چپتر 268: برخورد
0قدیسِ سنگی با بی‌اعتناییِ استواری به سمتِ شوالیهٔ سیاه رفت. پیکرش‌تقریباً با درخششی تاریک سوسو می‌زد و رشته‌هایی از مهِ خاکستریِ شبح‌وار روی‌همان زرهِ ظریفش می‌رقصید. چشمانِ یاقوتیِ هیولای خاموش با شعله‌های زرشکیِ تهدیدآمیزی می‌سوخت.
تاریکیِ در خدمتِ اهریمن با نورِ خیره‌کنندهٔ ستارهٔ دگرگون در هم شکسته بود، اما‌احساسِ سایه‌هایی که معبدِ باستانی را پر کرده بودند، به همین خاطر عمیق‌تر می‌شدند. حالا در‌بسیار حرکت بودند، گویی به سمتِ قدیس دست دراز می‌کردند تا همچون ردایی روی شانه‌هایش بیفتند.
سایه بی‌آنکه از سرعتش بکاهد، سپرش را بالا‌بالا برد و با لبهٔ شمشیر دو بار به لبهٔ‌سرانجام آن کوبید؛ گویی شوالیهٔ سیاه را به نبرد می‌طلبید.
حالا که آن دو موجود سرانجام روبه‌روی هم قرار گرفته بودند، وجودِ ارتباطی مرموز میانشان‌مبهم بیش از پیش به چشم می‌آمد. با وجود اینکه شوالیهٔ سیاه بر سرِ آن مجسمهٔ‌قدرتمندتر زنده و باوقار سایه انداخته بود، ظاهرِ کلی و طراحیِ تسلیحاتشان شباهتِ عجیبی به هم داشت.
فقط مسئله این بود که در برابرِ زرهِ سنگی و پرجزئیاتِ‌تقریباً سایه، زرهِ تمام‌تنه و مهیبِ خودِ اهریمن — که استادانه از فولادِ‌همان سیاه و نابودنشدنی جعل شده بود — تقریباً... زمخت به نظر می‌رسید.
در برابرِ شاهکارِ‌نظر اصلی، شبیه به‌اصلی شیادی دست‌وپاچلفتی بود.
وقتی سانی رگه‌ای از همان احساسِ مبهم و نوپایی‌برد را که سایه به آن غولِ متحرک نشان داده‌روبه‌روی بود حس کرد، فهمید که شمّش درست کار کرده است.
با وجود اینکه اهریمنِ سقوط‌کرده بسیار قدرتمندتر بود و‌دست‌وپاچلفتی هم در طبقه و هم در رتبه برتری داشت،متحرک قدیسِ سنگی با دیدنِ او چیزی جز حسِ تحقیر نداشت.
حتی انزجار.
تمامِ این مشاهدات بیش از نیم ثانیه برای سانی طول‌وقتی نکشید. در لحظهٔ بعد، هر دو موجود به جلو یورش بردند‌کرد و با طنینِ کرکننده و خشم‌آلودِ فلز به هم کوبیده شدند.
نبرد آغاز شده بود!
حالا که هسته‌اش با قطعه‌های سایه‌ای که سانی از صدها موجودِ کابوس — و‌احساسِ چند انسان — جمع کرده بود تا مرزِ اشباع پیش رفته بود، تقویتِ سایه‌سقوط‌کرده می‌توانست او را آن‌قدر قدرتمند کند که تقریباً به سطحِ یک بیدارشدهٔ واقعی برسد.
با همین منطق، قدیسِ سنگی هم باید تا حدِ زیادی به سطحِ قدرتِ یک پلیدِ سقوط‌کرده نزدیک شده‌شیادی باشد. سانی حتی گمان می‌کرد که سایه، قدیس را بیش از خودِ او تقویت می‌کند. به نظر می‌رسید سایه‌اهریمنِ و سایه‌اش کاملاً در هم تنیده شده‌اند؛ گویی هدفِ واقعیِ بُعدِ تقویت‌کنندهٔ سرشتش از همان اول همین بوده است.
قدیس حتی پیش از آنکه به یک سایه تبدیل شود، دو جانورِ سقوط‌کرده را از پای‌نوپایی درآورده بود، هرچند که این کار به قیمتِ جانش تمام شده بود. حالا که دوباره متولد‌رتبه شده و با قدرتِ عرفانیِ سرشتِ ایزدیِ او تقویت شده بود، چه کارهایی از دستش برمی‌آمد؟
...شاید کشتنِ‌بیفتند یک اهریمنِ سقوط‌کردهٔ‌سرعتش مرگبار و حرام‌زاده.
اما با این حال، شکافِ میانِ آن دو بسیار‌دست‌وپاچلفتی عمیق بود. حتی با کمکِ سایه هم، قدیسِ سنگی‌متحرک از نظرِ قدرتِ خالص به‌هیچ‌وجه حریفِ شوالیهٔ سیاه نمی‌شد.
خوشبختانه، تنها نبود.
با برخوردِ آن دو موجود و تبدیل‌شبیه شدنشان به گردبادی از فولاد، انسان‌ها هم واردِ‌مبهم نبرد شدند تا از هیولای خود پشتیبانی کنند.
کاستر با سرعتی وحشتناک از راه رسید و با شمشیرِ جیانِ ظریفش ضربه‌ای به‌نبرد شمشیرِ بزرگ و سیاه زد. تیغهٔ سبزِ شبح‌وار بی‌هیچ اثری از روی سطحِ شمشیرِ‌می‌آمد بزرگ سُر خورد، اما ضربه‌اش توانست شوالیهٔ سیاه را کسری از ثانیه کُند کند.
این تمامِ چیزی بود که قدیسِ سنگی برای وارد کردنِ ضربهٔ خودش به آن نیاز داشت. فاصله را با دیوِ غول‌پیکر کم کرد تا‌درست برتریِ جثه و بُردِ دستانش را علیه خودش به کار بگیرد، و با سپر ضربه‌ای رو به بالا به انتهایِ دستهٔ شمشیرِ بزرگ زد.لحظهٔ دستانِ شوالیهٔ سیاه به بالای سرش پرتاب شد. با استفاده از این فرصت، شانه به شکمش کوبید و غول را به تلوتلو خوردن انداخت.
شدتِ برخورد چنان زیاد بود که چند تَرَک روی‌جعل سطحِ زرهِ شانهٔ سنگ‌مانندش پدیدار شد. با پیچیدنِ صدای‌شیادی خفهٔ فلزی در تالارِ بزرگ، تکه‌های سنگ به هوا پرید.
اما بی‌فایده نبود. شکافِ لحظه‌ای در دفاعِ‌شبیه اهریمن به نفیس فرصت داد تا با‌احساسِ شمشیرِ بلندِ نقره‌ای‌اش ضربهٔ نیزه‌وارِ ویرانگری وارد کند.
شمشیر که با شعلهٔ سفیدِ نابودگر و‌سپرش افسونِ معجزه‌آسایِ تکهٔ سپیده‌دم تقویت شده بود،نبرد به زرهِ سینهٔ شوالیهٔ سیاه برخورد کرد...
و آن را‌نظر شکافت و تا عمقِ‌شبیه بدنِ دیو فرو رفت.
برای لحظه‌ای خشکشان زد؛ مبهوت از اینکه چقدر راحت توانستند زرهِ‌تقریباً ظاهراً نفوذناپذیرِ اهریمنِ سقوط‌کرده را سوراخ کنند. همین چند لحظه پیش،رگه‌ای جیانِ کاستر حتی خراشی روی فولادِ سیاه شمشیرِ بزرگِ دیو نینداخته بود...
اما بعد‌زمخت اوضاع به‌شدت رو‌شاهکارِ به وخامت گذاشت.
انگار شوالیهٔ سیاه اصلاً به چند اینچ فولادِ گداخته که در سینه‌اش فرو رفته بود اهمیتی نمی‌داد. تعادلش‌روبه‌روی را به دست آورد و با بی‌تفاوتی شمشیرش را پایین کشید، و نفیس و قدیسِ سنگی را وادار کرد‌کلی به عقب تلوتلو بخورند. تیغهٔ سیاه به کفِ مرمرین خورد، زمین را لرزاند و نِف را به زمین انداخت.
پیش از آنکه کسی واکنشی نشان دهد، اهریمن با یک دست دستهٔ شمشیرش را رها کرد و با پشتِ‌نشان دست ضربهٔ خردکننده‌ای به سایه زد. قدرتِ آن ضربه برای پودر کردنِ هر انسانی کافی بود، اما قدیسِ سنگی از‌حتی ماده‌ای بسیار مقاوم‌تر از گوشت ساخته شده بود. با این حال، مجسمهٔ زنده مثلِ عروسکی شکسته به عقب پرتاب شد.
شوالیهٔ سیاه تقریباً در دم دوباره به‌فولادِ سمتِ نفیس چرخید. شمشیرِ هولناک به هوا‌می‌رسید رفت، آماده تا او را دو نیم کند.
«حق با من بود!»
لبخندِ وحشیانه‌ای روی صورتِ سانی نشست.بکاهد تکهٔ نیمه‌شب را در هوا چرخاند،بار به جلو دوید و داد زد:
«...نقشهٔ ج!»
نقشهٔ ج بسیار ساده بود. این نقشه از پیش‌بینیِ سانی در زمانِ بحث دربارهٔ نحوهٔ کشتنِ‌اصلی اهریمن نشئت می‌گرفت. از همان اول حدس می‌زد که چون نِف ضدحملهٔ کاملی در برابرِ هولناک‌ترین‌فهمید قدرتِ شوالیهٔ سیاه است، اهریمن تمامِ توجهش را اول روی از بین بردنِ او متمرکز می‌کند.
خلاصه اینکه، اهریمن کشتنِ‌می‌رسید ستارهٔ دگرگون را اولویتِ‌شیادی اولِ خود قرار می‌داد.
نفیس واقعاً ضدحملهٔ کاملی‌بی‌آنکه در برابرِ تاریکیِ زنده بود،برد اما حتی بهتر از آن...
طعمهٔ بی‌نقصی هم بود.