چپتر 1572: گواهیِ هراس
0معلوم شد که... دیمون‌ها از‌نور هیچ ظاهر نشده بودند، و‌می‌سوخت خودشان را هم خلق نکرده بودند.
در عوض، آن‌ها از هفت تکهٔ ایزدی زاده‌چیزی شده بودند که خودِ وجودش از جهان پاک،پیش پنهان و ذکرِ نامش ممنوع شده بود. هفتمین ایزد...
ایزدِ فراموش‌شده.
که روزگاری، ایزدِ رؤیا بود.
پس این‌طور نبود که منشأ دیمون‌ها ناشناخته باشد. فقط خودِ‌می‌سوخت وجودشان ممنوع بود و چون هیچ‌کس اجازه نداشت ایزدِ فراموش‌شده‌رون‌ها را به یاد بیاورد، انگار از غیب ظاهر شده بودند.
سانی لرزید‌فرزندِ و بعد به‌نقصِ روبه‌رو نگاه کرد.
آنجا، آخرین خوشهٔ‌دریاچهٔ نور زیرِ سطحِ‌پاهایی دریاچهٔ تاریک می‌سوخت.
با پاهایی‌نوکتیس بی‌حس به‌آورد جلو رفت.
طولی نکشید که به نور رسید و‌سطحِ پایین را نگاه کرد. دوباره رون‌ها را‌رفت دید. قدم‌های آهسته‌ای برداشت و بررسی‌شان کرد.
پیامی که آریل،خطایِ دیمونِ هراس، به جا‌ناگهان گذاشته بود چنین بود:
[این حقیقتی است که از خود به جا می‌گذارم
که دروغِ ایزدان را برملا می‌کند
آن فراموش‌شده در خلأ خفته است
جاودان، همواره در دگرگونی
و در رؤیای فرار
ایزدان که بی‌نقص بودند
شرم را آموختند
و دیگر بی‌نقص نماندند
من فرزندِ خطایِ آنانم
و از این رو، نقصِ آنان]
سانی لرزید.
ایزدان... دیگر بی‌نقص نماندند...
ناگهان آخرین چیزی را که نوکتیس به او گفته بود به یاد آورد؛بی‌حس در اعماقِ کابوسِ دوم، درست پیش از آنکه امید زنجیرهایش را پاره کند.بررسی‌شان سنگینیِ آن چند کلمه را که جادوگرِ بوالهوس زمزمه کرده بود به یاد آورد:
هرگز به ایزدان اعتماد نکن.
ایزدان... واقعاً دروغگو بودند.
یکی از هم‌نوعانِ خود را در قفسی جا گذاشته‌سطحِ بودند که برای حبس کردنِ خلأ ساخته بودند و‌نکشید سرشار از شرم، وجودش را از جهان پاک کرده بودند.
آیا قانونِ جهانیِ نقص این‌گونه متولد شده بود؟ یا شاید‌تاریک برعکس بود، و دقیقاً خلقِ قانونِ نقص بود که به‌دوباره ایزدان آخرین تلنگرِ لازم برای مهروموم کردنِ خلأ را داده بود.
و به این ترتیب،نماندند ایزدِ فراموش‌شده را به‌نقصِ نقصِ خود بدل کرده بودند.
و در نتیجه، دیمون‌ها را که‌پاهایی از روحِ او زاده شده بودند، به‌پایین تجسمِ زندهٔ آن نقص تبدیل کرده بودند.
آیا وقتی امید‌کرد با او حرف‌خوشهٔ می‌زد، منظورش همین بود؟
امید، که پس از آنکه فانیان شروع‌زیرِ به پرستیدنش کردند، ایزدِ خورشید او را‌جلو حبس و پادشاهی‌اش را ویران کرده بود.
صبر کن... نه...
آیا واقعاً شرم بود که باعث‌پاهایی شد ایزدان از پخش شدنِ دانشِ‌رسید مربوط به ایزدِ فراموش‌شده جلوگیری کنند؟
یا چیزِ عمیق‌تری‌کرد پشتِ آن دروغِ‌خوشهٔ عظیم پنهان بود؟
قانونِ نقص...
همه‌چیز در جهانِ ساختهٔ ایزدان ناقص بود،آنانم از جمله خودِ ایزدان. بنابراین... مهری که‌آورد بر خلأ زده بودند هم باید ناقص می‌بود.
که یعنی‌سطحِ می‌شد آن‌تاریک را شکست.
این هم،نگاه به‌نوعی، نقصِ‌آنجا آن‌ها بود.
و بنابراین، ایزدِ فراموش‌شده، که این‌همه‌نور مدت در خلأ مهروموم شده و خفته‌بی‌حس بود، می‌توانست روزی خود را آزاد کند.
اگر این‌آموختند کار را می‌کرد‌فرزندِ چه اتفاقی می‌افتاد؟
ناگهان چیزی‌سطحِ در ذهنِ‌تاریک سانی جرقه زد.
نه... نه‌نگاه اینکه چه‌آنجا اتفاقی می‌افتد.
رنگش پرید و‌آنجا حالتِ وحشتی مطلق‌نور در چهره‌اش نمایان شد.
اینکه چه اتفاقی افتاده است.
هفت ایزد‌سطحِ وجود داشت،تاریک نه شش تا.
و بنابراین، باید هفت عالمِ ایزدی‌خوشهٔ وجود می‌داشت، نه شش تا، همان‌طور‌می‌سوخت که گلِ باد به او گفته بود.
جهانِ بیداری ششمی بود،آخرین که به احتمالِ زیاد‌سطحِ به ایزدبانوی جنگ تعلق داشت...
در حالی که‌دیگر عالمِ رؤیا هفتمی بود،آنانم متعلق به ایزدِ فراموش‌شده.
عالمِ رؤیا، که داشت تمامِ عوالمِ دیگر‌بی‌حس را می‌بلعید و از طریقِ شکوفاییِ بذرهای‌دوباره کابوس، تباهی را در تمامِ هستی می‌گسترد.
تباهی نتیجهٔ تأثیرِ‌کرد خلأ بر چیزهایی بود‌نور که ایزدان آفریده بودند...
پس اگر یکی از‌آخرین ایزدان عصرها در معرضِ‌سطحِ خلأ قرار می‌گرفت، چه می‌شد؟
ممکن بود ایزدی‌دیگر فاسد‌شده وجود داشته‌خطایِ باشد؟ ایزدِ تباهی؟
سانی بار دیگر لرزید.
آن ایزد... پیش از‌آنجا این مهرومومش را شکسته‌زیرِ و رها شده بود.
اما شاید هنوز خواب‌آخرین بود. و تمامِ هستی در‌دریاچهٔ چنگالِ کابوسِ او گرفتار بود.
«ایزدِ فراموش‌شده... تسلیمِ تباهی شده.»
و روزی که رها می‌شد، دنیایِ آفریدهٔ ایزدان را به‌طولی هلاکت می‌کشاند. پس باید هر کاری که از دستشان برمی‌آمد‌بررسی‌شان می‌کردند تا نگذارند قوی‌تر و بی‌قرارتر شود و از خواب برخیزد.
تمامِ نام و نشانِ او را از جهان پاک‌سطحِ کرده بودند. دیمون‌ها را از زادوولد منع کرده بودند تا‌رسید از این طریق جلوی گسترشِ تبارِ ایزدِ فراموش‌شده را بگیرند.
و پادشاهیِ امید را نابود کردند، وقتی که مردم‌دریاچهٔ شروع کردند به پرستشِ او... و از طریقِ او،رسید پرستشِ ایزدی که امید از او آفریده شده بود.
مجازاتِ واقعاً بی‌رحمانه‌ای بود، به‌خصوص با در نظر گرفتنِ اینکه‌ناگهان دیمون‌ها در آن زمان حتی از خاستگاهِ خود خبر نداشتند.آنکه هر چه باشد، توصیفِ ردایِ جهانِ زیرین دربارهٔ نِتِر به‌روشنی می‌گفت...
[...او نخستین کسی نبود که ارتشش را علیه ایزدان رهبری کرد. با این حال، نخستین کسی بود که خونشان را ریخت و به رازهای خونِ خودش پی برد.]
نِتِر نخستین کسی بود که‌خوشهٔ دروغِ ایزدان را فاش کرد و‌می‌سوخت به حقیقتِ خاستگاهِ خودش پی برد.
سانی دندان به‌دیگر هم سایید؛ حالش‌خطایِ به هم می‌خورد.
«لعنت... لعنت...»
سرانجام، تاریخِ‌نگاه عالمِ رؤیا پیشِ‌آخرین رویش فاش شد.
به‌جز پایانِ ماجرا.
در طولِ‌آموختند جنگِ هلاکت چه‌فرزندِ اتفاقی افتاده بود؟
ایزدان و‌سطحِ دیمون‌ها چطور از‌می‌سوخت بین رفته بودند؟
مهرومومِ خلأ چطور شکسته بود؟
و اگر شکسته بود،آخرین چرا تمامِ هستی تا‌سطحِ الان بلعیده نشده بود؟
چرا ایزدِ فراموش‌شده به‌جای‌نماندند بیدار شدن و بلعیدنِ‌نقصِ همه‌چیز، هنوز خواب بود؟
و از همه مهم‌تر...
هدفِ واقعیِ طلسمِ کابوس‌آنجا چه بود و بافنده واقعاً‌سطحِ چه هدفی در سر داشت؟
سانی با به‌آنجا یاد آوردنِ آن‌نور دیمونِ نقشه‌کش، ناگهان لرزید.
«صبر کن...آموختند یه لحظه‌نماندند صبر کن...»
دیمون‌ها از زادوولد منع شده بودند، اما دیمونِ‌جلو تقدیر باز هم پنهانی تباری به وجود آورده‌دید بود. تباری ممنوعه... که سانی به ارث برده بود.
از آنجا که‌کرد خونِ بافنده در‌خوشهٔ رگ‌هایش جریان داشت...
یعنی او در واقع‌آخرین تبارِ ایزدِ فراموش‌شده را‌سطحِ به ارث برده بود؟
«آخه این یعنی چی؟!»
سانی دست‌هایش را‌دریاچهٔ بالا برد و‌پاهایی چنگ در موهایش انداخت.
کمی گیج‌نگاه و درمانده‌آنجا شده بود.
پس از اینکه سرانجام معماهای بی‌شماری را دربارهٔ گذشتهٔ جهان حل‌می‌سوخت کرد، آن هم با وجودِ اینکه یادگیریِ این دانش طبقِ قانونی‌دید ایزدی ممنوع شده بود... حالا با آخرین دسته از سؤالات روبه‌رو بود.
اما این سؤالات شاید مهم‌ترین‌ها بودند،خطایِ چون مستقیماً بر زمانِ حال تأثیر‌نوکتیس می‌گذاشتند — و در نتیجه بر آینده.
بر آیندهٔ او،دریاچهٔ و همین‌طور آیندهٔ‌پاهایی تمامِ کسانی که می‌شناخت.
«اَه!»
سانی خیلی دوست داشت تا ابد وقت بگذارد و به‌تاریک مکاشفاتِ تکان‌دهندهٔ بی‌شماری که به دست آورده بود فکر کند.دوباره اما مطمئن نبود که در این لحظه بتواند تحملش کند.
مهم‌تر از همه... وقت نداشت!
آزادی‌اش همین‌جا‌سطحِ بود، جایی در‌می‌سوخت مصبِ رودِ بزرگ.
پنهان در قلبِ آن...
جایی که سنگین‌ترین حقیقتی که‌خوشهٔ آریل می‌خواست از آن رها‌تاریک شود، باید دفن شده باشد.
سانی باید پیش از‌نماندند آنکه نفیس جویندهٔ اول را‌آنان خاکستر کند، به آن می‌رسید.
پس دندان به هم سایید، سعی‌پاهایی کرد ذهنِ آشفته‌اش را آرام کند‌رسید و با عجله به جلو راه افتاد.
«ایزدانِ دروغگو، ایزدانِ‌کرد فراموش‌شده، ایزدانِ فاسد‌شده... بعداً‌نور به حسابِ همه‌شون می‌رسم!»
ایزدِ فراموش‌شده‌کرد رؤیای آزادی‌آخرین در سر داشت...
خب، سانی‌آموختند هم رؤیای آزادی‌فرزندِ در سر داشت!
و آرزویش‌سطحِ تقریباً در‌تاریک چنگش بود.
پس می‌خواست به هر قیمتی‌آخرین که شده، مطمئن شود در‌دریاچهٔ به چنگ آوردنِ آن شکست نمی‌خورد.