چپتر 1539: رازهای کاهنه
0سانی در اقامتگاهش بود و داشت نقشهٔ تغییرِ طلسمِ متعالی را مرور‌مراقبش می‌کرد. بیرون، لطفِ سقوط‌کرده غرق در درخششِ زیبای آبِ رنگین‌کمانی بود. شبِ‌پرت کوتاه بر جهان فرود آمده بود و آسمان را در تاریکیِ مطلق می‌پوشاند.
در آن ساعتِ تاریک، کاسی در راهروهای معبد قدم می‌زد؛ اتفاقی که‌نمی‌داد به‌خودیِ‌خود آن‌قدرها عجیب نبود، مگر به این دلیل که تنها بود. معمولاً آن‌مطمئنم دو نگهبانِ ناشنوا پشتِ سرش راه می‌افتادند، اما هیچ اثری از آن‌ها نبود.
تنها چیزی که دخترِ نابینا‌این‌جوری را همراهی می‌کرد، سایه‌ای بود که‌دستور سانی فرستاده بود تا مراقبش باشد.
سانی در اقامتگاهش صاف نشست و‌نمی‌داد اخم کرد؛ حواسش از تجسمِ تاروپودِ‌گویا پیچیدهٔ بافتِ طلسم پرت شده بود.
داره چی‌کار می‌کنه؟
کاسی در این دو ماهِ گذشته هیچ دلیلی برای نگرانی به‌خود او نداده بود... راستش، زیر نظر گرفتنِ حرکاتش دیگر به مسئله‌ای‌دزدید حاشیه‌ای تبدیل شده بود. سانی قطعاً امیدوار بود که اوضاع همین‌طور بماند.
با احساسی کمی گرفته، به پیکرِ بی‌حرکتی که چند متر آن‌طرف‌تر ایستاده بود‌عقب نگاهی انداخت. گناهِ تسلا در سکوت به او خیره شده بود و زحمتِ حرف‌دیوار زدن به خود نمی‌داد. با این حال، نگاهش بیش از حدِ نیاز گویا بود.
سانی چهره در‌حرف هم کشید و‌نمی‌داد بعد نگاهش را دزدید.
«این‌جوری به‌اما من زل نزن.آن‌ها مطمئنم چیزی نیست.»
این را گفت... اما به سایه دستور‌خیره نداد عقب بکشد. در عوض، بیشترِ توجهش‌نگاهش را معطوفِ زیر نظر گرفتنِ کاسی کرد.
دخترِ نابینا قطعاً متفکر یا پنهان‌کار به نظر نمی‌رسید. او‌سایه آرام در راهروهای سنگیِ پیچ‌درپیچ قدم می‌زد و انگشتانش را‌پنهان‌کار روی دیوار می‌کشید. دستِ دیگرش دفترچهٔ چرمی را نگه داشته بود.
شاید نگهبان‌هاش خوابیدن.
سانی در حالی که‌اثری حواسش به کاسی بود، دوباره‌همراهی به بررسیِ بافت مشغول شد.
او مدتی طولانی راه رفت و در نهایت واردِ بخشی از معبد شد که برای‌بیش سانی ناآشنا بود. این اتاق‌ها برای آماده‌سازیِ مراسم‌های عمومی استفاده می‌شدند، بنابراین سانی کاری در‌نداد آنجا نداشت. از طرفِ دیگر، به نظر می‌رسید کاسی با آن قسمت از معبد بسیار آشناست.
او چند پیچِ دیگر را رد کرد و جلوی یک درِ چوبیِ‌نداد معمولی ایستاد. کلیدی با ظاهرِ عادی در دستش ظاهر شد. با باز‌پیچ‌درپیچ کردنِ در، کاسی واردِ راه‌پلهٔ باریکی شد که مارپیچ‌وار به پایین می‌رفت.
اخمِ سانی عمیق‌تر شد.
این دیگه چه وضعشه؟
او همین حالا هم در طبقهٔ اولِ‌خیره معبد بود. چرا راهی به سمتِ پایین‌تر،نگاهش به داخلِ اسکلتِ کشتیِ جزیره‌ای وجود داشت؟
اما از طرفی، شاید این موضوع طبیعی بود. شهرهای انسانی روی رودِ بزرگ با ابزارهای‌عوض مختلفی سرِ جای خود نگه داشته می‌شدند؛ از بادبان‌ها و بادگیرها گرفته تا سازوکارهای جادویی.دیگرش شاید کاسی در راه بود تا قطعاتِ متحرکِ یکی از همین سازوکارها را بررسی کند.
او مدتی از پله‌ها پایین رفت و سپس واردِ شبکهٔ تاریک و نموری از تونل‌های خدماتی شد‌این‌جوری که زیرِ معبد جریان داشتند. سانی نمی‌دانست چنین راهروهایی آنجا وجود دارد، اما منطقی بود. سازوکارهایی که به‌سنگیِ کشتیِ جزیره‌ای اجازه می‌دادند در برابرِ جریانِ آب مقاومت کند، باید هر از گاهی بررسی و تعمیر می‌شدند.
مخصوصاً لطفِ سقوط‌کرده به چنین سازوکارهایی متکی بود. هر‌همراهی چه باشد، آنجا فاصلهٔ چندانی با لبه نداشت و‌حواسش به همین دلیل کششِ جریان در اینجا قوی‌تر بود.
کاسی کمی در راهروهای تاریک‌تسلا پیش رفت، درِ دیگری را باز‌خود کرد و واردِ اتاقکِ کوچکی شد.
سانی ناگهان دیگر نتوانست‌دزدید روی بافندگی تمرکز کند.نیست چهره‌اش در هم رفت.
اتاقک دقیقاً همان چیزی بود که انتظارش را داشت؛ توده‌ای پیچیده از چرخ‌دنده‌ها و زنجیرها در آن جای داشت که می‌چرخیدند‌گفت و حرکت می‌کردند و انرژیِ باد و مدارهای افسون را به چرخ‌های زیرِ آب انتقال می‌دادند تا کشتی-جزیره را ثابت نگه دارند.دفترچهٔ کمی شبیه این بود که واردِ دلِ یک ساعتِ برجی شده باشی، البته ساعتِ برجی‌ای که با کمکِ جادو ساخته شده باشد.
به‌نوعی، سانی داشت‌هیچ به نسخهٔ تمدنِ رود‌دخترِ از طلسم‌فناوری نگاه می‌کرد.
اما این چیزی‌انداخت نبود که توجهش‌سکوت را جلب کرد.
اتاقک و چرخ‌دنده‌های پیچیده همان چیزی بود که انتظار دیدنش‌سایه را داشت. اما چیزی که انتظارش را نداشت، کفِ شکستهٔ‌پنهان‌کار اتاقک بود که چاهی ناهموار و مدور ایجاد کرده بود.
این حفرهٔ شوم قطعاً به چیزی نمی‌مانست که سازندگانِ‌بیش معبد در نقشهٔ خود کشیده باشند. در عوض، انگار خیلی‌مطمئنم بعدتر و با خشونتی بسیار بیشتر به وجود آمده بود.
صدای جریانِ آب‌هیچ را می‌شنید که‌چیزی از اعماقِ تاریکش می‌آمد.
«...آخه چرا باید‌انداخت تهِ معبدِ غروب‌سکوت یه چاه باشه؟»
سایه‌اش در تاریکیِ اتاقکِ زیرزمینی‌این‌جوری پنهان شد و با دقت‌سایه کاسی را زیر نظر گرفت.
انگار دخترِ نابینا از وجودِ آن چاهِ عجیب جا نخورده بود. هیچ‌گویا توجهی هم به آن نشان نداد. در را پشتِ سرش قفل کرد،نداد شکافِ باز را دور زد و به دیوارِ روبه‌روی اتاقک نزدیک شد.
آنجا، پنهان پشتِ انبوهی از چرخ‌دنده‌های در‌دخترِ حالِ چرخش، میزِ ساده‌ای نزدیکِ دیوار قرار داشت‌نشست که چند صندوق و قفسه احاطه‌اش کرده بودند.
اتاقکِ زیرزمینی مطلقاً تاریک بود و هیچ فانوسی به چشم نمی‌خورد.خود البته کاسی نیازی هم به آن‌ها نداشت. با نزدیک شدن به‌دزدید میز، چند لحظه درنگ کرد و با چهره‌ای غایب روبه‌رویش ایستاد.
سپس از کنارش گذشت، نزدیکِ یکی‌نزن از صندوق‌ها زانو زد و دستش‌نداد را روی درِ سنگینِ آن گذاشت.
چند رشته رون روی سطحِ چوبی‌نمی‌داد روشن شد و صندوق بی‌صدا باز‌گویا شد تا محتویاتِ درونش را نمایان کند.
سانی سر‌اما کج کرد و‌آن‌ها چهره‌اش گرفته شد.
داخلِ صندوق... دفترچه‌هایی با جلدِ چرمی بود، درست مثلِ همانی که کاسی همراه‌حال داشت. ده‌ها، یا شاید حتی صدها دفترچه. چند صندوقِ دیگر هم شبیه به آن‌گفت در اتاقکِ زیرزمینی به چشم می‌خورد که همگی با قفل‌های جادویی بسته شده بودند.
دخترِ نابینا مدتی بی‌حرکت ماند،این‌جوری سپس آهِ عمیقی کشید و‌سایه آخرین دفترچه را روی توده گذاشت.
بعد درِ صندوق را‌زدن بست، چند لحظه دستش را‌بیش رویش نگه داشت و برخاست.
رو برگرداند، به لبهٔ چاهِ تاریک نزدیک‌دخترِ شد و سرش را پایین انداخت؛ با همان‌نشست چهرهٔ غایب به صدای جریانِ آب گوش سپرد.
کاسی چند دقیقه همان‌جا بی‌حرکت ایستاد. سانی که صدها متر و دیوارهای سنگیِ بی‌شماری با‌بیش او فاصله داشت، منقبض شد؛ آماده بود تا اگر چیزی از دلِ تاریکیِ سرد به‌نداد سمتِ دخترِ نابینا دست دراز کرد، درونِ سایه‌ها گام بگذارد و در اتاقکِ زیرزمینی ظاهر شود.
«اونجا دیگه چه جهنمیه؟دزدید یعنی غروب اون چیزا‌نیست رو به جا گذاشته؟»
منطقی بود کاهنه‌ای که قرن‌ها در معبد زندگی کرده بود، ردپاهای‌نیاز زیادی از جمله یادداشت‌های شخصی‌اش را اینجا به جا بگذارد. اما‌سایه قضیهٔ آن چاهِ شوم که به آب‌های تاریک می‌رسید چه بود؟
سانی دندان به هم سایید.
اما در نهایت هیچ اتفاقی نیفتاد. کاسی مشت‌هایش را‌حرف گره کرد، از چاهِ زیرزمینی رو برگرداند و از‌گویا همان راهی که آمده بود، از اتاقک خارج شد.
از پله‌های باریک بالا رفت، دوباره واردِ بخشِ‌نیست اصلیِ معبد شد و راهِ اقامتگاهش را در‌بیشترِ پیش گرفت تا از گذرگاهی خصوصی واردِ آن شود.
تازه آن موقع بود‌زدن که سانی اجازه داد‌نگاهش بدنِ منقبضش آرام بگیرد.
اما ذهنش اصلاً آرام نبود.
«چرا غروب‌نگاهی باید همچین‌گناهِ رازی داشته باشه؟»
کمی مکث کرد،بعد بعد حس کرد سرمایی‌مطمئنم در ستون فقراتش دوید.
«...یا نکنه‌زحمتِ اصلاً هیچ ربطی‌خود به غروب نداره؟»