چپتر 1643: نادیده
0سانی به راه‌هایی فکر کرده بود که کاسی می‌توانست او را به داخل قلعه ببرد. از استفاده‌دیدنِ از گذرگاهی مخفی در میان ویرانه‌ها گرفته تا به کار بردنِ دانشِ پیچیده‌اش در جادوی رونی برای اختلال‌پشتِ در آرایهٔ دفاعی، روش‌های بالقوهٔ بسیاری وجود داشت که کسی به کاردانیِ او می‌توانست از میانشان انتخاب کند.
سانی انتظار نداشت که او خیلی‌شتابی راحت و بی‌آنکه به نیروهای زبدهٔ‌دوری دلاوری اعتنایی کند، قدم به داخل بگذارد.
کاسی باوقار و ظرافت، و با سرعتی ملایم به جلو رفت. قدم‌های آرامش شتابی‌گشت‌زنی نداشت. نه سعی کرد از نورِ فانوس‌های افسون‌شده دوری کند و نه از شوالیه‌های‌حضورِ در حالِ گشت‌زنی پنهان شود؛ طوری رفتار می‌کرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است.
با این حال، با وجودِ‌کاذبی حضورِ سانی، هیچ‌کس به او توجهی‌واقعاً نکرد و کسی راهش را نبست.
عروج‌یافتگانِ قدرتمندی که از قلعه محافظت می‌کردند، با افتادنِ نگاهِ کاسی به آن‌ها لرزشِ خفیفی کردند و حالتِ‌زوجِ چهره‌شان برای لحظه‌ای سست شد. سپس کنار رفتند و بی‌صدا به راهِ خود ادامه دادند، گویی کاسی و‌سرِ سانی به‌نوعی نامرئی شده بودند. نه، نامرئی نه... غیرممکن بود روی آن‌ها تمرکز کنند یا به یادشان بیاورند.
یادِ دیدنِ این زوجِ عجیب به‌کلی از ذهنِ‌کرد جنگجویانِ زبدهٔ دلاوری پاک، و با یادآوریِ کاذبی مبنی‌شود بر اینکه هیچ اتفاقِ قابل‌توجهی نیفتاده است جایگزین شد.
واقعاً تحسین‌برانگیز بود.
و عمیقاً آزاردهنده.
سانی پشتِ سرِ کاسی راه می‌رفت، درنتیجه‌نامرئی نمی‌توانست چشمانش را ببیند. مطمئن هم نبود‌یادشان که اصلاً دلش بخواهد آن‌ها را ببیند.
با نگاه به پشتِ ظریفِ او، بی‌اختیار ناامیدیِ خفه‌کننده و وحشتِ سردِ رصدخانهٔ قمریِ ۴۹ را به‌شود یاد آورد. قدرت‌های شومِ ترورِ متعالی که ایستگاه را بلعیده بود، به‌طرزِ مورمورکننده‌ای شبیه به چیزی بود‌نبست که کاسی اکنون از پسش برمی‌آمد. البته تفاوت‌هایی به چشم می‌خورد، اما شباهت هم سرِ جایش بود.
آه. از حمله‌های ذهنی متنفرم.
از ساحلِ فراموش‌شده تا گسترهٔ متروکِ قطبِ جنوب، این‌ها همان قدرت‌هایی بودند که بیشتر از همه از آن‌ها پرهیز می‌کرد. موجوداتی بودند که‌مطمئن او را درهم‌شکسته و غرق در خون رها کرده بودند، طوری که به‌سختی به زندگی چنگ می‌زد، اما این موجوداتِ موذیِ تأثیرگذار بر‌مورمورکننده‌ای ذهن بودند که عمیق‌ترین زخم‌ها را بر او به جا گذاشتند. خوشبختانه، مقاومتِ سانی در برابرِ حملاتِ ذهنی اکنون به‌طرزِ بی‌نظیری بالا بود.
با این حال، با خود فکر کرد اگر کاسی با تمامِ توان پیش برود و قدرتش‌یادِ را به‌طورِ کامل آزاد کند، از پسِ چه کارهایی برمی‌آید. صحنهٔ دیگری در ذهنش جان گرفت...تحسین‌برانگیز صحنهٔ نبرد در معبدِ غرق‌شدهٔ لطفِ سقوط‌کرده، جایی که با کاهنهٔ آلوده و نگهبانانِ دربندش جنگیده بودند.
آن زمان، دیده بود که پژواکِ عذاب در برابرِ غرق‌شدگان می‌جنگد... البته، سانی هنوز هویتِ واقعیِ او را نمی‌دانست. لحظه‌ای‌می‌کرد پیش آمده بود که پژواک یکی از دیوها را بالای آبِ کم‌عمق بالا برد و به چشمانش خیره شد —نگاهِ بدنِ پلید تشنج کرد، صدایی وصف‌ناپذیر از دهانش خارج شد و پیکرِ بی‌جانش مانندِ عروسکی پارچه‌ای به کناری پرتاب شد.
در آن لحظهٔ کوتاه... آیا پژواک تمامِ حافظهٔ‌نورِ دیو را سوزانده بود و جنگجوی غرق‌شده را به‌طوری پوسته‌ای بی‌عقل از یک موجودِ زنده تبدیل کرده بود؟
راستی، آن‌جنگجویانِ پژواک الان‌یادآوریِ کجا بود؟
این شوم‌ترین وجهِ قدرتِ کاسی هم نبود. پاک شدنِ حافظه ترسناک بود، درست... اما تغییر کردنش بدونِ اطلاعِ شخص بسیار وحشتناک‌تر‌ذهنِ بود. آیا می‌توانست افراد را دربند کند تا به عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی‌اش تبدیل شوند؟ سربازانِ وفادار را به خائنانی متعصب بدل کند؟ شاهدانی‌مطمئن برای جرایمِ ناموجود بسازد که از ته‌دل به صحتِ شهادتشان باور داشته باشند، تا هیچ سرشتِ تله‌پاتیکی نتواند حرفشان را رد کند؟
از دست دادنِ‌رفت هویت، به‌نوعی ترسناک‌تر‌شتابی از دادنِ جان بود.
سرشتش بیش‌رفت از حد‌آرامش موذیانه بود.
...حالا که فکرش را می‌کرد،کاذبی شاید شوالیه‌های دلاوری خوش‌شانس بودند که‌واقعاً حافظه‌شان فقط کمی دستکاری شده بود.
«می‌دونم قدرتش حد و مرز و شرایطی‌نامرئی داره، ولی بازم... حتماً خیلی خوب مخفیش‌یادشان کرده که جزو بالاترین ردهٔ قدیس‌ها قرار نگرفته.»
سانی نگاهی به اطراف انداخت و ویرانه‌های حصارِ واقعی را بررسی کرد. از بس قلعه آسیب‌دیده و مخروبه بود‌رفتار نمی‌شد دقیق گفت، اما انگار با نسخهٔ خیالی‌اش کمی فرق داشت. فعلاً هنوز روی بقایای دیوارِ بیرونی بودند. پایینِ آن‌افتادنِ منظره‌ای باستانی از ویرانی به چشم می‌خورد و چند بخشِ نسبتاً سالم از مخروبه‌ها نیز سر به فلک کشیده بود.
در آن‌رفت لحظه، کاسی با‌شتابی لحنی آرام گفت:
«قلعهٔ واقعی توی انعکاسِ همتای خیالی‌اش پنهان شده. اگه کسی بدونه چطور نگاه کنه، ممکنه‌پشتِ موقع نگاه کردن به دریاچه حقیقت رو ببینه. حصارِ دروغین الان جای نسبتاً امنیه، چون‌بی‌اختیار شوالیه‌های دلاوری بیشترِ پلیدهای اطرافش رو از بین بردن. اما حصارِ واقعی پر از خطره.»
لحظه‌ای مکث کرد.
«هر کاری می‌کنی، از آبِ دریاچه نخور. به انعکاس‌ها نگاه نکن، و‌دوری اگه انعکاسی حرکتِ عجیبی کرد، بی‌درنگ ازش دور شو. از همه مهم‌تر، اگه‌است انعکاسی باهات حرف زد جواب نده. این کار رو به چشمِ دعوت می‌بینه.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«خوبه که به‌پاک لطف موردرت همیشه‌مبنی حواسم به آینه‌ها هست.»
«ربطی به اون یارو داره؟»
کاسی بی‌آنکه اسمی بشنود،قدم‌های فهمید منظورش کیست. سرش‌کرد را آرام تکان داد.
«نه. ذاتِ این مکان این‌طوریه. موجوداتِ توی دریاچه مرگبارن، اونایی که توی جنگل‌حالِ هستن هم همین‌طور. اما چیزهایی که از انعکاس‌ها بیرون میان از همه خطرناک‌ترن،حال چون خیلی عجیب‌غریبن و ما چیزِ زیادی ازشون نمی‌دونیم. ما بهشون می‌گیم دیگران.»
چند قدم‌جنگجویانِ دیگر برداشت و‌کاذبی آرام ادامه داد:
«باید حواسمون به دیگران باشه، ولی باید مراقبِ پادشاه هم باشیم. من می‌تونم تو رو از‌یادِ نگاهِ خادماش در امان نگه دارم، چون شمشیرهاشون تو غلافه و خوابیده. اما اگه شمشیرِ کشیده‌ای‌تحسین‌برانگیز دیدی... بی‌درنگ قایم شو. لابد توانی برای پنهان کردنِ خودت داری، وگرنه نمی‌تونستی از دریاچه رد بشی.»
سانی سر‌جلو تکان داد‌قدم‌های و کاسی افزود:
«خوب کاری کردی بی‌سلاح اومدی. تا وقتی‌کرد اینجایی شمشیرِ خودت رو احضار نکن، حتی اگه‌پنهان ساختهٔ دلاوری نباشه. راستی... این رو هم بگیر.»
بی‌آنکه برگردد، قلوه‌سنگِ صافی به او داد. سانی آن را‌جایگزین گرفت و متوجهِ بافتِ پیچیده‌ای از رون‌های ظریف شد که‌نمی‌توانست روی سطحش تراشیده شده بودند. قلوه‌سنگ توی دستش کمی گرم بود.
کاسی توضیح داد:
«این یه نشانه است که می‌ذاره از‌سعی بیشترِ افسون‌های دفاعی رد بشی. البته یه‌حالِ نسخهٔ جعلیشه... خودم درستش کردم. پس گمش نکن.»
نفسِ عمیقی کشید و بعد، در‌سعی حالی که سرانجام رگه‌ای از تنش‌شوالیه‌های به صدایش راه یافته بود، افزود:
«اگه گمش کنی، کارِ جفتمون به ملاقات با‌اتفاقِ پادشاه می‌کشه. دیداری که تا آخرِ عمر تو‌سرِ یادمون می‌مونه... البته منظورم عمرِ کوتاه و پردردمونه.»
سانی با یادآوریِ صحنهٔ رویاروییِ‌گویی آنویل با آن تایتانِ اعظم‌غیرممکن در قطبِ جنوب، لبخندِ تلخی زد.
می‌دانست که بالاخره روزی با هم‌شتابی روبه‌رو می‌شوند. اما فعلاً برای دیدار‌دوری با پادشاهِ شمشیرها خیلی زود بود.
«واقعاً اینجاست؟»
پیش از آنکه کاسی بتواند جواب دهد، صدای بلندی در ویرانه‌ها‌واقعاً پیچید و سکوتِ شب را در هم شکست. صدایی بم و‌ببیند آهنگین بود که همچون رعد بر پهنهٔ دریاچهٔ تاریک طنین انداخت.
صدای چکشی‌خود که روی‌دادند سندان فرود می‌آید.