چپتر 1408: نزدیک‌ترین مسیر
0وقتی هر سه به ردپاهای روی شن‌کار رسیدند، سانی نقشهٔ دست‌وپاشکسته‌ای برای کارهایی که‌پیدایشِ باید در این چرخهٔ خاص می‌کرد، کشیده بود.
خب... خیلی هم نقشه نبود. مسیرهای‌بعدی زیادی پیشِ رویش قرار داشت، پس‌قاعدتاً خیلی ساده نزدیک‌ترینِ آن‌ها را انتخاب کرد.
جت آن‌قدرها دور نبود و حتماً بیشتر از‌چرخه او می‌دانست در جزیره چه خبر است. بنابراین،همین‌جا سانی مصمم بود پیش از کشتارِ نامیرا پیدایش کند.
اصلاً دلش نمی‌خواست به این زودی دوباره با آن شبحِ‌طوری مخوف بجنگد. خوشبختانه، احتمالِ زیادی داشت که بتواند جت را بقاپد‌تلف و بی‌آنکه حتی یک ضربه با آن آلوده ردوبدل کند، بگریزد.
«چیزی که‌بعد الان نیاز دارم‌امید قدرت نیست، سرعته.»
سانی نگاهی‌بعد به نفیس‌می‌گم و کاسی انداخت.
بی‌شک دیر یا زود باید دانسته‌هایش‌باشد را با همراهانش در میان می‌گذاشت. اما‌فرصت حتی تصورِ آن گفتگو هم معذبش می‌کرد.
حرفِ واقعاً عجیبی بود که به کسی بگویی‌فعلاً یک ساعتِ یکسان را بارها و بارها زندگی‌متأسفانه کرده و خودش اصلاً روحش هم خبر ندارد.
«دفعهٔ بعد بهشون می‌گم...می‌گم به این امید که‌باشه دفعهٔ بعدی در کار باشه.»
سانی گمان می‌کرد این حلقه بی‌پایان است — قاعدتاً باید از زمانِ پیدایشِ آن‌پیدایشِ گردابِ عظیم وجود می‌داشت که خودش صدها سال می‌شد — اما نمی‌توانست مطمئن باشد.رفتار پس فعلاً باید با هر چرخه طوری رفتار می‌کرد که انگار آخرین فرصت است.
«پس وقتی برگشتم بهشون می‌گم.»
متأسفانه تا به همین‌جا هم وقتِ زیادی‌باشد را برای رسیدن به این درک تلف کرده‌برگشتم بود، پس دیگر فرصتی برای توضیحاتِ طولانی نداشت.
نفیس که متوجهِ نگاهِ‌می‌گم خیره‌اش شده بود، به او‌گمان نگریست و ابرویی بالا انداخت.
سانی چند لحظه مکث کرد، کلماتش‌بعدی را با دقت سنجید، سپس دهان‌قاعدتاً باز کرد و تنها سه کلمه گفت:
«آستر، سونگ، ویل.»
حالتِ چهره‌اش کمی تغییر کرد؛ تاریک‌تر و جدی‌تر شد.چرخه دقیقاً همان واکنشِ مرگباری نبود که در گورتپهٔ خاکستری‌وقتِ نشان داده بود، اما سانی باز هم کمی معذب شد.
نفیس اخم کرد.
«چرا...»
لحظه‌ای مکث‌سال کرد و بعد‌مطمئن نفسِ عمیقی کشید.
«دوباره گرفتارِ‌صدها یه طلسمِ‌می‌شد ذهنی شدیم؟»
سانی سر تکان داد.
«نه. اما... یه چیزی تو همین مایه‌ها.کار الان ازتون می‌خوام هیچ سؤالی نپرسین و‌پیدایشِ کاری رو بکنین که بهتون می‌گم. می‌تونین؟»
کاسی روی زین برگشته بود و حالتی‌فعلاً آشفته در چهره‌اش دیده می‌شد. با این حال‌متأسفانه ساکت ماند و منتظر شد نفیس حرف بزند.
نفیس چند لحظهٔ طولانی‌می‌شد به او خیره ماند و‌چرخه بعد آرام سر تکان داد.
«باشه.»
سانی آهِ آسودگی کشید. می‌دانست نفیس به او‌باشه اعتماد دارد... اما اعتمادِ کورکورانه به کسی آسان‌عظیم نبود. سرکوبِ کنجکاوی از آن هم سخت‌تر بود.
شخصاً خودش هم با‌نمی‌توانست اولی و هم با‌چرخه دومی حسابی مشکل داشت.
به‌زور لبخندی زد.
«خوبه. پس برگردین به‌می‌گم کشتی و قایم بشین.باشه تا وقتی برنگشتم همون‌جا بمونین.»
سانی هیچ ایده‌ای نداشت که آیا بازگشت به‌باشه زنجیرشکن واقعاً امن است یا نه... اما این‌عظیم بهترین راه‌حلِ موقتی بود که به ذهنش می‌رسید.
رو به‌سال کاسی کرد‌نمی‌توانست و افزود:
«کابوس رو لازم دارم.»
دخترِ نابینا به‌سرعت پیاده شد و اجازه داد سانی روی‌حلقه زین بپرد. سانی نگاهی به پایین انداخت، لحظه‌ای درنگ کرد و‌می‌شد بعد به قدیس و دیو دستور داد از همراهانش محافظت کنند.
لحظه‌ای بعد،بعد داشت در‌می‌گم میانِ مه می‌تاخت.
می‌خواست از درگیری با کشتارِ نامیرا دوری کند، به این معنی‌انگار که نیازی به سایه‌های جنگی‌اش نداشت. اگر هم کار به روبه‌رو‌فرصتی شدن با آن شبحِ مه‌آلود می‌کشید، احضارشان فقط چند لحظه زمان می‌برد.
«تندتر!»
با این حال، کابوس سریع‌ترین در میانِ پیروانش بود... سرعتش حتی از خودِ‌زمانِ سانی و سایه‌هایش هم بسیار بیشتر بود. سانی برای پیدا کردنِ جت و دور‌طوری کردنِ بی‌خطرِ او از جنگلِ مه‌آلود، بیش از هر چیز به مرکبش نیاز داشت.
هر پنج سایه را‌می‌گم فرستاد تا اسبِ جنگیِ‌باشه تاریک را تقویت کنند.
آن دو در امتدادِ ردپاهای تک‌افتاده تاختند و به‌سرعت به دیوارهٔ صخره‌های سیاه نزدیک شدند. نریانِ‌همین‌جا سیاه بی‌آنکه سرعتش را کم کند از پله‌های سنگی بالا رفت. سم‌های سختش جرقه‌هایی از سنگِ‌بالا سیاه به هوا می‌پراندند و صدای مقطع و آهنگینِ آن‌ها همچون غرشِ طبل‌های جنگی در مه می‌پیچید.
طولی نکشید‌صدها که واردِ‌می‌شد جنگل شدند.
سانی خیلی از چرخهٔ قبلی جلوتر بود... جت هنوز نباید واردِ فضای‌قاعدتاً باز می‌شد، پس ممکن بود هر جایی باشد. با توجه به اینکه دیگر‌فعلاً جرئت نداشت سایه‌هایش را برای گشت‌زنی بفرستد، این یک مشکل به حساب می‌آمد.
«عجب دردسری...»
می‌توانست از زنگولهٔ نقره‌ای استفاده کند تا جت را به سمتِ خودش‌آخرین بکشاند... اما مشکل اینجا بود که کشتارِ نامیرا هم صدای زنگش را می‌شناخت.نداشت بماند که به احتمالِ زیاد موجوداتِ مرگبارِ دیگری هم در جزیره پرسه می‌زدند.
حیف که نورِ راهنما افی را‌مطمئن نشان می‌داد، نه جت را. وگرنه‌انگار سانی آن را با خودش می‌آورد.
کابوس به همان فضای بازی رسید که سانی دو بارِ گذشته‌بی‌پایان — یا هر چند باری که واقعاً رخ داده بود —نمی‌توانست در آنجا جان داده بود، و در یک چشم‌به‌هم‌زدن از آن گذشت.
«نباید از سمتِ ساحل اومده‌امید باشه، پس منطقی‌ترین کار اینه‌حلقه که به سمتِ برج ادامه بدم.»
مه همه‌چیز را پوشانده‌نمی‌توانست بود، چنان‌که انگار دنیا فقط‌طوری چند ده متر وسعت داشت.
«لعنت بهش!»
هر لحظه ممکن بود به جت‌بعدی بربخورد... اما به همان اندازه هم‌قاعدتاً احتمال داشت با کشتارِ نامیرا روبه‌رو شود.
سانی همچنان در فرستادنِ سایه‌اش‌امید به همهٔ جهات تردید داشت که‌بی‌پایان ناگهان بوی آن را حس کرد.
بوی تعفنِ خون.
کابوس با فرمانِ ذهنیِ او سرعتش را کم کرد و‌طوری سپس ایستاد. سانی نگاهی به اطراف انداخت، رشته‌های مه را نفس‌تلف کشید و سپس مرکبش را به سمتِ درختِ خاصی هدایت کرد.
کاجِ باستانی بلندتر از آن بود که چشمش کار کند، اما‌بی‌پایان آنجا، روی پوسته‌اش، لکه‌ای بسیار تیره‌تر از جاهای دیگر به چشم می‌خورد.مطمئن ردِ دستِ خونی؛ انگار آدمِ مجروحی به تنهٔ درخت تکیه داده باشد.
روی زین چرخید‌بهشون و سرانجام ردِ‌بعدی خونیِ دیگری را دید.
حالا مسیری‌سال برای دنبال‌نمی‌توانست کردن داشت.
...از قضا، آن مسیر‌می‌شد دوباره به سمتِ همان‌فعلاً فضای بازِ حالا دوردست برمی‌گشت.
سانی کابوس را به تاخت واداشت و با تب‌وتاب محیطِ اطرافش را زیر نظر گرفت. با‌عظیم وجودِ اینکه تنهٔ کاج‌های بلند با سرعتی وحشتناک از کنارش می‌گذشتند، باز هم توانست نشانه‌ها را ببیند.متأسفانه گاه ردِ دست‌های خونی روی درختان به چشم می‌خورد و گاه قطراتِ خون روی زمین ریخته بود.
سانی مرکبش را‌بهشون هدایت کرد تا ردِ‌کار خون را دنبال کند.
تا اینکه سرانجام...
پیکرِ انسانی از میانِ مه پدیدار شد که با تمامِ وزن به‌انگار درختی تکیه داده بود. قوز کرده بود و همچون ارواح رنگ‌پریده و‌توضیحاتِ بی‌جان به نظر می‌رسید، اما گلیوش را بالا آورده و آمادهٔ حمله بود.
زمزمهٔ خش‌داری به گوشش رسید:
«بیا جلو زنیکه...»
جت بود.
لحظه‌ای بعد، تصویرِ نریانِ سیاه و جهنمی که از درونِ مه بیرون‌انگار می‌آمد، در اعماقِ یخیِ چشمانِ آبی و نافذش بازتاب یافت؛ با سواری‌توضیحاتِ پوشیده در ردای سیاه و در اهتزاز که روی زین خم شده بود.
مردمک‌هایش از حیرت گشاد شد.
«س—سانی؟»
سانی دستش را‌می‌شد به سمتِ جت دراز‌فعلاً کرد و داد زد:
«وقت واسه توضیح نیست!»
تردیدش تنها‌بعد کسری از‌می‌گم ثانیه طول کشید.
جت گلیو را روی زمین انداخت و دستِ خون‌آلودش را دراز‌بی‌پایان کرد. سانی دستش را گرفت و کشید. لحظه‌ای بعد، دروگرِ روح درست‌مطمئن پشتِ سرش نشسته بود و به چین‌های ردایِ آنانکه چنگ زده بود.
گلیو در‌سال بارانی از‌نمی‌توانست جرقه ناپدید شد.
سانی به کابوس فرمان داد تا هرچه زودتر از آن جنگلِ‌رفتار مه‌آلودِ لعنتی بیرون بزند. همان‌طور که سایه دو استاد را از آنجا‌فرصتی دور می‌کرد، جت به جلو خم شد و با صدایی دردمند پرسید:
«من... شکایتی‌بعد ندارم... ولی... آخه‌امید تو چطور اینجایی؟»
سانی پوزخند زد.
«عجب سؤالِ پیچیده‌ای.»
«چطور نداره! با کشتی اومدم!»