چپتر 302: وضعِ موجود
0در چند هفتهٔ بعد،تغییر قلعهٔ روشن به مکانِ‌باستانی عجیبی تبدیل شده بود.
درونِ تالارهای باشکوهش سنگرهایی بنا شد و سه دژِ موقت شکل گرفت؛ هر‌کمترین جناح محدودهٔ مشخصی را در دست داشت. فراتر از این مناطقِ حفاظت‌شده، زمینِ‌جناحِ بی‌صاحب بود. بیرون رفتن از دژِ یک جناح اغلب به معنای مرگ بود.
هیچ‌کس نمی‌دانست آنجا با چه چیزی روبه‌رو می‌شود. جسدها کفِ زمین پخش بودند و گهگاه غارتگری در تاریکی‌برخی پنهان شده بود. حالا که دیگر قانونی در کار نبود، هرچند قانونِ پیشین هم ظالمانه بود، بسیاری از‌می‌داشت مردم تسلیمِ تاریک‌ترین امیالِ خود شدند. اما این بیچارگان کمترین خطری بودند که اکنون در قلعه پرسه می‌زدند.
سرنوشتِ به‌مراتب بدتر این بود که به پستِ گشتی‌ها یا گروهِ جنگیِ جناحِ دیگری بخورند. نگهبان‌ها‌اما به‌ویژه هر کسی را که می‌دیدند بی‌درنگ سلاخی می‌کردند، گاهی به روش‌هایی هولناک و خلاقانه. شکارچی‌ها و‌بخورند پیروانِ ستارهٔ دگرگون هم به همان اندازه بی‌رحم بودند، اما دست‌کم نه بی‌دلیل یا بدونِ تحریکِ قبلی.
اما ترسناک‌ترین تغییر این بود‌فقط که حالا دیگر فقط انسان‌ها‌مرگِ ساکنانِ این دژِ باستانی نبودند.
پس از مرگِ گانلاگ، افرادِ بسیار زیادی کشته شدند و بقیه هم آن‌قدر‌کمترین درگیرِ جنگِ کوچکِ خود بودند که نمی‌توانستند به دفاع از قلعه ادامه دهند. و‌دیگری به همین سادگی، پس از سال‌ها، موجوداتِ کابوس به زیرِ سقفِ آن بازگشته بودند.
نمایندگانِ جناح‌ها برخی را کشتند، اما بعضی‌ها توانستند پنهان شوند و‌موجوداتِ جایی در اعماقِ دژ لانه بسازند. هیچ‌کس نمی‌دانست تعدادشان چقدر است،شوند اما وحشتِ ناشی از آن‌ها مردم را شب‌ها بیدار نگه می‌داشت.
شایعاتِ زیادی هم سر زبان‌ها بود که یکی از دیگری ترسناک‌تر بود. ماندگارترینِ آن‌ها از موجودِ هولناکی به نامِ سرورِ خون‌قلعه می‌گفت که ظاهراً در راهروهای قلعهٔ روشن پرسه می‌زد و انسان‌ها را می‌کشت، گلویشان را با دندان‌های نیشِ تیز پاره می‌کرد‌روش‌هایی و تمامِ خونشان را می‌نوشید. حتی برخی فکر می‌کردند این خودِ گانلاگ است که از گور بازگشته تا از قاتلانش انتقام بگیرد.
سانی به این شایعات شک داشت تا لحظه‌ای که در یکی از گشت‌هایش جسدِ بدونِ خونِ یک نگهبانِ جوان را‌کوچکِ پیدا کرد. برای لحظه‌ای، حس کرد ترس به دلش رخنه کرده است. هرچه باشد، می‌دانست گل‌های خون چه هستند. اما‌جایی بعد خودش را آرام کرد و به یاد آورد که جسدِ سرورِ روشن در کشتارِ پس از مرگش نابود شده بود.
اما اگر جسدِ گانلاگ نبود‌مردم که پرسه می‌زد و خونِ‌شدند مردم را می‌نوشید... پس چه بود؟
این روزها‌جنگِ اتفاقاتِ نگران‌کنندهٔ زیادی‌دفاع در قلعه می‌افتاد.
جدای از درگیری‌های مکرر اما کوچکِ میانِ جناح‌ها، مردم مدام به‌تسلیمِ روش‌های بیمارگونه‌ای می‌مردند. او حتی نمی‌خواست به آن فکر کند. حالا‌پرسه دیگر هیچ جای امنی وجود نداشت، جز شاید همان سه دژِ موقت.
سکونتگاهِ بیرونی کاملاً متروکه شده بود. در ابتدا نفیس سعی کرده بود آنجا پناهگاهی امن برای کسانی بسازد که نمی‌خواستند در‌نمی‌توانستند جنگ شرکت کنند، اما دشمنانش خیلی زود درسِ خونینی به او دادند؛ پراکنده کردنِ بیش‌ازحدِ نیروها صرفاً دعوت به حمله بود.لانه پس از آن، تمامِ پیروانش، خواسته یا ناخواسته، به بخشِ جنوبیِ قلعه نقل‌مکان کرده و به صفوفِ نیروی جنگیِ او پیوسته بودند.
با این حال، حتی دو هفته بعد هم هیچ‌چیز‌خود تغییر نکرده بود. سه جناح به مبارزهٔ خونینِ خود‌می‌زدند ادامه می‌دادند و در شکستنِ وضعیتِ موجود ناتوان بودند.
به‌زودی، باید چیزی تغییر می‌کرد.
یک روز عصر، سانی روی جعبه‌ای در یکی از تالارهای‌مرگِ پایگاهِ ستارهٔ دگرگون نشسته بود. کاسه‌ای با جیره‌ای ناچیز در دست‌نمی‌توانستند داشت که با این وجود، با اشتیاقِ فراوان آن را می‌خورد.
چند متر آن‌طرف‌تر، دو نفر از پیروانِ نف هم در‌شدند حالی که با یکدیگر گرمِ گفتگو بودند، همین کار را‌به‌مراتب می‌کردند. از سرِ بی‌حوصلگی، هنگامِ غذا خوردن به صدایشان گوش داد.
«شنیدی؟ یه نگهبانِ مردهٔ‌نمی‌توانستند دیگه نزدیکِ تالارِ تاج‌وتخت پیدا‌سادگی کردن. کارِ سرورِ خون بوده.»
«شرش کم.قانونی ولی اون چیز‌هرچند واقعاً مورمورم می‌کنه.»
«آره. ترسناکه. ولی...ترسناک‌ترین می‌دونی من واقعاً‌انسان‌ها از چی می‌ترسم؟»
زاغه‌نشین به شریکش که تا همین چند‌تاریک‌ترین هفته پیش برای زندگی در قلعه باج‌خطری می‌داد نگاه کرد و ابرویی بالا انداخت.
«چی؟»
«هاروس. اون عوضیِ مورمورکننده. الان کجاست؟قانونِ لعنت بهش، اگه می‌تونستم خواب ببینم، مطمئنم‌امیالِ هر شب از اون قصاب کابوس می‌دیدم.»
«...صبر کن. نشنیدی؟»
«چی رو؟»
«اون مُرده.»
چشمانِ باج‌دهنده گرد شد، و در‌قانونِ همین حین سانی رویش را برگرداند‌تاریک‌ترین و سعی کرد جلوی لبخندش را بگیرد.
«امکان نداره!»
«آره. بعد از اون نبردِ بزرگ، جسدش رو توی یه راهروی‌اما مخفی پشتِ تاج‌وتخت پیدا کردن. یه نفر... یه نفر تا حدِ‌پستِ مرگ کتکش زده بود. با مشتِ خالی. این چیزیه که من شنیدم.»
چند ثانیه سکوت‌کوچکِ حاکم بود. سپس،ادامه یکی از آن‌ها گفت:
«چه جور انسانی می‌تونه‌نبود اون هیولا رو بکشه؟ظالمانه اون هم با دستِ خالی؟»
زاغه‌نشین به خود لرزید.
«مسئله همینه. هیچ‌کس نمی‌دونه. آمارِ‌مردم همهٔ کله‌گنده‌ها مشخص بود. خودت‌شدند دیدی، همه‌شون توی تالارِ تاج‌وتخت می‌جنگیدن.»
«...گندش بزنن. الان بیشتر ترسیدم. هاروس به اندازهٔ کافی وحشتناک بود، اما اینکه فکر کنی‌بازگشته یه نفر توی این قلعه هست که اون‌قدر قدرت داره که بتونه به این راحتی‌وحشتِ بکشتش... و تو تمامِ این مدت کاملاً ناشناس و مخفی مونده باشه... لعنت بهش، این وحشتناکه.»
زاغه‌نشین سر تکان‌کار داد و رو‌قانونِ به سانی کرد:
«هی... سانی، درسته؟ تو‌تغییر دیده‌بانِ بانو نفیسی؟ فکر می‌کنی‌نبودند کی تونسته هاروس رو بکشه؟»
سانی لحظه‌ای‌پیشین فکر کرد و‌مردم سپس صادقانه گفت:
«خب... گذشته از بندهٔ حقیر، که وحشتِ‌دهند واقعیِ میدونِ نبرده و احتمالاً یکی از مرگبارترین‌بازگشته خفته‌های تاریخِ جهانه... اِهم... فکر کنم کاسی می‌تونست.»
مردِ جوان با نارضایتی‌نبود به او خیره شد‌ظالمانه و سپس سر تکان داد.
«اصلاً جالب نبود، رفیق. لاف‌فقط زدن بد نیست، ولی مسخره کردنِ‌گانلاگ بانو کاسیا واقعاً کارِ پستی بود.»
سانی پلک زد. کِی کاسی را مسخره کرده بود؟ با توجه به توانِ سرشتی که هاروس داشت، کاسی بعد از‌به‌مراتب خودِ سانی واقعاً بهترین گزینه برای مبارزه با آن گوژپشت بود. او از قبل کور بود و تا جای ممکن‌شکارچی‌ها با مبارزه در آن حالت سازگار شده بود. با کمکِ پژواک‌هایش، کاسی شانسِ خوبی برای زنده ماندن در آن نبرد داشت.
با لبخندی‌جنگِ عذرخواهانه شانه بالا‌دفاع انداخت و گفت:
«ببخشید، فقط کلماتم رو‌نبود بد انتخاب کردم. به‌ظالمانه هر حال، من دیگه می‌رم.»
با این حرف، از روی جعبه‌انسان‌ها پایین پرید و به سمتِ موانعی رفت‌بسیار که مرزِ پایگاهِ جناح را تشکیل می‌داد.
زاغه‌نشین ابروهایش را بالا انداخت.
«کجا می‌ری؟ شب داره می‌رسه!»
سانی پوزخند زد.
«می‌رم شکارِ یه کله‌گنده. آه، نگران نباش.ساکنانِ من سه ماه توی شهرِ تاریک زندگی کردم،کشته یادت نرفته که؟ امروز هیچ اتفاقی برام نمی‌افته...»