چپتر 1943: ملکهٔ زاغ
0کاسی به دگرگونی‌اش پایان‌سرسختانه داد و سانی سرانجام از‌جان سیلابِ یادهای بیگانه رها شد.
نفسش را آهسته بیرون داد،دیده نگاهش را گرفت و با‌بی‌شماری چهره‌ای بی‌حالت به دوردست خیره ماند.
مرورِ یادهای انسانی اصلاً شبیه خواندنِ کتاب یا تماشای فیلم نبود؛ این یادها‌روزهای اغلب مبهم و گسسته بودند، گاهی رنگ‌باخته و سطحی، و گاهی تازه و‌تلخی به‌شدت زنده. سر درآوردن از آن‌ها دشوار بود و درکِ تمامِ ظرافت‌هایشان دشوارتر.
سانی از دریافتِ این حجمِ‌تلخِ عظیم از اطلاعات در چنین زمانِ‌نسلِ کوتاهی، هنوز گیج و منگ بود.
مهم‌تر از آن... از‌سرسختانه مرورِ زندگیِ استاد اوروم‌بی‌شماری هنوز در شوک بود.
حسِ بسیار عجیبی بود. پیرمرد برایش کاملاً غریبه بود، اما با‌جان این حال، سانی احساسِ نزدیکیِ زیادی به او می‌کرد. پس از تجربهٔ‌ساخته چیزهایی که کاسی بیرون کشیده بود، چطور می‌توانست چنین حسی نداشته باشد؟
به خاطرِ همین صمیمیتِ بی‌مقدمه بود‌جنگیده که سانی از مرگِ اوروم به‌تاریک‌ترین دستِ پادشاهِ شمشیرها به هم ریخته بود.
انگار دوستی‌زمین قدیمی را از‌تلخِ دست داده باشد.
آهی کشید، نگاهش را به زمین‌مصیبت‌های دوخت و به زندگیِ طولانی و‌روزهای مرگِ تلخِ استاد اوروم فکر کرد.
بی‌انصافی بود که یکی از اعضای نسلِ اول این‌چنین حقیرانه بمیرد؛ دور از چشمِ همه در سلولِ سنگیِ کوچکی... آن هم‌ویرانه‌های به دستِ انسانی دیگر. پیرمرد چیزهای زیادی دیده بود، سرسختانه جنگیده بود و از مصیبت‌های هولناکِ بی‌شماری جان به در برده‌آسوده‌خاطر بود. تاریک‌ترین روزهای بشریت را پشت سر گذاشته و دیده بود که چطور دنیای تازه‌ای روی ویرانه‌های دنیای قدیم ساخته می‌شود.
با این حال،چیزهای زندگیِ پرماجرایش به چنین‌مصیبت‌های پایانِ تلخی رسیده بود.
آه...
دست‌کم در آن لحظاتِ آخر آرامش داشت. وفادار‌بی‌شماری به اصولش جان داده بود و سرانجام از اینکه‌تازه‌ای دِینش را به دوستِ دیرینه‌اش ادا کرده، آسوده‌خاطر بود.
این موضوع چندان از تلخیِ‌دیده احساسِ سانی کم نمی‌کرد... اما‌بی‌شماری دست‌کم همین هم غنیمت بود.
هرچه بود، اوروم‌چیزهای علاقهٔ عمیقی به قلبِ‌مصیبت‌های زاغ و دخترش داشت.
کی سونگ.
سانی با خود فکر کرد که آیا ملکهٔ کرم‌ها هم متقابلاً به پیرمرد اهمیتی‌پشت می‌داد یا نه. آیا مرگِ پیرمرد، ملکه را هم مثلِ سانی غمگین می‌کرد؟ یا‌لحظاتِ آن دخترکِ خجالتی که اوروم مدت‌ها پیش دیده بود، به‌کلی از بین رفته بود؟
و جایش را به موجودی مطلق داده بود‌مصیبت‌های که قلب و ذهنش بیشتر به ایزدان شبیه بود‌گذاشته تا انسان‌ها، و در نتیجه عاری از انسانیت بود...
سانی نمی‌دانست.
افکارش به‌زمین سمتِ خودِ کی‌تلخِ سونگ کشیده شد.
کاسی اشتباه نمی‌کرد؛ آن‌ها از یادهای‌مصیبت‌های استاد اوروم چیزهای زیادی دربارهٔ فرمانروایان،روزهای و به‌ویژه کی سونگ، فهمیده بودند.
ریشه‌هایش، زخم‌هایش... جزئیاتِ سرشتش، و تجربیاتِ سازنده‌ای که او را به آدمِ امروزی تبدیل کرده بود.پشت البته هنوز چیزهای زیادی بود که سانی دربارهٔ ملکهٔ سرود نمی‌دانست، چرا که اوروم از بخش‌های‌آرامش وسیعی از زندگیِ او خبر نداشت. اما آن‌قدر می‌دانست که بتواند خیلی چیزها را حدس بزند.
در واقع، چیزهای‌چیزهای بسیار زیادی برای‌جنگیده فکر کردن وجود داشت.
حتی نمی‌دانست‌زمین از کجا‌طولانی شروع کند.
اول... شخصیتش.
ملکه سرود بدون شک موجودی کاملاً متفاوت از کیِ کوچک بود. زمان آدم‌ها‌تاریک‌ترین را عوض می‌کرد و اتفاقاتِ مهم نیز همین‌طور... و او از این اتفاقات‌پایانِ کم ندیده بود. بیشتر از چیزی که بیشترِ آدم‌ها در تمامِ عمرشان تجربه می‌کردند.
وقتی حتی خودِ جهان هم با چیزهایی که کی سونگ از سر گذرانده و رقم زده‌گذاشته بود، از اساس تغییر کرده بود، چطور خودش می‌توانست همان آدمِ سابق بماند؟ و تازه این‌داشت بدونِ در نظر گرفتنِ تغییراتِ گریزناپذیری بود که قدم گذاشتن در راهِ عروج به همراه داشت.
سانی و کاسی هر دو نمونه‌هایی از این بودند که آدم‌ها با رسیدن به رتبه‌های بالاتر چقدر عمیق دگرگون می‌شدند.سنگیِ شیوهٔ زندگی، تفکر و درکشان از جهان با انسان‌های عادی کاملاً فرق داشت. در این میان، کی سونگ در راهِ‌ویرانه‌های عروج بسیار جلوتر از آن‌ها پیش رفته بود... جلوتر از هر انسانِ دیگری در جهانِ بیداری، به‌جز آن دو فرمانروای دیگر.
...با این حال،دیده بعضی چیزها در یک‌هولناکِ آدم هرگز تغییر نمی‌کرد.
«اگر دشمن را بشناسی و‌دیده خود را نیز بشناسی، از نتیجهٔ‌جان صد نبرد هم باکی نخواهی داشت.»
مگر این همان چیزی نبود‌سرسختانه که نفیس یک بار در اعماقِ‌برده کابوسِ سوم به او گفته بود؟
سانی تا آنجا پیش نمی‌رفت که‌فکر بگوید حالا کی سونگ را می‌شناسد، اما‌این‌چنین تا حدِ خوبی او را شناخته بود.
او در سالِ نزولِ طلسمِ کابوس به دنیا آمده بود. مادرش جنگجوی بیدارشده‌ای مهربان، اما‌گذاشته منزوی بود. قلبِ زاغ بیشترِ وقت خود را در عالمِ رؤیا می‌گذراند، پس کی سونگ‌آرامش که کنارِ کپسولِ خوابِ او با آن زمزمهٔ آرامش بزرگ می‌شد، حتماً احساسِ تنهایی می‌کرد.
با این حال، مادرش را دیوانه‌وار دوست داشت.مصیبت‌های به او افتخار هم می‌کرد، چون مادرش یکی‌پشت از قدرتمندترین بیدارشدگانِ جهان بود... اما نه قدرتمندترینِ آن‌ها.
از چشمِ سانی پنهان نماند که کی سونگِ جوان در حضورِ اشراف‌زادگانِ واقعی مانند آنویل و لبخندِ آسمان چقدر‌روی احساسِ نادیده‌گرفته‌شدن می‌کرد. حتماً موقعیتِ ناخوشایندی برای یک کودک بود — اینکه از خانواده‌ای بیاید که آن‌قدر برجسته باشد که‌ادا در دورهمی‌های خاندان‌های میراث‌دارِ نوپا راهش بدهند، اما نه آن‌قدر برجسته که احترام یا توجهِ چندانی از آن‌ها جلب کند.
به‌ویژه با در نظر گرفتنِ استعدادش‌فکر که به‌هیچ‌وجه از کسانی که برتر‌اول از او دیده می‌شدند، کمتر نبود.
و بعد، مرگِ غم‌انگیزِ قلبِ زاغ پیش آمد و انتقامِ‌برده بی‌رحمانه‌ای که کی سونگِ جوان از کسانی گرفت که هنگامِ‌قدیم جان دادنِ مادرش فقط تماشا کرده و هیچ کاری نکرده بودند.
خنده‌دار بود... اوروم از بی‌اعتناییِ سنگدلانهٔ او به حرمتِ جانِ انسان‌ها و بی‌رحمیِ ظالمانه‌اش به وحشت افتاده بود،دنیای اما سانی هیچ ایرادی در آن نمی‌دید. درست است، کی سونگ نه‌تنها کسانی را که مستقیماً مسئولِ دزدیدنِ‌اینکه میراثش بودند کشت، بلکه هر تماشاچی‌ای را هم که به قلبِ زاغ کمک نکرده بود از پای درآورد...
با این حال، سانی اصلاً مطمئن نبود که اگر‌بی‌شماری بزدلیِ کسی در مرگِ رین نقش داشت، خودش رحمِ‌تازه‌ای بیشتری نشان می‌داد. در واقع، احتمالاً خیلی بی‌رحم‌تر هم می‌شد.
این فقط نشان می‌داد که نسل‌های جدید واقعاً‌بی‌انصافی با کسانی که پیش از طلسمِ کابوس به دنیا‌چشمِ آمده بودند فرق داشتند... چه خوب و چه بد.
در هر صورت، هرچند آنچه در یادِ اوروم بود نشان نمی‌داد‌تاریک‌ترین که بعد از قتل‌عام در کاخِ یشم چه اتفاقی افتاده است، سانی‌پرماجرایش از قبل چیزهای زیادی می‌دانست و می‌توانست بقیه را هم حدس بزند.
در عرضِ چند سال، کی سونگ جایگاهِ دژِ خود را بالا برد و آن را به یکی از پرجمعیت‌ترین پایگاه‌های انسانی‌ویرانه‌های در غرب تبدیل کرد. او رفته‌رفته دامنهٔ نفوذش را گسترش داد، مسیرهایی را در عالمِ رؤیا پاکسازی کرد تا دژهای مختلف‌آسوده‌خاطر را به هم متصل کند، و درست مانند سرنگهبانِ دلاوری و حصار در شرق، به سنگ‌بنای نیروهای انسانی در آنجا تبدیل شد.
در مقطعی، به دستهٔ شمشیرِ شکسته پیوست و به مصافِ کابوسِ دوم رفت، به یک استاد تبدیل شد‌تازه‌ای و شهرتِ گسترده‌ای به دست آورد. پس از آن، کی سونگ ترورِ فاسد‌شده‌ای را که بر مصبِ رودِ اشک‌دوستِ حکومت می‌کرد شکست داد، مسیرِ دریای توفان را باز کرد و پیوندهای میانِ غرب و شرق را محکم‌تر ساخت.
و به این ترتیب به همهٔ‌فکر بیدارشدگان کمک کرد تا ریشه‌های خود را‌این‌چنین در خاکِ نامهمان‌نوازِ عالمِ رؤیا عمیق‌تر کنند.
در حالی که آنویل علیه جنگلِ تاریک می‌جنگید و رهبریِ فتحِ قلمروهای جدید در شمال را‌دنیای برای انسان‌ها بر عهده داشت، او مشغولِ توسعهٔ حوضهٔ رودِ اشک و تقویتِ جایگاهِ انسان‌ها در‌وفادار آنجا بود. این کار به خاندانِ سرود کمک کرد تا به اوجِ قدرت و شهرت برسد.
...و در مقطعی در طولِ آن سال‌ها،جنگیده تبارِ ایزدیِ ایزدبانوی جانوران را نیز پیدا‌روزهای کرده و از آنِ خود کرده بود.