چپتر 562: به سوی شب

سانی و کاسی که از روی زنجیر می‌گذشتند، زنجیر آرام تاب می‌خورد و‌چیزهایی​ گهگاه با صدای بلندی جرنگ‌جرنگ می‌کرد. چون جزیره‌ای که تازه ترکش کرده بودند‌می‌خواست​ در حال بالا رفتن بود، جزیرهٔ روبه‌رویشان پایین‌تر قرار داشت و کاملاً نمایان بود.

جزیرهٔ شمالی چندان بزرگ نبود؛ شاید دو کیلومتر قطر داشت. سطحش دشتی هموار و پهناور بود‌وهم‌انگیز​ که سراسر با گلزاری زیبا از گل‌های بنفش پوشیده شده بود، گویی در ردایی ابریشمین پیچیده‌داشتند​ شده باشد. با اینکه خورشید در آسمان بالا آمده بود، غنچه‌های این گل‌های ظریف بسته بودند.

از چیزهایی که کاسی به او گفته بود، سانی می‌دانست که این گل‌ها فقط‌دیواری​ در شب باز می‌شوند و نوری زیبا و وهم‌انگیز از خود ساطع می‌کنند. ته دلش‌بی‌نور​ می‌خواست خودش شاهد این منظرهٔ عجیب و جادویی باشد، اما فعلاً کارهای بسیار مهم‌تری داشتند.

بماند که در آن‌انگار​ لحظه، حواسِ سانی اصلاً‌می‌بلعید​ به خودِ جزیره نبود.

در عوض داشت به آن سوی جزیره نگاه می‌کرد؛ به‌این​ قله‌های هولناکِ کوه‌های تهی که بر فراز جزیره قد برافراشته بودند‌وهم‌انگیز​ و آن را در سایهٔ پهناور و ژرفِ خود غرق می‌کردند.

قله‌ها در مهِ سفیدی پوشیده شده بودند که آرام از دامنه‌های تاریک‌فقط​ پایین می‌خزید و همچون دیواری بی‌پایان از ابرهای سفید و چرخان، به‌منظرهٔ​ درونِ ورطهٔ سیاه آسمان زیرین می‌ریخت. منظره‌اش هم باشکوه بود و هم ترسناک.

انگار خلأِ بی‌نور داشت آرام‌آرام خودِ‌قله‌ها​ آسمان را می‌بلعید... یا شاید هم‌می‌خزید​ آسمان داشت به آن هجوم می‌برد.

سانی با نگاه به آن کوه‌های وحشتناک، بی‌اختیار به این فکر افتاد‌بی‌اختیار​ که آیا نفیس الان جایی در آن مهِ سفید گم شده است؟‌مسیرِ​ یا اینکه جرئت نکرده واردش شود و مسیرِ دیگری را در پیش گرفته؟

راهی برای فهمیدنش نبود.

آهی کشید، نگاهش را‌غنچه‌های​ پایین انداخت و حواسش‌چیزهایی​ را جمعِ قدم برداشتن کرد.

طولی نکشید که به جزیرهٔ شمالی رسیدند و به هوا پریدند؛ سانی با کمکِ‌دیواری​ خارِ خزنده و بالِ تاریک بالا رفت، و کاسی رقصندهٔ خاموش را از غلاف بیرون‌بی‌نور​ کشید، پرید و قبضه‌اش را محکم چسبید تا شمشیرِ پرنده او را به هوا بکشد.

هر دو به نرمی میانِ گل‌های ظریف فرود آمدند و به اطراف نگاه کردند. بی‌آنکه نیازی به حرف زدن باشد، سانی اجازه داد‌شود​ دخترِ نابینا پیش‌قدم شود و پشتِ سرش به راه افتاد. آن‌ها به سمتِ تنها نشانهٔ جزیره می‌رفتند: ویرانه‌های قلعهٔ باستانی که به شکلی‌خارِ​ خطرناک لبهٔ شمالیِ جزیره بنا شده بود. آنجا شباهتِ زیادی به همان دژِ فروریخته‌ای داشت که افی و کای را در آن دیده بود.

سعی کردند گل‌ها را لگد نکنند. از جزیره گذشتند و واردِ قلعه شدند.‌چیزهایی​ در راه هیچ‌چیز به آن‌ها حمله نکرد و صدایی جز زوزهٔ باد و‌می‌خواست​ صدای قدم‌هایشان به گوش نمی‌رسید. جزیرهٔ شمالی زیبا، خاموش و به‌طرزِ عجیبی آرام بود.

سانی از میانِ دروازهٔ شکستهٔ دژِ باستانی، زنجیرِ عظیمی را برانداز کرد که جزایر‌می‌شوند​ را به کوه‌های تهی وصل می‌کرد. مهِ چرخان از هر دو طرفِ زنجیر به‌فعلاً​ پایین سرازیر بود و نقطه‌ای را که زنجیر در سنگِ تاریک فرو می‌رفت، می‌پوشاند.

چند لحظه بی‌حرکت‌ژرفِ​ ماند، سپس لرزید‌قله‌ها​ و نگاهش را گرفت.

درست در گوشهٔ سکویی که آن‌سوی دروازه قرار داشت، پلکانی باریک که به‌سختی به‌افتاد​ چشم می‌آمد و در سنگِ فرسوده تراشیده شده بود، به پایین می‌رفت. مسیر چسبیده‌راهی​ به سطحِ سنگی دورِ شیبِ معلق پیچ می‌خورد و به نیمهٔ تاریکِ جزیره می‌رفت.

کاسی یک دستش را روی سنگ‌ها گذاشت و درحالی‌که انگشتانش‌این​ را روی آن‌ها می‌کشید، با احتیاط روی پله‌ها قدم گذاشت. سانی‌وهم‌انگیز​ با چهره‌ای تاریک به پایین نگاه کرد و به دنبالش رفت.

مسیرِ منتهی به معبدِ شب طولانی و باریک بود. فضا به‌سختی برای راه‌رفتنِ دو نفر‌نوری​ در کنارِ هم کافی بود. سمتِ راستش دیوارهٔ سنگیِ جزیره بود و سمتِ چپش مغاکِ‌بسیار​ تاریک و بی‌انتهایِ آسمانِ زیرین. یک قدمِ بی‌دقت می‌توانست به قیمتِ جانِ آدم تمام شود.

محلِ قرارگیریِ پله‌ها نیز تصادفی نبود. اگر نیروی مهاجمی سعی می‌کرد از این‌همچون​ مسیر حمله کند، مجبور بود یکی‌یکی با مدافعان بجنگد، درحالی‌که شیب حرکاتِ دستِ راستِ‌انگار​ مبارز را محدود می‌کرد. حملاتِ دوربرد نیز به دلیلِ انحنای دیوار کمکِ چندانی نمی‌کرد.

در چنین جایی، یک‌انگار​ جنگجو می‌توانست جلوی یک‌می‌بلعید​ ارتشِ کامل را بگیرد.

آن‌ها پایین و پایین‌تر رفتند‌اینکه​ و سرانجام پس از مدتی‌این​ طولانی به نیمهٔ تاریک رسیدند.

در نقطه‌ای که شیب تقریباً به‌طورِ کامل افقی می‌شد، پله‌ها به پلِ معلقِ عجیبی تبدیل‌نوری​ می‌شدند که با زنجیرهای زنگ‌زده به سطحِ سنگیِ بالا متصل بود. پل به‌طورِ خطرناکی بر‌بسیار​ فرازِ مغاکِ تاریکِ آسمانِ زیرین تاب می‌خورد و تا مرکزِ جزیره... تا معبدِ شب امتداد می‌یافت.

سانی با شنیدنِ صدای‌غرق​ حزن‌انگیزِ ناقوسی بلند که ناگهان‌دامنه‌های​ در تاریکی پیچید، خشکش زد.

در مقابلش و در فاصله‌ای نه‌چندان دور، سازه‌ای باشکوه از بخشِ زیرینِ جزیرهٔ شناور بیرون زده بود. این سازه که از سنگِ سیاه ساخته شده بود، به‌گرفته​ کلیسای جامعِ بلند و دلگیری شباهت داشت که انگار وارونه ساخته شده و بر فرازِ مغاکِ تاریکیِ مطلق معلق بود. پیِ آن بالاترین نقطه‌اش بود و هفت‌پرید​ برجِ ناقوسش به اعماقِ خلأِ سیاه سرازیر می‌شدند. هر برج به زنجیرِ کوتاهی ختم می‌شد که ناقوسی عظیم از جنسِ مسِ سبز و کدر را نگه می‌داشت.

از آنجا که معبدِ شب زیرِ جزیره قرار داشت، نورِ خورشید‌ظریف​ هرگز به آن نمی‌رسید. در عوض، کلیسا غرق در سایه‌ای ابدی بود‌ساطع​ و تنها درخششِ رنگ‌پریدهٔ شعله‌های ایزدیِ دوردست دیوارهای سیاهش را نوازش می‌کرد.

در وارونگیِ عجیبی، تاریکیِ مخملینِ مغاک و‌بسته​ پراکندگیِ ستارگانِ دروغین در اعماقش، شبیهِ آسمانِ شبِ‌نوری​ پهناوری بود که بر فرازِ آن قرار داشت.

همان‌طور که سانی نگاه می‌کرد، ناقوسِ دوم به صدا درآمد. کمی‌پایین​ جابه‌جا شد و توجهش را به مسیرِ باریک معطوف کرد؛ پله‌های‌زیرین​ خطرناکش را تا دروازه‌های آهنینِ عظیمِ کلیسا با نگاه دنبال کرد.

کاسی به سمتش‌ترسناک​ چرخید، لحظه‌ای مکث‌بی‌نور​ کرد و گفت:

«بیا بریم. ما رو دیدن.»

سانی سر تکان‌آمده​ داد و قدمی‌ظریف​ به جلو برداشت.

معبدِ شب در پیشِ رو‌می‌کردند​ انتظارشان را می‌کشید و دروازه‌هایش‌تاریک​ چون دهانی گرسنه باز بود.