چپتر 525: ارواحِ کینه‌توز
0شش روز بعد، دسته تقریباً به پناهگاهِ امنِ دژ رسیده بود.درونیِ سرعتِ سفرشان به دلیلِ زخم‌های کاریِ آتش‌بانان به‌شدت کاهش یافته بود؛ بنابراین‌زیرین با در نظر گرفتنِ همهٔ شرایط، نتیجهٔ بسیار خوبی به شمار می‌رفت.
با گذشتِ روزها، شفادهنده‌شان به مداوای همراهان ادامه داده بود، بنابراین تا الان بیشترشان بهبود یافته بودند — البته به‌جز‌اما کسانی مانند شاکتی که جراحاتِ بسیار وخیمی داشتند. آن‌ها تنها پس از بازگشت به جهانِ بیداری و ورودِ دوباره‌شان به اینجا‌کرده درمان می‌شدند. حتی در آن صورت هم، کالبدِ فیزیکی‌شان دچارِ آسیب‌های درونیِ جدی می‌شد و به دورهٔ درمانِ طولانی‌مدتی نیاز داشت.
با ناپدید شدنِ خورشید در آسمان زیرین، دسته با بی‌میلی اردو زد. از جایی که الان بودند، تنها‌دهند چند جزیره آن‌ها را از پناهگاه جدا می‌کرد. با این حال، برخی از آن جزایر زیستگاهِ موجوداتِ کابوسی‌تهدید بودند که عبور از شکارگاهشان بیش از حد خطرناک بود، بنابراین آتش‌بانان مجبور بودند مسیرِ طولانی‌تری را دور بزنند.
از آنجا که سفر در تاریکی خطرِ بزرگی به‌درونیِ همراه داشت، چاره‌ای نداشتند جز اینکه شبِ دیگری را‌شدنِ در حیاتِ وحش بگذرانند و فردا به مسیرشان ادامه دهند.
سانی اهمیتی نمی‌داد.
وقتی همه به خواب رفتند، بی‌صدا به سایه‌ای تبدیل شد و‌تبدیل دور از چشمِ نگهبانان به بیرون خزید. تاریکیِ شب شاید برای‌وقتِ آن‌ها یک تهدید بود، اما برای او یک متحد به شمار می‌رفت.
برای سانی، وقتِ شکار بود.
در پنج شبِ گذشته به‌تنهایی به پهنهٔ‌دچارِ مرگبارِ جزایرِ زنجیری قدم گذاشته بود، و‌طولانی‌مدتی امشب هم از این قاعده مستثنا نبود.
در این مدت، سانی بیش از حدِ معمول خطر کرده بود و به مصافِ موجوداتِ کابوسی رفته‌نیاز بود که پیش‌تر بررسی‌شان کرده بود، و حتی آن‌هایی که تقریباً چیزی درباره‌شان نمی‌دانست. شکارِ دستهٔ دوم‌برخی کاری مرگبار بود، اما با کمکِ قدیس توانست از هر نبرد بدونِ برداشتنِ زخم‌های جدی پیروز بیرون بیاید.
خاطرهٔ زنجیرِ نامیرا نیز نقشِ بزرگی در موفقیتش ایفا کرده بود،تبدیل چرا که حتی وقتی سانی ضربه می‌خورد، جلوی بیشترِ آسیب را‌وقتِ می‌گرفت. هنوز هیچ‌چیز نتوانسته بود فولادِ تاریکِ زرهِ جدیدش را سوراخ کند.
...سانی در امتدادِ زنجیرِ آسمانی سُر خورد، به جزیرهٔ مجاور نزدیک شد و در آسمان اوج گرفت،مسیرشان سپس به‌شدت روی زمین فرود آمد. تیغهٔ نقره‌ایِ نگاهِ بی‌رحم درخشید و با ظهور در دستش، نورِ‌شاید ستارگان را بازتاب داد. سانی از جا برخاست، غُرغُری کرد و سپس با چهره‌ای درهم به راه افتاد.
جزیره‌ای که تازه به آن رسیده بود در حال پایین رفتن بود، اما‌درمانِ هنوز آن‌قدر بالا بود که بتواند اثراتِ باقی‌مانده از فشارِ خردکننده را احساس‌جزیره کند. با این حال، سانی اهمیتی نمی‌داد. امشب هیچ‌چیز نمی‌توانست جلویش را بگیرد.
تنها یک قدم‌درمان با اشباع کردنِ‌صورت کاملِ هسته‌هایش فاصله داشت.
سانی از میانِ سنگ‌های بلند و ناهموار گذشت و به ویرانهٔ بزرگی نزدیک شد‌بیرون که غریبانه نزدیکِ مرکزِ جزیره ایستاده بود. او قبلاً به این مکان آمده و آن‌جزایرِ را کاوش کرده بود، بنابراین می‌دانست چه نوع پلیدهایی در این سازهٔ باستانی آشیانه کرده‌اند.
این ویرانه شاید زمانی زیبا بود، اما اکنون کج‌ومعوج و بدقواره شده بود؛ دیوارهایش پر از ترک بود‌دهند و در آستانهٔ فروریختن قرار داشت. سانی نمی‌دانست این سازه زمانی چه کاربردی داشته و چگونه نابود شده است،اما اما ماه‌ها پیش به این نتیجه رسیده بود که حتماً روزگاری نبردِ وحشتناکی درونِ این ویرانه رخ داده است.
سرنخ‌ها در تالارِ مرکزیِ ساختمانِ درهم‌شکسته بود؛ آنجا سنگ‌ها آسیب دیده و‌دورهٔ شبیهِ مومِ ذوب‌شده بودند. دیوارهایش به بیرون فروریخته بود. این یعنی هر‌جایی نیرویی که بنا را ویران کرده، از درون آمده بود، نه از بیرون.
فارغ از همهٔ این‌ها، پیش‌تر با ساکنانِ ویرانه جنگیده بود. دو نوع موجودِ کابوس در این جزیرهٔ صخره‌ایِ دندانه‌دار‌ناپدید سکونت داشتند. دستهٔ اول از رتبهٔ بیدارشده بودند و به گارگویل‌های سنگی شباهت داشتند. آن‌ها نزدیکِ لبه‌های جزیره زندگی می‌کردند‌عبور و سانی در همان ماه‌های اولِ حضورش در جزایرِ زنجیری، بیشترشان را، اگر نگوییم همه را، از پای درآورده بود.
گارگویل‌ها هرگز به خودِ ویرانه نزدیک نمی‌شدند، چون موجوداتِ بسیار قدرتمندتری داخلِ ساختمانِ باستانی سکونت داشتند. آن‌ها از‌برای رتبهٔ سقوط‌کرده بودند و شبیهِ اشباحی زیبا به نظر می‌رسیدند. اما زیرِ زیباییِ وهم‌انگیزشان، اقیانوسی از جنون، شرارت و‌مدت خون‌خواری پنهان بود. اولین باری که سانی با این اشباح روبه‌رو شد، به‌سختی توانست جانِ سالم به در ببرد.
خوشبختانه، اشباح‌آنجا فقط در‌تاریکی شب ظاهر می‌شدند.
...و حالا که خیلی قوی‌تر شده بود‌دچارِ و نگاهِ بی‌رحم را داشت که می‌توانست به‌نیاز دشمنانِ بی‌جسم آسیب بزند، امشب شبِ آخرشان می‌شد.
سانی کلاه‌خودش را احضار کرد، از میانِ شکاف‌های باریکِ‌دچارِ نقابش به ویرانه نگاه کرد و به درونِ تاریکی‌ای‌داشت که میانِ دیوارهای سنگیِ باستانی حاکم بود قدم گذاشت.
[سایه قوی‌تر می‌شود.]
سانی غرید و از کالبدِ شبح‌وارِ زنِ جوان و زیبایی که تازه با تیغهٔ درخشانِ نیزه‌اش سوراخ کرده بود،ناپدید عقب جهید. یا در واقع، پیش از آنکه چهرهٔ واقعی‌اش را نشان دهد زیبا به نظر می‌رسید — نقابی‌کابوسی درهم‌پیچیده و ترسناک از کینهٔ غیرانسانی و تباهی، با جنونی باستانی که در گودال‌های تاریک و بی‌انتهای چشمانش شعله‌ور بود.
مبارزه با اشباح بسیار سخت‌تر از چیزی که پیش‌بینی می‌کرد از آب درآمده بود، حتی با اینکه افسونِ [تیغهٔ شبح] در‌متحد نگاهِ بی‌رحم به او اجازه می‌داد آن‌ها را از پای درآورد. نه فقط به این دلیل که حرکاتشان سریع و غیرقابل‌پیش‌بینی‌مصافِ بود و با منطقِ نبردی که او می‌شناخت تضاد داشت، بلکه چون به نظر می‌رسید حملاتشان می‌تواند به روح نیز آسیب برساند.
در واقع، چنگال‌های اشباحِ ویرانه می‌توانستند کاملاً از زره عبور کنند. زنجیرِ نامیرا به خاطرِ رتبهٔ بالاتری که‌دهند داشت، بخشی از آسیب را دفع می‌کرد، اما نه آن‌قدر که نبرد را حتی ذره‌ای آسان کند. الان سانی‌اما احساسِ ضعف می‌کرد و در چنگالِ دردی وحشتناک بود، انگار زمانِ زیادی را در نزدیکیِ سوگندِ شکسته گذرانده باشد.
«لعنتی...»
این نشان می‌داد آدم هرگز نمی‌تواند در عالمِ رؤیا احساسِ امنیت کند. سانی بعد از دریافتِ یک‌نیاز زرهِ متعالی، به خودش اجازه داده بود بیش از حد بی‌خیال شود. باید عاقل‌تر از این می‌بود‌برخی و فراموش نمی‌کرد که مهم نیست یک نفر چقدر قدرتمند باشد، برای مردن فقط یک اشتباه کافی است.
هرچه باشد،سانی هر قدرتی‌نمی‌داد نقصی داشت.
با این‌آنجا حال، قصد نداشت‌خطرِ الان عقب‌نشینی کند.
با پیچیدنِ صدای جیغی گوش‌خراش در میانِ دیوارهای‌آسیب‌های سنگی که لحظه‌به‌لحظه نزدیک‌تر می‌شد، سانی دندان‌هایش را‌داشت به هم سایید و رون‌ها را احضار کرد.
قطعه‌های سایه: [۱۹۹۴/۲۰۰۰].
نگاهِ بی‌رحم را بالا آورد‌خطرِ و با لبخندی تلخ به‌اینکه سمتِ صدای جیغِ وهم‌انگیز چرخید.
«فقط یکی دیگه مونده...»