چپتر 38: پرسش‌هایی در تاریکی
0خواب از چشمانِ سانی می‌گریخت. مدتی در تاریکی ساکت نشست و به غرشِ آرامش‌بخشِ امواج گوش داد. در این فرصتِ‌کلنجار نادرِ استراحت، یادِ چند روزِ گذشته به ذهنش هجوم آورد. با این حال، خسته‌تر از آن بود که بخواهد جدی‌یاد به چیزی فکر کند. جایش گرم بود، شکمش سیر بود و نسبتاً امنیت داشت. فعلاً همین از سرش هم زیاد بود.
کمی بعد، ریتمِ نفس‌های کاسیا تغییر کرد؛ نشانهٔ اینکه خوابش برده بود.مالِ نفیس نگهبانِ اردوگاه بود؛ بی‌حرکت و مثلِ همیشه کمی سرد و بی‌اعتنا.پدرم با آن موهای نقره‌ای و پوستِ روشن، شبیهِ مجسمه‌ای از مرمرِ سفید بود.
سانی آهی کشید. کمی‌خاطره‌های با خودش کلنجار رفت‌می‌شین و بعد آرام گفت:
«هی. می‌تونم یه سؤال بپرسم؟»
نفیس نگاهی به او انداخت و شانه‌ای بالا انداخت.موهای همین که جوابِ صداداری نداد، به‌روشنی نشان می‌داد که‌کشید توانِ او را برای دیدن در تاریکی به یاد دارد.
«بپرس.»
«خیلی شخصی می‌شه؟»
سانی مکث کرد.
«فکر می‌کردم شما میراث‌دارها با یه زرادخونهٔ کامل‌بی‌اعتنا از خاطره‌های ارثی واردِ طلسم می‌شین. یعنی، قاعدتاً این‌آهی باید مزیتِ اصلی‌تون باشه. چطور تو فقط سه‌تا داشتی؟»
نفیس چند لحظه سکوت کرد.
«در واقع، فقط‌کامل دوتا داشتم. طناب‌واردِ مالِ کاسی بود.»
سانی ابرویی بالا انداخت.
«اوه. که این‌طور.»
نفیس با درکِ اینکه جوابش در‌لحظه واقع جوابی به سؤالِ او نداده،مالِ کمی فکر کرد و ادامه داد:
«وقتی پدرم فوت کرد، بیشترِ خاطره‌هامون رو از دست دادیم. اونایی‌باید هم که موندن، تو این سال‌ها یکی‌یکی فروخته شدن تا خانواده‌دوتا سرِ پا بمونه. این شمشیر و زره رو از کابوسِ اولم گرفتم.»
پس قضیه این بود. سانی فهمید که سقوطِ خاندانِ‌فقط شعلهٔ جاودان شاید خیلی کامل‌تر از چیزی بود که‌مالِ فکر می‌کرد. با این حال، یک جای کار می‌لنگید.
«مطمئناً با اون اعتبار‌بی‌حرکت و جایگاهِ خاندانتون، راه‌های دیگه‌ای‌موهای هم برای پول درآوردن بود.»
نفیس بی‌هیچ‌چطور واکنشِ خاصی،سه‌تا فقط گفت:
«دلایلِ دیگه‌ای داشت.»
سپس، در کمالِ‌قاعدتاً تعجب سرش را‌اصلی‌تون به سمتِ او چرخاند.
«حالا من‌نگهبانِ می‌تونم یه‌بی‌حرکت سؤال بپرسم؟»
سانی آب‌چطور دهانش را‌سه‌تا قورت داد.
«آره، بپرس.»
نفیس سرش را کج کرد.
«از کجا فهمیدی من میراث‌دارم؟»
«چی؟ همین؟»
«ساده‌ست. شنیدم کاستر بهش اشاره کرد.واردِ داشت خفته‌های دیگه رو سرزنش می‌کرد‌مزیتِ تا باهات با احترام رفتار کنن.»
نفیس سر تکان داد و رویش‌اصلی‌تون را برگرداند. سانی نمی‌دانست پشتِ آن چشمانِ‌سکوت خاکستری و آرام چه افکاری پنهان است.
مدتی گذشت تا توانست جرئتِ کافی برای پرسیدنِ سؤالی که‌نقره‌ای واقعاً در دل داشت پیدا کند. اما پیش از آن،کلنجار مطمئن شد که کاسی عمیقاً خوابیده و صدایش را پایین آورد.
«می‌تونم یه سؤالِ دیگه بپرسم؟»
وقتی جوابِ‌زرادخونهٔ ردی نشنید،خاطره‌های ادامه داد:
«چرا خودت‌یعنی رو باهاش‌باید تو زحمت می‌ندازی؟»
گوشهٔ لبِ‌نگهبانِ ستارهٔ دگرگون‌بی‌حرکت کمی بالا رفت.
«چرا؟ تو‌چطور این کار‌سه‌تا رو نمی‌کردی؟»
سانی دندان‌قروچه‌ای کرد؛ حس‌خاطره‌های می‌کرد نقص دارد جوابِ راست‌یعنی را از دهانش بیرون می‌کشد.
«نه.»
راستش را بخواهید، تا لحظهٔ آخر می‌خواست باور کند که جوابش‌پوستِ «آره» خواهد بود. اما یکی از چیزهایی که بعد از کابوس از‌گفت دست داده بود، تواناییِ دروغ گفتن به خودش بود. حقیقت بی‌رحم بود.
این‌طور نبود که سانی دلش به حالِ دخترِ نابینا نسوزد یا نخواهد کمکش کند. فقط با اطمینان‌درکِ می‌دانست که این کار از عهده‌اش برنمی‌آید. او به‌سختی می‌توانست جانِ خودش را نجات دهد، چه رسد به‌شدن اینکه آدمِ بی‌پناهی را در عالمِ رؤیا با خود بکشد. اگر هم تلاش می‌کرد، فقط با هم می‌مردند.
با این حال،کامل بی‌اختیار کمی از‌واردِ خودش ناامید شده بود.
اما انگار نفیس قضاوتش نمی‌کرد.مزیتِ هیچ واکنشی نشان نداد. پس‌سه‌تا از چند لحظه، فقط گفت:
«چون خودم می‌خوام.»
«چون... خودش می‌خواد؟»
این جوابی نبود که سانی انتظارِ شنیدنش را داشت. تقریباً مطمئن بود‌مزیتِ که یا دربارهٔ فضیلت و دلسوزی برایش سخنرانی می‌کند، یا راهی پنهان‌طناب را لو می‌دهد که توانِ ظاهراً ضعیفِ کاسی را به‌شدت مفید می‌کند.
اما هیچ‌کدام از این کارها را نکرد. نفیس انتظار داشت او باور کند‌سکوت که جانش را به خطر انداخته، تا حدی که یک خاطرهٔ زرهی از‌سؤالِ رتبهٔ بیدارشده را فدا کرده، فقط به این دلیل که خودش چنین چیزی می‌خواسته.
«مسخره‌ست!»
در ابتدا، حرفش را به‌حسابِ جواب‌ندادن‌لحظه گذاشت و رد کرد. اما هرچه بیشتر‌کاسی به آن فکر می‌کرد، بیشتر آشفته می‌شد.
چون شاید‌زرادخونهٔ واقعاً حقیقت‌خاطره‌های همین بود.
به‌خاطرِ شرایطِ زندگی‌اش، سانی هرگز کاری را صرفاً از رویِ خواستن انجام نداده بود.واقع بیشترِ اوقات، کارها را از رویِ نیاز انجام می‌داد. هیچ‌وقت پای «خواستن» در میان‌ادامه نبود... همیشه پای «باید» در میان بود. برای او، این یک قانونِ اساسیِ زندگی بود.
اما واقعاً این‌طور بود؟ یا فقط به زاویه‌دید بستگی داشت؟ نفیس در تربیتش مزایای خاصی‌مرمرِ داشت، اما آن‌قدرها هم که او تصور می‌کرد زیاد نبودند. نه ثروتی داشت و نه زرادخانه‌ای‌جوابِ از یادگارها که به او قدرت ببخشد. با این حال، طرزِ فکری متفاوت از سانی داشت.
بعید نبود آن‌قدر جسارت داشته باشد که نیاز را‌دوتا به‌خاطرِ چیزِ پیش‌پاافتاده‌ای مثلِ میل و خواسته نادیده بگیرد، و‌جوابی کارهایی بکند که یک آدمِ عادی مثلِ سانی هرگز نمی‌کرد.
مثلِ کمک به یک دخترِ‌ارثی نابینا، صرفاً چون این کاری‌قاعدتاً بود که نفیس می‌خواست انجام دهد.
شاید این‌یعنی طرزِ فکر، بزرگ‌ترین‌مزیتِ مزیتِ ممکن بود.
شاید این همان سدِّ‌بی‌حرکت واقعی بود که میراث‌داران‌بی‌اعتنا را از بقیه جدا می‌کرد.
چیزهای زیادی برای فکر کردن وجود داشت.سکوت اما پیش از آنکه سانی بتواند افکارش را‌اوه جمع‌وجور کند، نفیس ناگهان دوباره به حرف آمد.
«نوبتِ منه.»
آها... یعنی منظورش‌قاعدتاً اینه که نوبتِ‌اصلی‌تون اونه سؤال بپرسه؟
دقیقاً همین منظور را داشت. ستارهٔ‌همیشه دگرگون بارِ دیگر رو به سانی کرد‌شبیهِ و پس از مکثی طولانی، ناگهان پرسید:
«افسانهٔ اودیسئوس رو شنیدی؟»
چی... کی؟زرادخونهٔ آخه این‌خاطره‌های چه سؤالِ عجیبیه؟!
سانی با سردرگمی سر تکان داد.اصلی‌تون بعد، با به یاد آوردنِ اینکه‌لحظه نفیس نمی‌تواند او را ببیند، گفت:
«نه.»
نفیس آهی کشید‌فقط و رو برگرداند. چند‌سکوت لحظه بعد، به‌آرامی گفت:
«اودیسئوس قهرمانِ یه جنگِ باستانی بود. تو افسانه‌ها، اون زمان بعضی از آدما قدرت‌هایی شبیهِ بیدارشدگان داشتن.سه‌تا آشیل با سرشتِ بدنی نابودنشدنی، دیومدس که اون‌قدر درنده بود که حتی ایزدبانوی جنگ هم ازش حساب‌نداده می‌برد، آژاکس که مثل یه غول قوی بود. اودیسئوس قوی‌ترین نبود، شجاع‌ترین هم نبود. اما مکارترینشون بود.»
سانی پلک زد‌قاعدتاً و به دخترِ‌اصلی‌تون مو‌نقره‌ای خیره ماند.
چی؟ این دیگه از‌بی‌حرکت کجا اومد؟ چرا یهو‌بی‌اعتنا این‌قدر قشنگ حرف می‌زنه؟
در همین‌چطور حین، نفیس‌سه‌تا ادامه داد:
«در نهایت، مکرِ اودیسئوس به جنگ پایان داد و اون آماده شد تا با کشتی به خونه برگرده. با این حال، ایزدان نفرینش کردن‌طناب تا ابد تو دریاها سرگردان باشه و هرگز برنگرده. در طولِ سال‌ها، از وحشتی به وحشتِ دیگه جونِ سالم به در برد و تمامِ‌شدن همراهانش رو از دست داد. بعد، کشتی‌ش غرق شد و خودش رو تو جزیره‌ای پیدا کرد که پریِ زیبایی به اسمِ کالیپسو اونجا زندگی می‌کرد.»
صدای اثیری و به‌طرزِ عجیبی حسرت‌بارِ ستارهٔ دگرگون در‌فقط تاریکی طنین انداخت و فضایی مسحورکننده به وجود آورد.مالِ سانی بی‌اختیار با تمامِ توجه به او گوش می‌داد.
«کالیپسو عاشقِ اودیسئوس شد و اون رو به کاخش دعوت کرد. سال‌های زیادی رو در آرامش کنارِ هم زندگی کردن.کلنجار جزیره مثل بهشت بود، پر از انواعِ شگفتی‌ها، خوراکی‌های لذیذ و لذت‌ها. تا وقتی کالیپسوی عاشق کنارش بود، اودیسئوس حتی‌یاد نامیرا بود. اما... هرچی بیشتر می‌موند، وقتِ بیشتری رو تو ساحل می‌نشست و با چشم‌های بی‌روح به دریا نگاه می‌کرد.»
نفیس لبخند زد.
«در نهایت، اودیسئوس یه قایقِ دست‌ساز ساخت و جزیره‌یعنی رو ترک کرد؛ تمامِ لذت‌ها، پریِ زیبا و حتی‌داشتی نامیرایی‌ش رو همون‌جا جا گذاشت. خب، سؤالم اینه... چرا رفت؟»
سانی پلک زد.
چی؟
این چه بازیِ روانی‌ای بود؟ حتی با خودش فکر‌دوتا کرد شاید نفیس دارد مسخره‌اش می‌کند، اما به نظر‌جوابش نمی‌رسید این‌طور باشد. انگار واقعاً مشتاقِ شنیدنِ جواب بود.
عجیب‌غریب!
کمی فکر کرد‌قاعدتاً و بعد بدونِ‌اصلی‌تون اطمینانِ چندانی گفت:
«شاید چون‌نگهبانِ از خونه‌بی‌حرکت دور بود؟»
لبخندِ گذرایی‌چطور رویِ صورتِ‌سه‌تا نفیس نقش بست.
«دور... از خونه. همم. باشه.»
پس از آن، رو برگرداند‌مزیتِ و سرش را پایین انداخت‌سه‌تا و دوباره مثل یک مجسمه شد.
انگار گفتگوی‌شان تمام شده بود.
سانی در دل غرغر کرد، دراز کشید و سعی کرد‌داشتم بخوابد. با این حال، تصویرِ اودیسئوس با آن چشمانِ بی‌روح‌سؤالِ مدام در ذهنش نقش می‌بست. پس از مدتی زمزمه کرد:
«خب؟ بالاخره به خونه رسید؟»
طولی نکشید‌یعنی که نفیس‌باید جواب داد.
«آره. پیشِ زن و پسرش‌مثلِ برگشت و تا آخرِ عمر‌نقره‌ای به‌خوبی و خوشی زندگی کردن.»
سانی با رضایت‌فقط لبخند زد و‌لحظه به پهلو چرخید.
وقتی نیمه‌خواب بود، یک بارِ دیگر صدایِ آرامِ‌می‌شین ستارهٔ دگرگون را شنید. این بار، صدایش به‌سختی شنیده‌سه‌تا می‌شد و بی‌هدف بود، گویی با کسی حرف نمی‌زد.
«اودیسئوس اولین انسانی‌قاعدتاً بود که ارادهٔ ایزدان‌باشه رو در هم شکست.»
صبح، سانی و نفیس اولین کسانی بودند که بیدار شدند.داشتم در حالی که خورشید طلوع می‌کرد و دریا عقب می‌نشست،سؤالِ آتشی روشن کردند و مشغولِ آماده کردنِ صبحانه‌ای ساده شدند.
چون کاسیا هنوز خواب بود، زیاد با هم حرف نزدند. انگار‌باید گفتگویِ دیشب اصلاً اتفاق نیفتاده بود. با این حال، پس از مدتی،داشتم به‌نحوی مشغولِ بحث دربارهٔ برنامهٔ چند روزِ آینده شدند. نفیس ایده‌هایی داشت.
«با چیزایی که دربارهٔ تجمعِ لاشخورها تو غرب بهمون گفتی، منطقی‌ترین کار اینه‌سکوت که هرچه زودتر حرکت به سمتِ شرق رو شروع کنیم. البته شمال و‌سؤالِ جنوب هم قابل‌قبولن، اما به اندازهٔ کافی بینِ ما و دشمن فاصله نمی‌ندازن.»
سانی سر تکان‌اردوگاه داد و با‌همیشه این منطق موافقت کرد.
«ما یه مقدار شرق رو گشتیم، اما نه اون‌قدر که با اطمینان بتونیم تو‌ابرویی یه روز به نقطهٔ مرتفعِ بعدی برسیم. برای همین بهترین کار اینه که امروز‌دست رو صرفِ شناساییِ مسیر تا اون صخره‌های اونجا کنیم و فردا اردوگاه رو جابه‌جا کنیم.»
سانی آهی کشید.
«هیچ ایده‌ای داری‌قاعدتاً کجاییم؟ ممکنه دژِ‌اصلی‌تون انسانی‌ای تو شرق باشه؟»
نفیس سرش را تکان داد.
«تا حالا اسمِ منطقه‌ای رو نشنیدم که با ویژگی‌های اینجا جور دربیاد. در هر صورت، برای فهمیدنش‌درکِ باید حرکت کنیم. یا یه دژ پیدا می‌کنیم، یا به یه گذرگاهِ فتح‌نشده برمی‌خوریم... یا می‌میریم. شرق‌فروخته هم مثل هر جهتِ دیگه‌ای خوبه. به‌علاوه امن‌ترین هم هست، چون یه گله هیولا تو غرب هستن.»
در آن لحظه، کاسی ناگهان صاف نشست. چشمانش‌می‌شین کاملاً باز بود و صورتش کمی رنگ‌پریده به‌فقط نظر می‌رسید. مضطرب و در عینِ حال هیجان‌زده بود.
نفیس اخم کرد.
«کاسی؟ چی شده؟»
دخترِ نابینا رو‌فقط به آن‌ها کرد‌لحظه و لبخند زد.
«یه... یه‌زرادخونهٔ رؤیا! یه‌خاطره‌های رؤیا دیدم!»
یعنی... یه خوابِ پیشگویانه؟
سانی سعی می‌کرد با این واقعیتِ‌همیشه جدید کنار بیاید که کسی می‌تواند‌روشن آینده را ببیند. یا گذشته را.
در همین حین، ستارهٔ دگرگون‌داشتی دستش را دراز کرد، گویی‌داشتم آماده بود شمشیرش را احضار کند.
«تو خطریم؟»
کاسی با‌یعنی انرژی سر‌باید تکان داد.
«نه، این‌طور نیست!اردوگاه آدم‌ها... یه قلعه‌همیشه پر از آدم دیدم!»
لبخند زد‌چطور و با‌سه‌تا انگشتش اشاره کرد.
«نمی‌دونم چقدر دوره،کامل اما مطمئنم که‌واردِ تو اون جهته!»
سانی و نفیس به‌باید هم نگاه کردند؛ نمی‌دانستند‌چطور باید خوشحال باشند یا وحشت‌زده.
انگشتِ کوچک و ظریفِ‌بی‌حرکت کاسی با اطمینان به‌بی‌اعتنا سمتِ غرب اشاره می‌کرد.