ای و دیگر نتوانست بلند شود.
غرید و‌پنهان مشتش را‌آن‌ها به زمین کوبید.
«من... من...محکم نمی‌فهمم. چطور...مورگان تو... چه حقه‌ای...»
موردرت لبخند زد‌هنوز و بدنِ دردمندش را‌به‌زور به سمتِ او کشید.
حالا وقتِ حرف زدن بود — نه فقط به این دلیل که مورگان بالاخره‌هیولا تمامِ ذخایرِ هیولاوارِ خود را تمام کرده بود، بلکه چون خودش هم خسته بود. به‌می‌خرد چند لحظه زمان نیاز داشت تا نفس تازه کند و برای ضربهٔ نهایی آماده شود.
«نمی‌فهمی؟ اوه، ولی خیلی ساده‌ست. هیچ حقه‌ای در کار نیست. آره، تو از‌قصد من قوی‌تری، از من سریع‌تری... شاید حتی مهارتت هم از من بیشتر باشه. با‌افسون‌هایی این حال، خواهرِ عزیزم، من توی یه زمینه بی‌نهایت از تو برترم. مهم‌ترین زمینه.»
با وزنِ شمشیرش که ناگهان‌بلند غیرقابل‌تحمل شده بود دست‌وپنجه نرم کرد‌خشم و دندان‌هایش را به هم سایید.
«...خواسته‌ست. نمی‌دونی که همه‌چیز ریشه‌ش توی خواسته‌ست؟ و خواستهٔ من،سرِ بی‌نهایت از مالِ تو قوی‌تره. برای همینه که از تو قوی‌ترم...استفاده قضیه فقط همینه، خواهر. اوه، تازه خواستهٔ من خیلی هم خالص‌تره.»
«متوجه نمی‌شه؟شهد خب... هر چی‌خشم باشه هنوز جوونه...»
موردرت به جایی رسید که مورگان داشت سعی می‌کرد از‌هیولا گل‌ولای بلند شود و با چکمهٔ زره‌پوشِ خود بی‌رحمانه لگدی‌فعلاً به پهلویش زد. مورگان ناله‌ای کرد و دوباره به زمین افتاد.
سرد به او نگاه کرد.
«ببین... تنها خواستهٔ من کشتنِ توئه. اما تو، تو خیلی چیزا می‌خوای. می‌خوای منو بکشی و زندانی کنی، ولی در عین حال می‌خوای از این کشتن و زندانی کردنِ من جونِ سالم به‌نجاتش در ببری. می‌خوای نذاری گردنت بریده بشه، قلبت سوراخ بشه، جمجمه‌ت خرد بشه و چشمات از حدقه دربیاد. تمامِ این خواسته‌های بی‌شمار روی دوشت سنگینی می‌کنن. اونا باری هستن که قدرتت رو کم‌هدف می‌کنن، مهارتت رو کند می‌کنن و سرعتت رو پایین میارن. اما من؟ من همچین باری ندارم. فقط به یه چیز اهمیت می‌دم. فقط می‌خوام بکشمت. برای همینه که تو ضعیفی و من قوی‌ام.»
موردرت با تنها چشمِ باقی‌مانده‌اش به‌پنهان ته‌ماندهٔ خونینِ دستِ راستش، به زرهِ‌هنوز شکسته‌اش و به بدنِ لت‌وپاره‌اش نگاهی انداخت.
نگاهش بی‌تفاوت بود.
«...و برای همینه که‌مورگان آرزوی من برآورده می‌شه،شهد اما مالِ تو نه.»
بی‌آنکه وقتِ بیشتری تلف‌پایی کند، تلخ لبخند زد‌قصد و شمشیرش را بالا برد.
هدفش خیلی نزدیک‌شیرین‌تر بود... فقط باید‌پنهان شمشیر را فرود می‌آورد.
با این‌پنهان حال، هرگز این‌رگه‌ای کار را نکرد.